All Chapters of หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Chapter 51 - Chapter 60

เมิ่งเหยาค่อย ๆ นำของออกจากมิติมาทีละอย่าง ไข่เค็ม เต้าหู้ยี้ ผักดอง ของแห้ง ผงปรุงรส ซีอิ๊ว ข้าวสาร น้ำตาล เกลือ ทุกสิ่งนั้นล้วนแต่เป็นของที่นางคัดเลือกมาอย่างดีดูแปลกใหม่พอให้ตื่นตาตื่นใจ แต่ก็ไม่ถึงกับแตกต่างจนทำให้เกิดข้อสงสัย ครอบครัวชิงช่วยกันอย่างขะมักเขม้น หัวเราะพูดคุยกันไปอย่างสนุกสนาน ในขณะที่เมิ่งเหยาคอยจัดระเบียบของทุกอย่างด้วยความตั้งใจ เสียงของฉีคังดังขึ้นขัดจังหวะ“นายหญิง ได้เวลาทานอาหารแล้วขอรับ”เมิ่งเหยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับ "อืม ขอบใจนะฉีคัง"จากนั้นจึงหันไปทางครอบครัวชิง"ไป ๆ พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ ข้ามีหลายอย่างที่ต้องอธิบาย ฉีคัง เจ้าก็มาทานด้วยกันสิ"ทั้งหมดเดินตามกันไปยังบริเวณหลังร้าน ซึ่งถูกจัดให้เป็นที่พักผ่อนและรับประทานอาหาร โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางลาน ลมเย็นโชยผ่านให้บรรยากาศผ่อนคลายเมิ่งเหยาเอาอาหารออกมาจัดวางทีละจาน ทุกอย่างล้วนเป็นของโปรดของบิดามารดานางในชาติก่อน พะโล้ที่เคี่ยวจนหอมฉุย แกงเขียวหวานแฟงน่องไก่ผัดพริกแกงถั่วฝักยาวหมูสามชั้น น้ำพริกขี้กาไข่ตานี ปลากระพงทอดสามรส ข้าวสวยร้อนร้อนเม็ดขาวนุ่ม และไม่ลืมนำไข่ตุ๋นกับต้มจืดเต้

เสียงข่าวลือดังสะพัดไปทั่วเมืองราวกับพายุที่ไม่มีวันสงบ ว่าที่พระชายาของท่านอ๋อง หวังเมิ่งเหยาหญิงสาวที่ไม่เพียงแค่ซื้อทาสเป็นจำนวนมาก แต่กลับดุดันและเยือกเย็น คำพูดของนางดั่งประกาศิตจากสวรรค์“จงจำไว้ให้ดี! นับจากนี้ พวกเจ้าคือคนของข้า หวังเมิ่งเหยา! ละทิ้งชีวิตเดิม แซ่เดิม อดีตของพวกเจ้าทั้งหมดไปเสีย! ครอบครัวที่เจ้าเคยมี เมื่อพบกันอีกครั้งก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า!"เสียงของเมิ่งเหยาดังขึ้นพร้อมสายลมพัดแรงประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ทุกคนต่างนิ่งงัน กลุ่มทาสที่เพิ่งถูกซื้อมาดวงตาสั่นระริก พวกเขาตกใจ แต่ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เพราะความหมายของคำพูดเหล่านั้น"หลังจากนี้ไม่มีบุญคุณ หากจะมีก็แต่ความแค้น! ใครที่เคยขายเจ้า ใครที่เคยทอดทิ้งเจ้า จงอย่าลืมมัน! หากใครกล้าหยามเกียรติเจ้า ทำร้ายเจ้าเช่นวันนี้อีกครา จงฟาดหน้ามันให้จมดิน เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเจ้าเอง และเพื่อรักษาเกียรติของข้าที่มอบชีวิตใหม่ให้แก่เจ้า!"เสียงลมหายใจสะดุดเป็นระลอก ผู้คนต่างมองหน้ากัน ไม่อาจเชื่อหูตนเองว่าสตรีตรงหน้าจะกล้ากล่าวคำพูดเช่นนี้อย่างเปิดเผย"และจำไว้ให้ดี! ว่าชีวิตของพวกเจ้าหลังจากนี้จะได้ดี! ข้าจะสนับ

เพล้ง!เสียงจอกแตกดังสะท้านไปทั่วห้อง เศษกระเบื้องแหลมคมกระเด็นกระจาย แม้ว่าไท่เฟิงจะไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา แต่แรงกดดันที่มหาศาลกลับโหมกระหน่ำราวกับพายุที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งแววตาคมกริบราวกับคมดาบจ้องตรงมายังเหมยลี่ ทำให้นางถึงกับตัวสั่น มือเย็นเฉียบราวกับเลือดในกายหยุดไหล ความหวาดกลัวที่ก่อตัวขึ้นทำให้นางแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ไปให้ไกลจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเมิ่งเหยาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงไปบนตักของบุรุษ ที่แทบจะชักดาบออกมาฟันคอสตรีที่หมอบอยู่กับพื้น"พี่เฟิง ในยุคของพวกเรานั้น โลกเปิดกว้าง ชายรักชายได้ หญิงรักหญิงได้ ไม่ผิดเลยเจ้าค่ะ"ไท่เฟิงหรี่ตา “แต่นางจะชอบเจ้าไม่ได้เหยาเอ๋อร์ เพราะเจ้าคือของพี่"เมิ่งเหยาส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปถามเหมยลี่"นางไม่ได้ชอบข้าแบบท่านเจ้าค่ะ นางหมายถึงชื่นชอบ ไม่ใช่รักใคร่ ใช่ไหมเหมยลี่?"เหมยลี่กลั้นใจพยักหน้ารัว ๆ นางที่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาก่อน บอกเลยว่า ไท่เฟิงคือบุรุษที่น่ากลัวที่สุด!"พี่เฟิง~"เสียงหวานของเมิ่งเหยาดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูสว่างขึ้นมาทันที ไท่เฟิงหันไปสบตา ความโกรธของเขาทุเลาลง เมื่อได้เห็นแววตาสด

ภายในห้องเมิ่งเหยานอนหอบหายใจแรง ร่างกายเปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำรัก ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ แก้มแดงเรื่อจากแรงอารมณ์ที่ยังไม่จางหายเธอเสร็จสมไปถึงสี่ครั้งในคราวเดียว...นั่นมันมากเกินกว่าที่ร่างเล็กจะรับไหวได้แล้วแต่...ยังไม่ทันจะได้ผ่อนคลาย ร่างบางกลับถูกพลิกให้คว่ำหน้าลงบนโต๊ะ หน้าอกเปลือยเปล่าสัมผัสกับความเย็นของแผ่นไม้ จนความเสียววูบแล่นผ่านกลางอกนิ้วเรียวยาวของไท่เฟิงไล้ไปตามแนวสันหลังของนางเบา ๆ อย่างเอาใจ ก่อนจะกระซิบชิดใบหู“เหยาเอ๋อร์...เจ้าชอบหรือไม่?”เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้สติที่เหลืออยู่ของนางสั่นไหว นางหลับตาแน่นเพราะรู้ดีว่าต่อให้ร้องห้ามเท่าใด...หากเขายังไม่อิ่มก็ไม่มีสิ่งใดจะหยุดเขาได้ เสียงกระแทกกลับมาอีกครั้ง พร้อมเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของไท่เฟิงดังข้างใบหู“ร่องของเจ้ารัดแน่นนัก…จนพี่แทบหายใจไม่ออก…”ร่างแกร่งกระแทกเข้ามารุนแรงขึ้น จนเมิ่งเหยากำมือแน่น ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำวาวรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ ที่ไม่รู้ว่าเกิดจากความสุขหรือความล้า"อ๊าาา! อืออ...!"เสียงครางหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อท่อนเอ็นใหญ่ถอยออกไปจนเกือบหลุดแล้วเคลื่อนเข้าไปจนสุดลำ ร่างเล็กสั่นสะท้านทุ

เช้าวันใหม่ เมิ่งเหยาเดินทางมาถึงร้านค้าก่อนฟ้าสาง รถม้าเคลื่อนผ่านถนนสายหลัก ท่ามกลางอากาศที่เย็นยะเยือกของแดนเหนือ นางมองออกไปยังตลาดที่เริ่มคึกคัก ผู้คนกำลังตั้งร้านค้ากันอย่างขะมักเขม้น เสียงเจรจาต่อรองเริ่มดังขึ้นเป็นระยะ นางกวาดสายตามองบรรยากาศด้วยรอยยิ้มบางเมื่อรถม้าหยุดที่หน้าร้าน ฉีคังก้าวลงก่อนอย่างคล่องแคล่ว เพื่อเปิดม่านรถม้าให้กับนายหญิง เมิ่งเหยาก้าวลงมาอย่างสง่างามก่อนจะพบว่ามู่จิงจง ท่านเจ้าเมืองมายืนรออยู่ก่อนแล้ว"คารวะท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ เหตุใดท่านจึงมาแต่เช้าถึงเพียงนี้?"เมิ่งเหยากล่าวพลางย่อตัวคารวะอย่างนอบน้อม มู่จิงจงรีบประสานมือคารวะตอบ "คารวะคุณหนูเมิ่งเหยา ท่านอ๋องส่งคนมาแจ้งข้าเมื่อคืน วันนี้ข้าเลยรีบมาพบตามคำสั่งขอรับ""เช่นนั้นเชิญด้านในกันเถิดเจ้าค่ะ" เมิ่งเหยากล่าวพลางผายมือเชื้อเชิญ นางเดินนำขึ้นไปยังชั้นสามของร้าน ซึ่งถูกจัดให้เป็นห้องทำงานของนางเอง ฉีคังเดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง คอยจับตาดูความเรียบร้อย เมื่อทั้งหมดนั่งลงเมิ่งเหยาไม่รอช้า นางเข้าเรื่องทันทีโดยไม่ให้เสียเวลา"ข้าต้องการที่จะปฏิวัติการค้าแดนเหนือเจ้าค่ะ