All Chapters of หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Chapter 1 - Chapter 10

ณ ตลาดบางปี อาณาจักรค้าขายที่เปรียบดังไข่มุกแห่งท้องทะเล ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศพากันหลั่งไหลมาจับจ่ายใช้สอย ทั้งเสียงเรียกของแม่ค้าพ่อค้า เสียงเจรจาต่อรองและกลิ่นหอมของอาหารร้อน ๆ ที่ลอยมาปะทะจมูก ทำให้ตลาดแห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา หากที่ใดมีตลาดที่นั่นย่อมมีเจ๊ปู!เจ๊ปู บางปลา ณ ตลาดบางปี คือชื่อที่ทุกคนในตลาดรู้จักดี และเธอก็ภูมิใจในชื่อนี้เสียยิ่งกว่าอะไร!หญิงสาว...เอ่อ หญิงวัย 45 ปี ที่เธอยืนยันว่าความจริงยังแค่ 30 ต้น ๆ! ผู้เป็นเจ้าของตลาดที่มีทั้งความร่ำรวยและอิทธิพลล้นฟ้า ใครได้ยินชื่อต่างต้องยอมหลีกทางให้เธอเป็นมหาเศรษฐีผู้ครองตลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในภาค ทั้งตลาดสด ตลาดห้าง ตลาดค้าผ้า ทุกตลาดในพื้นที่นั้นย่อมเป็นของเจ๊ปูรูปลักษณ์ของเธอช่างสะดุดตา ผมยาวสีดำสนิท ดวงตาโฉบเฉี่ยวที่ไม่ว่าจะมองใครก็เหมือนกำลังสแกนหาบางสิ่งบางอย่างในจิตใจ ริมฝีปากที่แดงสดเหมือนกุหลาบ ท่าทางสง่างามแบบนี้...ทุกคนต่างขนานนามว่า สาวฮอตแห่งยุค!เจ๊ปูไม่ได้เป็นแค่คนธรรมดาแต่เธอคือ ซูเปอร์ฮีโร่แห่งการค้าขาย ที่แม่ค้าพ่อค้าต่างยกให้เป็นไอดอล เธอบริหารจัดการตลาดได้อย่างไร้ที่ติ ราคาเป็นธรรมแถมมีโปรโมชั่นพิ

“กดผิดไปเป็นหนึ่งแสนเหรียญ!!!”ดวงตาเบิกกว้าง พร้อมสูดปากร้อง“ฮือ ๆ ๆ… ไม่น่าเลย!”แล้วก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ ปล่อยให้มันผ่านไปแบบเจ็บ ๆ คันคัน เมื่อทำใจได้แล้ว เธอฮึดลุกขึ้นจากเตียงแต่งตัวและเดินลงไปชั้นล่างอีกครั้ง“นังตี้ นี่แกหลับหรือแกตายหะ!”“ตื่นแล้วเจ๊…”เสียงตอบเบา ๆ พร้อมร่างที่ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน ตี้ตี้เดินเซไปเข้าห้องนอน ทิ้งให้เจ๊ปูยืนมองตามด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ เธอเดินไปหยิบกับข้าวสำเร็จรูปในตู้เย็น ยัดเข้าไมโครเวฟทีละกล่องอย่างรวดเร็วเมนูที่มีก็หลากหลายตามใจอยาก แกงเขียวหวานไก่ หมูสามชั้นไข่พะโล้ และ เป็ดย่างฮ่องกง ข้าวหอมมะลิ เธอเลือกสินค้าพวกนี้จากในห้างของเธอมากักตุนไว้ยามเมาหรือขี้เกียจ“ฉันเป็นเจ้านายหรือเป็นลูกน้องของมันกันแน่นะ ต้องเตรียมข้าวให้กินทุกวัน”เธอบ่นพลางหัวเราะหึ ๆ ในคอ พอไมโครเวฟส่งเสียงติ๊ง! เป็นสัญญาณบอกว่าของร้อนพร้อม เจ๊ปูก็จัดการเทข้าวสองจานวางลงบนโต๊ะอาหารซึ่งตั้งอยู่ติดมุมครัว ไม่นานตี้ตี้ก็เปิดประตูห้องออกมา“แหม...สภาพนางฟ้าคืนสวรรค์เชียวนะย่ะ”คำพูดประชดของเจ๊ปูเรียกรอยยิ้มของตี้ตี้ที่จัดผมเรียบร้อย ใส่เสื้อยืดกับกางเกงวอร์มแบบ

“กรี๊ดดดดด!!!”เสียงหวีดร้องของสองวิญญาณสาวดังสะท้อนก้องไปในความมืด ก่อนที่ทิวทัศน์สีดำขมุกขมัวจะสว่างวาบขึ้นมาราวกับมีม่านหมอกบาง ๆ ถูกเปิดออกภาพเบื้องหน้าแปรเปลี่ยนกลายเป็นห้องโถงสีขาวบริสุทธิ์ ห้อมล้อมด้วยเสาสูงเสียดเพดานประดับลวดลายศิลปะจีนโบราณ เป็นลายมังกรคดโค้งตวัดไปมา บ้างก็เป็นลายกลีบดอกโบตั๋นที่งดงามราวกับมีชีวิต พื้นห้องขัดเงาจนสะท้อนเห็นสองดวงวิญญาณแม้ร่างกายของพวกเธอจะไม่ใช่มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ แต่กลับปรากฏกายาสมบูรณ์ราวมีชีวิตปกติ ชุดที่สวมใส่ยังเป็นชุดของโลกปัจจุบันอยู่เลย เพียงแต่ร่างทั้งร่างนั้นโปร่งแสงเล็กน้อย ซึ่งถ้ามองดี ๆ จะมองลอดผ่านไปได้ ทั้งสองคนกวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ อย่างตกตะลึง“นี่มัน…ที่ไหนกันเนี่ยเจ๊?” ตี้ตี้กระซิบถาม ดวงตายังคงเบิกกว้างด้วยความตื่น“ไม่รู้เหมือนกัน…แต่ไม่น่าจะใช่โลกมนุษย์”เจ๊ปูพูดเสียงแผ่วก่อนจะตั้งสติ เธอรีบจับมือตี้ตี้ให้หยุดสั่น แล้วส่งสายตาบอกให้ตั้งสติ“ฟังเจ๊นะตี้… ถ้านี่คือการไปเกิดใหม่ของเราสองคน เหมือนที่พระท่านเคยเทศนาไว้ เขาบอกว่าจิตตอนตายถ้าอยากขึ้นสวรรค์หรือดินแดนเทพเซียน ต้องตั้งจิตคิดถึงแต่สิ่งดี ๆ สวรรค์จะได้พาเราไปในทา

“ได้… เจ๊จะใช้ชีวิตของหวัง เมิ่งเหยาต่อเอง…แต่ไม่ใช่แบบตัวร้ายโง่ ๆ หลงรักพระเอกแน่นอน!”เจ๊ปูประกาศกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น แล้วนั่งเปิดแอปอ่านนิยาย ซึ่งยังพอเปิดแบบออฟไลน์ได้ ไล่ตั้งแต่บทแรกจนถึงบทล่าสุด เพื่ออยากจะให้แน่ใจว่าไม่พลาดเนื้อหาตรงไหนพระเอก จ้าว จื่อฮ่าว และนางเอกเจอกันตั้งแต่เด็ก มีใจรักมั่นต่อกันแล้ว แต่ติดปัญหาสัญญาหมั้นหมายกับ หวัง เมิ่งเหยา พวกเขาจึงต้องเก็บความรู้สึกนั้นไว้ …จนกระทั่งตัวร้ายอย่างเมิ่งเหยาตกหน้าผาตาย ไรท์ตัดจบเรื่องราวไว้เท่านี้ แต่เรื่องราวก็คงจะดำเนินต่อไปแบบนิยายรักทั่วไปแน่ ๆเจ๊ปูคิดในใจในบทที่30ล่าสุด มีการแจ้งเตือนอัพเดทเพิ่มเติมเนื้อหาจากนักเขียน เจ๊ปูรีบกดอ่านทันที หวัง เมิ่งเหยาตกหน้าผาหายสาบสูญ หนึ่งปีให้หลัง พ่อของนาง ท่านแม่ทัพใหญ่ตัดสินใจย้ายไปอยู่เมืองหนิงอานที่แดนเหนือ และยกเลิกหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ..‘เนื้อเรื่องหลังจากนี้พอเดาได้ พระนางในเรื่องได้ครองรักกันอย่างเปิดเผยสินะ’“ดีล่ะ… ถ้าพล็อตเป็นแบบนี้ ฉันควรหายตัวไปสักหนึ่งปี ให้พวกเขาได้สมหวังกัน แต่ท่านพ่อของร่างนี้ก็แสนดีเหลือเกิน ฉันควรจะหาทางติดต่อท่าน แต่หากท่านรู้ก็ต้องต

ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนในวันแรกที่ตี้ตี้ลืมตาตื่นขึ้นในร่างใหม่แล้วเจอกับบุรุษที่น่ากลัว นางรีบตั้งหลักทันที ตี้ตี้เริ่มประมวลปรับตัวกับชีวิตใหม่ในร่างของหลินตานชิงฮองเฮาผู้เลอโฉม น่าแปลกที่ความทรงจำของนางนั้นไม่ปะติดปะต่อ เธอจึงต้องสอบถามหลี่หยู นางกำนันคนสนิทเกี่ยวกับตัวตนของนางเพิ่มเติมเมื่อได้รับข้อมูลว่าเธอเป็นฮองเฮาผู้ทรงอำนาจ แต่เบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ตี้ตี้ให้หลี่หยูออกไปนางอยากพักผ่อนขออยู่เงียบ ๆ คนเดียว และเมื่อนึกขึ้นได้จึงรีบลุกไปส่องกระจกดูตัวเองทันที“โอ้แม่เจ้า! สวยมากกก!” เธอแทบกรี๊ดออกมาเมื่อเห็นใบหน้าในกระจก“นี่มันตี้เล่อปาตัวเป็นเป็นชัดชัด ฮ่า ๆ ๆ!”นางหัวเราะลั่นพร้อมขอบคุณสวรรค์ ก่อนจะรวบรวมสติ“เอาล่ะ จากนี้ข้าคือหลินตานชิง” หลังจากนั้นผ่านไปสี่วันนางใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบเพื่อปรับตัว ความทรงจำที่เหลือของร่างนี้เริ่มกลับมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้นางรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ เมื่อได้รู้ว่าครอบครัวของตานชิงถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมเพื่อเปิดทางให้จักรพรรดิหยางเฟยหยางขึ้นครองบัลลังก์ โดยมีข้อแลกเปลี่ยนให้นางได้เป็นฮองเฮา ทั้งที่ความผิดนั้นครอบครัวนางไม่ได