Todos los capítulos de หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Capítulo 81 - Capítulo 90

เมิ่งเหยาขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นจากอ้อมกอดของบุรุษข้างกาย นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากระพริบถี่เพื่อปรับให้ชินกับความมืด ก่อนจะเงยหน้ามองไท่เฟิงที่กอดนางไว้แน่น“ทุกอย่างเรียบร้อยไหมเจ้าคะ? หาพวกมันเจอหรือไม่?”น้ำเสียงของนางแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความกังวล ไท่เฟิงพยักหน้าเบาเบา นัยน์ตาคมยังคงเคร่งขรึมไม่ได้กล่าวคำใด เมิ่งเหยาเริ่มตื่นเต็มตาความฝันเมื่อคืนยังคงแจ่มชัด นางรีบถามต่อ “แล้วมีสตรีที่ถูกขังอยู่เหมือนที่ข้าฝันหรือไม่เจ้าคะ?”“มี พี่ช่วยพวกนางออกมาแล้ว”เสียงของไท่เฟิงแผ่วต่ำทว่ามั่นคง เมิ่งเหยาถอนหายใจอย่างโล่งอก นางขยับตัวเข้าไปใกล้ ก่อนจะกอดร่างสูงของเขาไว้แน่น ราวกับต้องการถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองให้เขารับรู้“ขอบคุณท่านพี่ที่ช่วยพวกนางออกมา ตอนที่ข้าฝัน ข้าเห็นพวกนางช่างทรมานเหลือเกิน...”เสียงของนางแฝงไปด้วยความเศร้า สายตาหม่นหมองเล็กน้อยเมื่อนึกถึงภาพเหล่านั้นอีกครั้ง“แล้วรู้ตัวคนบงการหรือยังเจ้าคะ?” นางถามต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไท่เฟิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “ยัง พี่ยังต้องตรวจสอบให้มั่นใจอีกครั้ง ก่อนจะบอกเจ้า” เขากระชับอ้อมกอดของตนให้แน่นขึ้น ดวงตา

กว่าแปดราตรีที่เมิงเหยาแทบคานเข่าขอร้องอ้อนวอนชีวิต นางไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องบนเตียงจะกลายเป็นบททดสอบแห่งความเป็นความตาย!แม้เขาจะพยายามบอกนางด้วยใบหน้าอันแสนภูมิใจว่า ไม่มีใครตายเพราะร่วมรัก แต่นางกลับเชื่อมั่นสุดใจว่าหากจะมีคนแรก ก็คงเป็นนางนี่แหละ!ในคืนที่สามนางถึงกับต้องร้องเรียกฉีคัง ให้ไปเอาพิษราคะมาเพิ่ม! ฉีคังที่ปกติจะสุขุมเยือกเย็นก็ถึงกับเหงื่อตก มือไม้สั่นขณะส่งขวดหยกให้นางรับมาด้วยแววตาสั่นระริก ราวกับนักรบที่ถูกส่งไปแนวหน้าของสนามรบอย่างไรอย่างนั้น เหล่าองค์รักษ์พากันซุบซิบพลางน้อมคารวะท่านอ๋องว่าเป็นยอดบุรุษ แต่หากเป็นเช่นนั้น…พวกเขาก็ควรคารวะนางที่อยู่เหนือยอดบุรุษผู้นี้ด้วย!เมิงเหยางัดทุกกระบวนท่าที่เคยร่ำเรียนมาในชาติก่อน เพื่อทำให้เขาเสร็จสมให้ไวที่สุด นางคิดว่าหากทำให้เขาสงบลงได้เร็ว นางอาจจะรอดพ้นจากสมรภูมินี้ได้ถึงกระนั้น…ไม่ว่าจะใช้เล่ห์กลกระบวนท่าใดมากเพียงใด มังกรร้ายของเขากลับไม่ยอมสงบลง! นางได้แต่นอนกัดฟันกรอกตาไปมาในความมืดพลางคิดในใจ ถ้าข้าออกไปได้เมื่อไหร่ ข้าจะขอดูหน้าสตรีที่ใช้พิษนี้ให้ได้! นางเป็นใคร! กล้าดียังไงถึงได้กล้าใช้พิษนี้กับสามีของข้า!?จนเ

เมื่อผ้าคลุมหลุดออก ร่างบางของชิงชิงยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ดวงตากลมโตฉายแววซุกซนเมื่อมองเห็นแท่งเอ็นขนาดใหญ่ ผงาดง้ำชี้ตรงมายังนางอย่างท้าทายริมฝีปากอิ่มยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปสัมผัส มันใหญ่จนฝ่ามือเล็ก ๆ ของนางไม่สามารถกอบกุมได้หมด จึงต้องใช้ทั้งสองมือค่อยค่อยชักรูดขึ้นลงช้า ๆ กระตุ้นให้เสียงครางต่ำหลุดออกจากริมฝีปากของบุรุษที่ยืนอยู่เหนือร่างนางหยางเฟยหยางหรี่ตามองลงมา ดวงตาคมเปล่งประกายอันตราย ร่างสูงกำลังสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่เริ่มพุ่งทะยานชิงชิงส่งสายตายั่วยวน ก่อนจะขยับหูแมวขึ้นลงอย่างขี้เล่น นางแลบลิ้นเล็กน้อย ก่อนโน้มใบหน้าลงต่ำใช้ปลายลิ้นลากเลียจากโคนขึ้นไปอย่างเย้ายวน"ชิงเอ๋อร์..." เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าเมื่อเห็นเขาเริ่มข่มอารมณ์ไม่อยู่ นางจึงยิ่งได้ใจ โน้มตัวลงก่อนใช้ริมฝีปากครอบครองมังกรร้ายจนสุดโคน"อึก...!"หยางเฟยหยางสะดุ้งหัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น มือหนาลูบไล้เรือนผมของนางด้วยความพึงพอใจ แต่เมื่อนางขยับศีรษะขึ้นลงดูดเม้มและครอบกลืนลงไปอีกครั้ง ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นกัดฟันแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง"เจ้า... เจ้าเรียนรู้สิ่งนี้มาจากที่ใดกั

เมิ่งเหยาก้าวลงจากรถม้า สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างพิจารณา วันนี้นางมาเมืองหลวงเพื่อตรวจสอบที่ทางในการขยายร้านค้าเพิ่มเติมร้านใหม่นี้จะเป็นศูนย์กระจายสินค้าจากแดนเหนือ ก่อนกระจายออกไปยังเมืองต่าง ๆ อีกที"เหยาเหยา เจ้าว่าร้านนี้ดีหรือไม่?"เสียงตานชิงดังขึ้นข้าง ๆ เมิ่งเหยาหันไปมองอาคารไม้สามชั้นตรงหน้า ที่แต่เดิมเคยเป็นโรงหมอ แต่ตอนนี้ปิดตัวไปแล้ว นางเดินเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามเสาไม้เก่า ๆ ที่ยังคงมั่นคง แม้จะมีฝุ่นจับอยู่เล็กน้อย"ทำเลดีนะชิงชิง แต่ดูแล้วพื้นที่ข้างหลังแคบไปหน่อย" เมิ่งเหยาเอ่ยเสียงเรียบ ขณะมองเลยไปยังด้านหลังของอาคาร นางคำนวณในใจว่าหากต้องสร้างโกดังเก็บสินค้า อาจต้องปรับเปลี่ยนโครงสร้างไม่น้อย"ใหญ่กว่านี้ก็ไม่มีแล้วเหยาเหยา ข้าดูมาหมดแล้ว"ตานชิงยกมือกอดอกถอนหายใจเล็กน้อย สีหน้าบ่งบอกว่านางใช้เวลาเลือกเฟ้นสถานที่มาแล้วไม่น้อย"อืม... ถ้าเช่นนั้นก็เอาร้านนี้แหละ"ตานชิงพยักหน้าก่อนจะปรายตามองไปยังกลุ่มองครักษ์ที่เฟยหยางส่งมาคุ้มครอง ลู่ฉินที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลการซื้อขาย รีบเดินเข้าไปจัดการเรื่องเอกสารโดยทันที ในขณะนั้นเองเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจาก

เด็กน้อยกอดถุงข้าวแน่นจนมือน้อย ๆ เกร็งขึ้น เขาวิ่งตรงไปที่ท้ายประตูเมืองทางทิศตะวันตก ราวกับกลัวว่าหากช้ากว่านี้ สิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนจะสูญหายไปสายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล ทุกย่างก้าวรีบเร่งขาเล็กเล็กที่ผอมแห้งแทบจะไม่มีแรงพยุงร่าง แต่เขากลับไม่หยุด เด็กน้อยหลบเลี้ยวหายเข้าไปในซอกกำแพงแคบแคบ จนร่างเล็ก ๆ ของเขากลืนหายไปกับเงามืดเมิ่งเหยามองตามร่างนั้นด้วยสายตาครุ่นคิด ความสงสัยในใจนางทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีเงื่อนงำบางอย่างถูกซ่อนไว้ นางไม่ลังเลที่จะก้าวตามเข้าไปมุมหลืบเล็ก ๆ นี้ ดูเหมือนจะเป็นเพียงทางตัน แต่จากท่าทางเร่งรีบของเด็กน้อย นางมั่นใจว่าต้องมีเส้นทางลับบางอย่างอาเปี่ยวรับรู้ความต้องการของนายหญิงโดยไม่ต้องเอ่ยคำ เขาตรวจสอบบริเวณรอบรอบอย่างละเอียด ก่อนจะพบช่องลับเล็ก ๆ ทางหมารอด ที่เด็กน้อยมุดออกไปนอกกำแพงเมือง เมิ่งเหยาพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต เอวบางของนางถูกโอบประคองโดยองครักษ์หนุ่ม ก่อนที่ร่างทั้งสองจะทะยานข้ามกำแพงเมืองไปอย่างรวดเร็วทันทีที่เท้าของพวกเขาสัมผัสพื้นด้านนอก สายลมเย็นยะเยือกจากป่ารกชัฏกรีดผ่านผิวกาย บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกั