جميع فصول : الفصل -الفصل 60

“แล้วเฮียตือรู้ไหม... พี่กำลังตกเป็นเหยื่อชิ้นโต” เล็กกดเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบ “ทางฝั่งไอ้พชรกำลังวางแผนสกปรกเพื่อดึงให้ผับมิดไนท์มูนดิ่งลงเหว! อีเจี๊ยบอะไรนั่นน่ะ มันก็ของเล่นพชรมาก่อน” เสี่ยตือเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวาบ“เจี๊ยบก็แค่หมากที่ฝั่งนั้นส่งมาปั่นหัวเฮีย ส่งมาทำให้รักทำให้หลงจนโงหัวไม่ขึ้น เพื่อให้เฮียผลาญเงินจากระบบบัญชีเราพังพินาศยังไงล่ะ!” ความรักและความหลงที่บังตาทำให้เขาขบกรามแน่น สะบัดหน้าหนีอย่างไม่ยอมรับความจริง “ไม่จริง! ลื้ออย่ามาใส่ร้ายเจี๊ยบอาเล็ก! เด็กมันใสซื่อ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับไอ้พชรทั้งนั้น“โอ้โห ออกรับแทนมันทุกอย่างรักมันมากใช่ไหม?”รัตนากำมือเข้าหากันแน่นและตกใจกับข่าวที่ได้ยินไม่แพ้กับสามีที่ได้ยินจากปากของเล็ก“ ลื้อสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อให้พี่สาวลื้อมีเรื่องด่าอั๊วเพิ่มขึ้นมากกว่า!”“เพียะ”เสียงเนื้อกระทบเนื้อทำให้เล็กรีบคว้าข้อใอพี่สาวเอาไว้ เมื่อเห็นใบหน้าเสี่ยตือเอียงไปกับแรงฝ่ามือของรัตนา แล้วหันกลับมามองสองพี่น้องด้วยดวงตาที่อ่านยาก ปะทะกับแววตาของเล็กที่ฉายความนิ่งสนิทพลางจ้องลึกเข้าไปในตาของเสี่ยตือ แล้วเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขา

กริ๊ก!ข้อมือทั้งสองข้างของหล่อนถูกรวบขึ้นเหนือศีรษะอย่างรวดเร็ว พชรเอื้อมมือหยิบ เชือกพันธนาการผ้าไหมญี่ปุ่น (Shibari) ซึ่งเป็นอุปกรณ์เฉพาะกลุ่มสำหรับพวกที่หลงใหลในความรักรุนแรง (BDSM) ออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง ตัวเชือกนุ่มนวลต่อผิวแต่เหนียวแน่นหนาหนึบ “คุณจะทำอะไรคะ”ชายหนุ่มตวัดมัดปมข้อคู่อย่างช่ำชอง ก่อนจะโยงไปผูกยึดตรึงไว้กับเสาเหล็กของหัวเตียงอย่างแน่นหนาจนหล่อนไร้อิสรภาพ" จะทำอะไรคะ! เอาเชือกพวกนี้มามัดเจี๊ยบทำไม... ปล่อยนะ!" เจี๊ยบร้องท้วงเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นสายตาของเขาเปลี่ยนเป็นความวิปริตป่าเถื่อน ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาทับร่างของหล่อนไว้"ปล่อยงั้นเหรอ? มัดไว้แบบนี้แหละ... มึงจะได้หนีไปร่านใส่ใครไม่ได้อีก!"พชรไม่ฟังเสียงอ้อนวอน แววตาของเขาเต็มไปด้วยเพลิงแค้นและราคะ“กูอุตส่าห์ถนอมมึงมาตั้งนาน คราวนี้มึงจะได้รู้ว่าผัวมึงนี่แหละแซ่บกว่าไอ้แก่มีพุงนั่น”ชายหนุ่มเปิดฉากเกมรักที่เต็มไปด้วยความรุนแรงดุดัน“คราวหน้าชอบแบบไหนมึงบอก กูทำให้มึงได้ทั้งนั้นแหละ”เขา กระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่างบางอย่างหนักหน่วงไร้ความปรานี เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมเคล้าไปกับเสียงหอบ

แสงแดดอ่อนๆ ของวันหยุดทอประกายผ่านบานหน้าต่างกระจกใสของบ้านทาวน์เฮาน์หลังเล็กกะทัดรัด ของฟ้ารุ่ง ในวันพักผ่อนนี้เธอขนเอกสารแบบแปลนการตกแต่งภายในบ้านสวนของเรืองรบ ออกมากางจนเต็มโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ชั้นล่างเธอกวาดสายตามองพิมพ์เขียวและภาพสามมิติของห้องนอนใหม่ที่เรืองรบเพิ่งส่งความต้องการเพิ่มเติมมาให้เมื่อวันก่อน ชายหนุ่มขอขยายพื้นที่ห้องนอนเดิมให้ออกไปกว้างขวางกว่าเดิมเกือบเท่าตัว พร้อมทั้งรื้อเครื่องตกแต่งสไตล์เก่าออกทั้งหมดเพื่อเปลี่ยนเป็นแบบโมเดิร์นคลาสสิกที่ดูเรียบหรูและเป็นส่วนตัวมากขึ้นฟ้ารุ่งเคาะปากกาในมือลงกับโต๊ะพลางใช้ความคิด จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นพักสายตา มองฝ่ากระจกบานใหญ่ตรงหน้าออกไปด้านนอก สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับบ้านหลังตรงข้ามอย่างถนัดตา ที่เพิ่งเข้ามาอยู่ได้เพียงเดือนกว่าๆเท่านั้น"คุณฟ้าขา... ลอยมีเรื่องมารายงานค่ะ"เสียงกระซิบกระซาบของ 'ลอย' สาวใช้คนสนิทดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวข้างโต๊ะทำงาน ลอยทำท่าทางเลิกลั่กพลางชี้ชวนให้ฟ้ารุ่งมองออกไปที่หน้าบ้านตรงข้าม"มีอะไรเหรอลอย ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ" ฟ้ารุ่งเอ่ยถาม"ก็เสี่ยบ้านตรงข้ามสิคะคุณฟ้า ตั้งแต่เมื่อวานตอนหั

เรืองรินเดินมาทางมุมสวนข้างตัวบ้าน กระทั่งมาถึงซุ้มม้านั่งมีหลังคาซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางแมกไม้อันร่มรื่น จุดนั้นลมพัดโชยมาเย็นสบายชวนให้พักผ่อน แต่สีหน้าของทั้งสองคนที่นั่งอยู่กลับไม่ได้ดูเย็นสบายตามบรรยากาศเลยสักนิด“ผมรู้ว่าคุณทำอย่างนั้นเพื่อกันฟ้ารุ่งออกไป”ภาพที่เห็นทำให้เรืองรินชะงักเท้าและยืนแอบฟังอยู่เงียบ ๆ ด้วยความอยากรู้ เพราะพี่ชายของเธอในเวลานี้ดูน่ากลัวไม่ใช่น้อยด้วยสีหน้าเคร่งเข้ม คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน ไม่แม้แต่จะมองหน้าเยาวเรศ ที่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งในสภาพเหมือนคนหมดแรง“คุณไม่ควรทำอย่างนั้น คุณจะกลับเข้ามาทักทายก็พูดคุยได้ตามปกติผมไม่ได้ว่าอะไร”ใบหน้าสวยเฉี่ยวซีดเผือดราวกับเพิ่งเจอเรื่องช็อกมาอย่างรุนแรง ขณะที่เรืองรบยืนตระหง่านอยู่ใกล้ ๆ เต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาที่ทอดทับลงมาดูลึกลับและทรงอำนาจจนคนมองต้องรู้สึกครั่นคร้าม“แต่สิ่งที่คุณแสดงออกนั้นผมรู้ว่าคุณกำลังแกล้งฟ้ารุ่ง”ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยสายตาที่มองอดีตคนรักมีเพียงความเฉียบขาดและรู้เท่าทัน“เพราะคุณรู้..ว่าฟ้ารุ่งคือคู่หมั้นผม...ผมมั่นใจว่าคุณรู้ เพราะผมดูสายตาของคุณออก”เรือง

เรืองรบขับรถบึ่งตรงมาที่บ้านของฟ้ารุ่งด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม จนถึงซอยบ้านมีรถคันอื่นจอดขวางอยู่ เขาต้องจอดรถไว้ด้านนอกแล้วเดินเข้าซอยไปหยุดยืนที่หน้าประตูรั้วและเอื้อมมือไปกดออดรัว ๆ ด้วยความร้อนใจลอย สะดุ้งตื่นตกใจกับเสียงออดที่ดังระรัว แม่บ้านสาวใหญ่รีบเดินออกมาดูที่หน้าประตูรั้ว ทันทีที่แสงไฟนีออนส่องกระทบให้เห็นชัดเจนว่าเป็นใคร ลอยก็ตาโตด้วยความตกใจและรีบหันหลังกลับ"ลอย! เปิดประตูให้ผมก่อน!"เรืองรบตะโกนเรียกเสียงดัง พลางทำท่าจะขยับเท้าข้ามอาณาเขตเดินก้าวตามเข้าบ้านไป"อุ๊ย! อย่าเพิ่งเข้าไปตอนนี้เลยค่ะท่านรอง!" ลอยรีบหันกลับมาร้องห้ามพลางกางแขนขวางเอาไว้“พี่ฟ้าเข้าห้องพักล็อกประตูไปนานแล้วค่ะ"“เป็นไงบ้าง มีอะไรหรือเปล่า?”“ทะเลาะกับท่านมาหรือเปล่าคะ ขอโทษนะคะลอยไม่เคยเห็นแบบนี้”“เห็นอะไร พี่ฟ้าเขาเป็นอะไรผมไม่ได้ทะเลาะกัน”“อ้าว....แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพี่ฟ้าล่ะคะ”ลอยถอนหายใจยาว สีหน้ายังคงบึ้งตึงก่อนจะเล่าอาการของฟ้ารุ่งให้เขาฟัง ทั้งหมดด้วยท่าทางน้พเสียงแบบตื่น ๆ ด้วยความเป็นห่วงเรืองรบชะงักไปชั่วครู่ หัวใจที่เคยหนักอึ้งด้วยความกังวลพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง และในความเงียบงันน