All Chapters of หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Chapter 41 - Chapter 50

ตานชิงนั่งอยู่บนแท่นบรรทมในยามราตรีด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยมนางวางแผนไว้อย่างดีแล้ว ว่าจะเจรจาสะสางให้จบกับเฟยหยางในคืนนี้ทว่าพอประตูเปิดออกเท่านั้นแหละ ก็เห็นบุรุษร่างสูงเปลือยท่อนบนใส่เพียงกางเกงบาง ๆ เดินเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้านกับความหนาวเย็น ทำให้ใจนางสั่นน้อยน้อยที่นี่หนาวจะตาย ท่านไม่หนาวหรือไรกัน?ตานชิงนึกบ่นในใจ แต่ไม่ได้เอ่ยออกมาเพราะยังคงพยายามรักษาภาพลักษณ์ ของนางเอกผู้น่าสงสาร นางจึงเลือกพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า“ฝ่าบาท… หม่อมฉันมีเรื่องจะถามเพคะ”เฟยหยางกลับสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกแฝงประกายเจ้าเล่ห์“ข้าก็มีเรื่องอยากจะถามเจ้าเช่นกัน” พูดจบเขาก็เดินขึ้นเตียงมานั่งใกล้ ๆ ตานชิง ราวกับจะเปลี่ยนบรรยากาศให้กลายเป็นการประชุมส่วนตัว แต่แทนที่เขาจะถามเรื่องสำคัญ เขากลับเชยคางนางขึ้นแล้ว… จู่โจมบดจูบ!“อืม…”ตานชิงหลุดเสียงออกมาทั้งที่ตั้งใจจะต่อว่า แต่อารมณ์ดันเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน เฟยหยางผละออกอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ก่อนจะตั้งคำถามคำแรกทันที“เจ้าเป็นใคร?” คำถามนี้เหมือนดั่งฟ้าผ่าลงกลางใจตานชิง นางกลืนน้ำลายอึกใหญ่พึมพำในใจว่า‘ถ้าฉันตอบว่าฉ

ทั้งสองนั่งลงในห้องส่วนตัว เมิ่งเหยาจัดการสั่งขนมดอกเหมยและน้ำชาเข้ามาเพิ่มตามคำขอของตานชิงเถียนรุ่ยที่เป็นคนรับร่างเมิ่งเหยาไว้ เดินกลับเข้าห้องส่วนตัวของตนเองเพื่อพบสหายที่นัดหมายไว้ แต่ในขณะที่นั่งลงเขากลับไม่ได้สนใจอาหารหรือชา ตรงมุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นเขามองออกไปนอกหน้าต่าง นึกถึงภาพของนางที่เพิ่งสัมผัสในอ้อมกอด ก่อนพึมพำกับตัวเอง“มองไกลไกลว่างดงามแล้ว… แต่พอได้สัมผัส ทำให้ยากจะห้ามใจจริง ๆ ”ถ้อยคำของเถียนรุ่ยฟังดูเลื่อนลอย แต่เต็มไปด้วยความหมายที่ยากจะคาดเดา…ตานชิงที่นั่งอยู่ จิบชาพลางนึกถึงใบหน้าของบุรุษที่รับร่างของเมิ่งเหยาเอาไว้เมื่อครู่ ภาพรูปร่างสูงสง่าของเขายังติดอยู่ในหัว ทำให้นางเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“เหยาเหยา... ถ้าสมมุติว่าเราไม่ได้พบเจอท่านอ๋องกับฝ่าบาท เจ้าคิดว่า... ตอนนี้เราจะอยู่ที่ไหน?”เมิ่งเหยาที่นั่งมองสหายอยู่ก็พลันยิ้มขำ เพราะเข้าใจความหมายที่ตานชิงต้องการจะสื่อ“เจ้าอย่าได้พูดออกมาเชียว! ครั้งที่แล้วที่เจ้าพูดเล่นยังไม่เข็ดอีกหรือ?”“ฮ่า ๆ ๆ ”ตานชิงหัวเราะร่วนก่อนพึมพำ“แค่คิดขาก็สั่นแล้ว… แต่เหยาเหยา ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าไม่ได้อยากได้เล

“ไม่คิดจะขอโทษข้าหน่อยหรือ”ใบหน้าเมิ่งเหยาสงบนิ่ง แต่ในความเงียบสงบกลับซ่อนพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัว สายตาของนางเปลี่ยนเป็นดุกร้าวจนราวกับมีคมมีดซ่อนอยู่ ผู้คนรอบข้างเริ่มรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เยือกเย็นแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ราวกับน้ำก่อนเดือดตานชิงที่ยืนข้าง ๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังหาทางหนีทีไล่ เพราะรู้ดีว่า...น้ำเสียงแบบนี้...องค์พระแม่กำลังจะลงประทับเหยาเหยาแล้ว!เมื่อผู้คนในร้านเริ่มตั้งสติได้ พวกเขาต่างลุกออกจากที่นั่งก่อนคุกเข่าลงกับพื้น ด้วยความหวาดกลัวในบารมีของอ๋องไท่เฟิงซ่งลี่อิงรีบคุกเข่าตาม พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพยายามจะขอความเห็นใจ“คุณหนูท่านนี้ บ่าวของข้านางไม่ได้ตั้งใจ หวังว่าคุณหนูจะให้อภัย”ตานชิงที่ได้ยินคำพูดนี้ถึงกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว นางมองซ่งลี่อิงด้วยสายตาตกตะลึง รู้ดีว่าสตรีนางนี้ไม่เพียงไม่ขอโทษ แต่ยังพยายามบีบบังคับให้เหยาเหยาแสดงความใจกว้างตานชิงรีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวทันที แต่กลับชนเข้ากับร่างของใครบางคนที่เพิ่งมาถึง เมื่อหันไปมองนางพบว่าเป็นหยางเฟยหยาง ตานชิงรีบคว้ามือเขาแล้วถอยออกมาอี

ยามดึกคล้อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ทั้งสองยังคงนั่งพูดคุยวางแผนกันต่อ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพวกนางดังก้องในเรือน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและความมุ่งมั่นในที่สุด เมิ่งเหยาและตานชิงก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางยิ้มอย่างพึงพอใจ“แผนการของเราสมบูรณ์แบบแล้วชิงชิง ข้าแทบอดใจรอวันเปิดร้านใหม่ไม่ไหวเลย!”ตานชิงมองเหยาเหยาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนพยักหน้า“ข้าก็เหมือนกัน เหยาเหยา... ข้าดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในความฝันของเจ้า” บนหลังคาเรือน แสงจันทร์ยามค่ำคืนส่องกระทบเงาของชายสามคนที่นอนอยู่บนกระเบื้องหลังคา ฉีคัง มองดาวบนฟ้า ในขณะที่องค์รักษ์อีกสองคนกำลังนอนเงียบ ๆ แต่สายตาเหลือบมองไปทางเรือนของเมิ่งเหยาที่มีเสียงหัวเราะดังลอดออกมาเป็นระยะระยะ ในที่สุดฉีคังก็พูดขึ้นทำลายความเงียบ"เจ้าคิดว่าคุณหนูจะตั้งชื่อร้านว่าอะไร?"องค์รักษ์คนแรกที่หันมาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างจริงจัง"ข้าว่ามันต้องยิ่งใหญ่มากแน่ ๆ เช่น 'หอการค้าจันทราทองคำ' อะไรแบบนี้"อีกคนที่กำลังนอนกำดาบของตนเอง พลันหันมาพยักหน้าเห็นด้วย"ใช่ ๆ ข้าก็คิดว่าต้องเป็นอะไรที่สง่างามและดูทรงพลังเช่น 'หอสินวิหคนภา' หรืออะไรที่ดูมีชื่อ

ในที่สุด เมิ่งเหยาก็ได้ออกจากถ้ำมรกต นางแทบจะโผเข้ากอดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกด้วยความโล่งอก หากจะบอกว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมาในถ้ำนั้น นางได้ฝึกฝนพลังเวทก็คงไม่ผิด…แต่ส่วนใหญ่มันจะเป็นการฝึกฝนบนตัวสามีเสียมากกว่า!ภายในรถม้าที่กำลังมุ่งตรงไปยังร้านค้าท้ายตลาด เมิ่งเหยากำหนดลมปราณสำรวจ ร่างกายของนางเปลี่ยนแปลงไปหลายอย่างจนแทบไม่อยากเชื่อ นางสามารถสะบัดมือเพื่อจุดไฟเล็ก ๆ หรือดับไฟได้แล้ว ซึ่งเป็นเรื่องที่ตื่นตาตื่นใจสำหรับนางมาก“ว้าว…!” นางพึมพำขณะลองสะบัดมือเปลวไฟสีส้มลูกเล็ก ๆ ลุกขึ้นก่อนที่นางจะสะบัดมืออีกครั้งเพื่อให้ไฟดับไป“ข้าทำได้จริง ๆ ด้วย!”ไท่เฟิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองท่าทางของนางราวกับเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ ด้วยสายตาเอ็นดู“หากเจ้าอยากได้พลังมากกว่านี้ก็บอกพี่”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เมิ่งเหยาเหลือบตามองเขาพร้อมกับค้อนวงใหญ่ ก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ “ให้ข้าได้พักบ้างเถิด ท่านไม่เหนื่อยบ้างหรือ?”ไท่เฟิงส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น“สามสิบปี เหยาเอ๋อร์...พี่รอเจ้ามาโดยตลอด”“รอข้า?” นางเลิกคิ้วสูง รู้สึกสับสนกับคำพูดของเขา“ใช่”เขากล่าวพลางใช้มือหนาลูบหัว