All Chapters of พิศวาสฆาตกรรม: Chapter 41 - Chapter 50

วันทั้งวันของฟ้ารุ่งเต็มไปด้วยความขุกขลักลุ่ม ๆ ดอนๆ เพราะเธอดันลืมโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้ที่บ้าน แถมรถยนต์คู่ใจก็ยังมาเข้าอู่อีก การไม่มีเครื่องมือสื่อสารติดตัวทำให้เธอรู้สึกเหมือนคนขาดแขนขาดขา ติดต่อประสานงานอะไรก็ติดขัดไปหมด แถมยังต้องทนสมบุกสมบันกับการเดินทางตลอดทั้งวันกว่าหญิงสาวจะจัดการหอบข้าวของและเคลียร์งานออกจากบ้านลูกค้าได้ เวลาก็ล่วงเลยจนเกือบหนึ่งทุ่ม เธอตัดสินใจโบกเรียกแท็กซี่กลับบ้านทันที แม้ระยะทางจะไกลและค่าโดยสารจะสูงเอาการ แต่ในสภาพที่ร่างพังยับเยินแบบนี้ เธอก็ยอมจ่ายเพื่อซื้อเวลาฟ้ารุ่งไม่อยากไปนั่งแกร่วหมดพลังอยู่ตรงป้ายรถเมล์ หรือไปยืนโหนรถเบียดเสียดกับผู้คนในชั่วโมงเร่งด่วนอีกแล้ว หลังจากตรวจหน้างานเสร็จ เธอจึงมุ่งหน้าตรงดิ่งกลับบ้านทันที โดยไม่คิดจะแวะเข้าไปที่ออฟฟิศให้เหนื่อยซ้ำสอง"ลอย... มารับของหน่อยเร็ว"ฟ้ารุ่งส่งเสียงเรียกสาวใช้คนสนิททันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสนิทสนมและเอ็นดู เพราะสำหรับเธอแล้ว ลอยเป็นทั้งเพื่อนและพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา มากกว่าจะเป็นแค่คนรับใช้ในบ้าน"พี่ฟ้า... มีคนโทรศัพท์มาหาที่บ้านค่ะ"ลอยเอ่ยบอกเสียง

“เอ้า..คุณบอกผมมากาแฟอยู่ที่ไหน ถว้ยกาแฟน้ำร้อน..ผมชงเอง”ฟ้ารุ่งส่งสายตาค้อนวงใหญ่ก่อนจะเดินไปหยิบจับสิ่งของส่งให้เขาและผละออกไปยืนกอดอกดูชายหนุ่มชงกาแฟอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นของกาแฟหอมกรุ่นทำให้ฟ้ารุ่งเองก็ชักอยากชิมเพราะมาเหนื่อย ๆ ถ้าอยู่ต่อกาแฟสักถ้วยคงดี และเหมือนท่านรองหนุ่มจะอ่านใจออกเขารีบยืนถ้วยกาแฟร้อน ๆ มาข้างหน้าของฟ้ารุ่ง“อันนี้ของคุณ...เดี๋ยวของผมชงใหม่”หญิงสาวรับกาแฟมางง ๆ แต่ยังดูการเคลื่อนไหวของเขาที่คล่องไปหมดยังกับครั้วนี้เป็นของบ้านตัวเอง ไม่นานเรืองรบก็ชงกาแฟเสร็จเขาหันมายกถ้วยกาแฟสูงตรงหน้าเธอ“ดื่มได้... ไม่ต้องถือไว้นาน หรือรอชนถ้วยกับผมก่อน”ฟ้ารุ่งมองถ้วยกาแฟในมือสลับกับใบหน้ายิ้มกวนของรองผู้กำกับหนุ่ม ก่อนจะยกขึ้นจิบเล็กน้อยแล้วเลิกคิ้วขึ้น“กาแฟรสชาติดีค่ะ... ดีจนน่าแปลกใจว่าท่านรองที่มีคดีเยอะจะมีเวลามาฝึกสกิลบาริสต้า ในครัวของบ้านคนอื่นแล้วคล่องปรื๋ฮขนาดนี้”เรืองรบหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาประคองถ้วยกาแฟของตัวเองพลางสาวเท้าเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างถือวิสาสะ ท่าทางผ่อนคลายราวกับอยู่สถานีตำรวจของตัวเอง“คนฉลาดเขาไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเพื่อเรียนรู้เรื่องพื้นฐานห

“อย่าดิ้น ! มากับกู”“ปล่อยกู..”“มึงเมาแล้วเลอะเทอะ”ร่างของอาเสี่ยตัณหากลับถูกการ์ดร่างยักษ์สองคนของร้าน ‘มิดไนท์’ ล็อกคอถูลู่ถูกังกระชากพ้นประตูร้านออกมาขว้างทิ้งไว้บนพื้นคอนกรีตด้านนอกอย่างไม่ใยดี“ก็ไม่ได้ทำอะไรพวกมึงทุกคนทำศาลเตี้ยกับกู” ทว่าด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สูบฉีดจนขาดสติ เสี่ยร่างท้วมที่อยู่ในอาการเมามายจนหน้าแดงก่ำกลับไม่ยอมจบ เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนพลางสบถด่าทอเสียงดังลั่น“เล่นกับใครไม่เล่นแหมไอ้เสี่ย..”การ์ดว่าใส่หน้า “เล่นของสูงมึงเล่นเจ้าของร้านเลยนะมึง”“ถุย..เจ้าของร้านแต่งตัวเหมือนอีตัว”“ไอ้นี่วอนซะแล้วไปเลยมึง ไป๊”การ์ดตัวใหญ่ใช้มืออีกข้างผลักแรง ๆ ร่างเสี่ยผงะออกไปแต่ดีดกลับมาใหม่“มึงไม่ต้องมาไล่กูเหมือนหมูเหมือนหมา ไอ้สัตว์..”ไม่พูดเปล่า ก่อนจะง้างหมัดซัดเข้าใส่ใบหน้าของการ์ดมิดไนท์เต็มแร"เฮ้ย! ไอ้เสี่ยเมาแล้วพาลนี่หว่า!"สิ้นเสียงการ์ดฝั่งมิดไนท์ สถานการณ์ก็ดิ่งลงสู่ความรุนแรงทันที“ผั๊วะ!”การ์ดมืออาชีพไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกกระทำฝ่ายเดียว พวกเขาพุ่งสวนหมัดตอกกลับเข้าใส่เสี่ยเมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง“นี่แนะไอ้สัตว์ เหรอ!”หมัดลุ่น ๆ อัดกระแทกเข้าใบหน้

เมื่อบานประตูห้องทำงานเปิดออก แสงสว่างจากโถงทางเดินภายนอกส่องเข้ามาวูบหนึ่ง ก่อนที่ฟ้ารุ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยความลังเลเล็กน้อย ภาพตรงหน้าคือรุ่งรัตนากำลังนั่งปลอบประโลมรัตนาที่กำลังร้องไห้โฮอย่างหนักจนตัวโยน น้ำตาและน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อนใบหน้าด้วยความอึดอัดขัดใจและเครียดแค้นจากเรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวาน"อ้าว ฟ้ารุ่ง เข้ามาร่วมวงคุยกันได้เลยสิ" รุ่งรัตนาหันไปบอกพลางผลิยิ้มบาง ๆ"พอดีกับพี่รัตนาเขาอยากรู้จักท่านรองด้วย มานั่งตรงนี้สิเธอ"ฟ้ารุ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูลงกลอนอย่างเบามือ แล้วเดินตรงเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามตามคำเชื้อเชิญ“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือคะพี่รัต”สายตาคมกริบของเธอกวาดมองใบหน้าของรัตนาที่บัดนี้แดงก่ำและบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก"เรื่องเสี่ยตือใช่ไหมคะพี่รัตนา..."ฟ้ารุ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับซ่อนความนิ่งลึกยากจะคาดเดา"ใช่ อีเสี่ยตือมันทำเกินไปแล้ว!"รัตนาสะอื้นฮัก พลางใช้กระดาษทิชชู่ซับน้ำตาอย่างแรงด้วยความอัดอั้น“พี่รู้เรื่องมันเลี้ยงเด็กไว้แล้ว แต่ยังไม่ทันจะคุยกันนเมื่อคืนก็เกิดเรื่องอีก”“เมื่อคืนมีอะไรเหร

ในขณะที่อารมณ์ดิบและเพลิงแค้นของพชรกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด บานประตูห้องพักหรูถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอกล่วงหน้า ผู้ที่ก้าวเท้าเข้ามาคือ เสี่ยองอาจ ผู้เป็นพ่อและเป็นเจ้าของอิทธิพลตัวจริงที่ทุกคนยำเกรง โดยมีชัยเดินหน้าซีดเผือดตามหลังเข้ามาติด ๆ“คือเสี่ยครับ คุณเพชรเมาครับ” ชัยไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากห้ามปราบเสี่ยใหญ่ ได้แต่เดินก้มหน้าตามเข้ามาในห้องอย่างจำนนเสี่ยองอาจในชุดสูทสากลภูมิฐานยืนนิ่งอยู่กลางห้อง“มึงไม่บอกกูก็เห็น”สายตาคมกริบผ่านร้อนผ่านหนาวจ้องมองสภาพของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่กำลังฟอนเฟะ นั่งกอดจูบซุกไซร้และเพ้อรำพันชื่อผู้หญิงคนอื่นอย่างบ้าคลั่งด้วยความสมเพชและระอาใจพชรยามนี้หน้ามืดตามัวจนไม่ได้สังเกตเห็นการมาเยือนของบิดาเลยสักนิด เขายังคงระบายความอัดอั้นลงบนเรือนร่างของเด็กสาวอย่างเมามัน"ฟ้ารุ่ง... มึงต้องเป็นของกู..."พชรยังคงพร่ำเพ้อ ปากหนาซุกไซร้ไม่หยุดทว่าพั้นช์ที่กำลังเคลิบเคลิ้มปล่อยใจไปกับสัมผัสรุนแรงนั้น สายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างของเสี่ยองอาจที่ยืนจ้องเขม็งมาพอดี“อุ๊ยเสี่ย”เด็กสาวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจกลัวจนหน้าถอดสี“เฮียคะ เฮีย เสี่ยมาค่ะ”ร่