Alle Kapitel von พิศวาสฆาตกรรม: Kapitel 1 – Kapitel 10

"เป็นยังไงบ้าง...""แย่ครับ สารวัตร... มันปิดปากเงียบสนิท ใจแข็งชะมัด ต้องยอมรับเลย" พนักงานสอบสวนรายงานด้วยสีหน้าหนักใจ"งั้นเหรอ... ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง""ครับสารวัตร"เมื่อลูกน้องผละออกไป สารวัตรหนุ่มใหญ่ยังคงนั่งเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เพียงครู่เดียวเขาก็ลุกพรวด คว้าเสื้อนอกมาสวมแล้วก้าวยาวๆ ออกจากห้องทำงาน ตรงดิ่งไปยังลานจอดรถ ก่อนจะทะยานรถคู่ใจออกไปด้วยความเร็ว"โอ้โห... มาอย่างกับพายุเลยนะสารวัตรรูปหล่อ" เจ้าของบ้านทักขึ้นเมื่อเห็นผู้มาเยือน"หิวน้ำว่ะ... ขอน้ำเย็นๆ สักแก้วสิ""รับ 'น้ำมีสี' หน่อยไหมล่ะ?"อีกฝ่ายหยั่งเชิงพลางยิ้มกริ่ม"วันนี้ขอผ่านก่อน ต้องกลับเข้าโรงพักอีก""งานด่วนขนาดนั้นเลย?"คนถามเดินกลับมาเอนหลังนั่งเอกเขนกบนเก้าอี้หวาย สายตามองเพื่อนสนิทสมัยเรียนที่เป็นถึงนายตำรวจตระกูลดังด้วยรอยยิ้มกว้าง ขณะที่ฝ่ายมาถึงรีบคว้าน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว"ไปทำอะไรมาวะ ถึงได้ดูร้อนรุ่มกระหายน้ำขนาดนี้""สอบปากคำจนคอแห้งน่ะสิ... นี่ก็เพิ่งปลีกตัวออกมา""คดีด่วนเรื่องอะไรล่ะ?""เรื่องเจ้าพ่อผับ""ทำไม... มันมีอะไรคืบหน้าเหรอ?"

"ใจเย็นๆ ก่อนน่าพี่รัตน์ เขาอาจจะไม่เป็นอย่างที่พี่คิดก็ได้นะ""จะไม่เป็นได้ยังไงกัน!" รัตนาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงอารมณ์พลางหันมาจ้องหน้าคู่สนทนาตาเขม็ง "ยายเม้ามันบอกว่าเห็นมากับตาตัวเองเชียวนะ ว่าพ่อตัวดีของฉันหิ้วแม่นั่นเข้าโรงแรม!""โธ่... คำพูดคนอย่างยายเม้าน่ะ พี่ต้องเอาห้าหารนะ อย่าไปเชื่อเสียหมดเลยถ้ายังไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง""โอ๊ย... จะห้าจะหกหรือจะหารอะไรฉันไม่สนแล้ว!"รัตนาร้องเสียงหลงอย่างคนสติแตก เธอเดินงุ่นง่านกลับไปกลับมาจนแผ่นไม้บนเรือนลั่นประท้วงตามจังหวะก้าว ปากก็ยังคงพรั่งพรูความอัดอั้นออกมาไม่หยุด "เธอลองคิดดูนะรุ่ง... ตั้งแต่อยู่กินกันมาสิบปีเนี่ย ฉันต้องตามไปลากคอเขาออกมาจากห้องเมียน้อยเมียเก็บมากี่คนต่อกี่คนแล้ว!""แต่เธอก็เป็นฝ่ายชนะ ยอมสงบศึกกลับบ้านทุกทีไม่ใช่เหรอ..." รุ่งรัตนา น้องสาวคนเล็กเอ่ยแทรกขึ้นเบา ๆ หวังจะคัดค้านเมื่อเห็นว่าพี่สาวเริ่มจะคุมสติไม่อยู่"มันก็ใช่! แต่แหม... เธอก็คิดดูสิว่ามันน่าน่าโมโหแค่ไหน" รัตนาทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ เป็นสีหน้าที่คนฟังแค่นึกตามก็จินตนาการออกว่าอารมณ์ของคนพูดนั้นพุ่งพล่านเพียงใด"เมื่อคืนฉันก็

ฟ้ารุ่งมี รูปร่างที่สมบูรณ์แบบ ราวกับประติมากรรมชั้นยอด แขนขาเรียวเล็กดูบอบบางแต่คล่องแคล่ว ท่วงท่าการขยับตัวดูดีไปเสียทุกสัดส่วนจนยากจะละสายตา แต่ภายใต้รูปลักษณ์ที่แสนดึงดูดนั้น ฟ้ารุ่งกลับเป็นคนที่มีกำแพงสูงลิบ หล่อน ระวังตัวอย่างยิ่ง และมีสายตาที่คอยสังเกตสิ่งรอบข้างอยู่เสมอ ความ ฉลาดเฉลียวและมีไหวพริบ ของหล่อนสะท้อนออกมาผ่านทางคำพูดและการตัดสินใจที่รวดเร็วแม่นยำ จนบางครั้งรุ่งรัตนาก็รู้สึกว่าเพื่อนคนนี้ดูลึกลับและน่าเกรงขามเกินกว่าจะเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา"มองหน้าฉันแบบนี้... มีอะไรติดหน้าหรือเปล่ารุ่ง"ฟ้ารุ่งเอ่ยถามเสียงใสพลางขยับกรอบแว่นเล็กน้อย แววตาหลังเลนส์นั้นดูเหมือนจะอ่านความคิดของเพื่อนสาวออกไปเสียครึ่งหนึ่งแล้ว"เปล่าหรอก... แค่คิดว่าไม่ได้เจอสองวัน เธอสวยขึ้นหรือเปล่านะ" รุ่งรัตนาแกล้งเย้าฟ้ารุ่งหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ท่าทางดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ทิ้งความระแวดระวังที่เป็นธรรมชาติของตัวหล่อน "สวยขึ้นก็เรื่องหนึ่ง... แต่เรื่องที่จะเล่านี่สิ สำคัญกว่าความสวยของฉันเยอะ"หล่อนเป็นคนที่มีบุคลิก คล่องตัวและพูดจาเก่ง เมื่อเริ่มเปิดบทสนทนา น้ำเสียงที่แจ่มใสและท่าทางที่ดู

"พร้อมจะให้ผมถอยรถออกหรือยังครับ?"น้ำเสียงนั้นนิ่งสนิททว่าทรงอำนาจดุจคำสั่งที่ประกาศก้องกลางครัน ส่งผลให้ประโยคถัดไปที่ฟ้ารุ่งกำลังจะพ่นออกมาด้วยความเดือดดาลถูกกลืนหายไปในลำคอทันที หญิงสาวเหยียดริมฝีปากมองอีกฝ่ายด้วยสายตาชิงชังอย่างปิดไม่มิด หล่อนรู้สึกอึดอัดจนอกแทบระเบิดที่ทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อยน้ำเสียงเน้นย้ำที่ฟังดูเหมือนจงใจยุติบทสนทนาแต่เพียงเท่านี้ เป็นการประกาศความเหนือกว่าที่ทำให้ฟ้ารุ่งรู้สึกตัวเล็กลงอย่างน่าเจ็บใจ ท่าทางถือดีที่ควบคุมทุกอย่างได้เบ็ดเสร็จนั่นแหละคือสิ่งที่หล่อนเกลียดที่สุด... ไม่สิ ทั้งหมดที่เป็นเขานั่นแหละ มันขวางหูขวางตาหล่อนไปเสียทุกอย่างอย่างไร้เหตุผล!"ไปเถอะฟ้า... อย่ามีเรื่องเลย" รุ่งรัตนารีบเข้ามาแตะต้นแขนเพื่อนสาวเบาๆ เพื่อดึงสติ ก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มละมุน"คุณช่วยถอยรถออกก่อนนะคะ เราจะได้ถอยรถของเราออกบ้าง""ครับ... ผมต้องขอโทษ 'คุณ' อีกครั้งนะครับ"ชายหนุ่มตอบรับพลางระบายยิ้มให้รุ่งรัตนาอย่างเปิดเผยและดูจริงใจ แววตาที่เขามอบให้รุ่งรัตนานั้นดูอบอุ่นและให้เกียรติอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งมันช่างต่างจากตอนที่เขามองฟ้ารุ่งราวฟ้า

ฟ้ารุ่งรีบเก็บม้วนแบบแปลนและอุปกรณ์ลงกระเป๋าด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ทว่าในใจกลับเต้นรัวอย่างคุมไม่อยู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบที่จ้องมองเธอไม่วางตาจากทางด้านหลัง"วันนี้รายละเอียดครบถ้วนแล้วค่ะคุณพชร เดี๋ยวฟ้าจะกลับไปแก้แบบห้องโถงตามที่คุณต้องการ แล้วจะส่งไฟล์ให้ตรวจอีกทีนะคะ" เธอกล่าวพลางขยับถอยห่าง แต่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กลับก้าวเข้ามาขวางทางออกไว้อย่างใจเย็นพชร ในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักลวดลายวิจิตรที่ลามออกมาถึงข้อมือและลำคอ ส่งให้เขาดูมีอำนาจและน่าค้นหาอย่างประหลาด เขาพิงกรอบประตูพลางกอดอก แววตาที่จ้องมองมานั้นไม่ได้มีความดุร้าย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความ "พึงพอใจ" จนคนถูกมองหน้าร้อนผ่าว"จะรีบไปไหนล่ะครับคุณฟ้า นี่ก็จะเย็นมากแล้ว... ผมว่าเราไปหาอะไรทานกันก่อนดีกว่า"น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูเหมือนคำชวนทั่วไป แต่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจของคนที่คุ้นชินกับการได้รับทุกอย่างที่ต้องการ"ขอบคุณค่ะ แต่ฟ้ามีนัดกับเพื่อนแล้วค่ะ" เธอโกหกคำโต หวังจะปลีกตัวออกไปจากบรรยากาศที่เริ่มอึดอัดนี้"นัดกับเพื่อน... หรือนัดกับคนที่จดทะเบียนรถผมไปเมื่อเช้าล่ะครับ?"พชรเลิกคิ้วถามพร้อมรอยยิ้ม