All Chapters of Trapped on Unraveling Marriage: The Discarded Wife Wants Out: Chapter 31 - Chapter 40

Nang magising si Janella kinabukasan, agad niyang sinulyapan ang wall clock sa kanyang kwarto at nakita niyang ala–una na ng hapon.Wala na nga si Vernon.Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o madismaya.Hindi naman niya talaga gustong makita ito pero ang bigat ng nangyari kahapon ay parang naiwan pa ring nakadagan sa dibdib niya.Siguradong hindi niya kakayanin ang pamilya ni Elle.Sa isip niya, ang “business war” ay hindi lang simpleng awayan ng kompanya. Hindi ito iyong nakikita ng publiko, yung pagputol ng kuryente, pagdidilig ng mainit na tubig sa “money trees,” o pag-agaw ng company seals na parang eksena sa pelikula.Mas tahimik ito sa panlabas pero mas madilim sa loob.Kasama rito ang mga paraan ng dahan-dahang pagwasak ng tao gaya ng paglalason sa inuming tubig, pagsuhol sa driver para idiretso ang sasakyan sa dagat, kidnapping para sa ransom at minsan pa nga, paglalagay ng mga bomba sa ilalim ng kotse.Noong bagong nagsama pa lang sila ni Vernon, agad siyang naging t

Maingat na inilapag ng katulong ang orange juice sa harap ni Janella.Makapal ang baso at may nakapalibot ditong non-slip ring para hindi madaling dumulas sa kamay. Sa ibabaw ng matingkad na orange na likido ay may tatlong piraso ng yelo na marahang umiikot, bahagyang kumakalansing sa bawat galaw.Tatlo lang.Hindi sobra, hindi kulang.Eksaktong-eksakto sa nakasanayan niya.Mahilig si Janella sa malamig na inumin. Gustung-gusto niya ang unang lagok ng malamig na juice na dumudulas sa lalamunan at nagbibigay ng preskong pakiramdam sa buong katawan.Pero mahina rin ang sikmura niya.Kapag nasobrahan siya sa malamig, siguradong mamimilipit siya sa sakit kapag dumating ang regla niya. At sa tuwing nangyayari iyon saka niya pagsisisihan ang lahat.Si Manang Linda ang tipo ng taong napakagaling makiramdam.Hindi nito kailangang tanungin si Janella para malaman ang gusto nito.Alam ni Manang Linda na hindi dapat masyadong malamig ang inumin ng kanyang ginang, kaya sa halip na lagyan ng maram

Si Janella ay isa lang simpleng babae nung una ngunit agad itong nagbago mula ng nagtagpo ang landas nil ani Vernon.Isa siyang taong puno ng pag-aalinlangan parang nakatayo sa pagitan ng dalawang bangin, hindi makaalis sa alinman at hindi rin kayang pumili ng kahit isa.Ang tanging gusto niya ay mamuhay nang tahimik sa sarili niyang paraan. Makakuha ng malaking halaga mula kay Vernon na sapat para maging mayaman siya habambuhay at pagkatapos ay magtago sa isang tourist city na maayos ang imprastraktura kung saan maaari siyang mamuhay nang payapa, walang gulo at walang bigat.Ang Option A ay masyadong nakakainis.Si Vernon ay may perpektong katangian. Hindi naninigarilyo, hindi umiinom, maayos ang katawan at disiplinado sa pagkain. Mas gusto nito ang light diet at umiiwas sa matatamis, maanghang at mamantikang pagkain. Para bang wala itong kahit anong bisyo.Kung magpapatuloy siya sa makalumang pag-iisip baka ma-stress siya hanggang magkasakit nang malubha at mamatay pa bago si Vernon

Hindi mo matatalo ang taong nakangiti habang nasa gitna ng tensyon.Ang kilos ni Janella ay kalmado, maayos at sobrang controlled. Dahil dito, kahit si Vernon ay hindi nakahanap ng dahilan para magpakita ng kahit anong eksena.Unti-unting lumuwag ang kanyang noo. Ang panyo na ginamit niya sa pagpupunas ng kamay ay maingat na tinupi, inilapag sa tray at saka bahagyang kumaway kay Janella parang tahimik na pagsang-ayon sa eksena na walang sinuman ang dapat magkamali ng galaw.Si Steph naman ay kaninang umaga pa palihim na bumalik sa living room. Sinuri niya kung may nawalang mga nakatagong bagay ni Janella. Doon niya aksidenteng nakita ang isang piraso ng papel na nakasingit sa sulok ng drawer, mabilis niya itong isiniksik pabalik parang walang nangyari ngunit ramdam na ramdam niya ang bigat ng kaba sa kanyang dibdib.Nang muli silang mag-angat ng tingin, dumating na ang magkasintahang magkahawak-kamay.Si Vernon ay matangkad, elegante at may malamig ngunit nakakaakit na aura.Si Janell

“Hindi ko naaalala na sinabi ko pa sa’yo na palagi kang sumasagot nang pabalik.”Idinagdag ni Vernon ang isang uri ng paglalarawan sa kanyang mga salita, parang may bahid ng pagmamaktol pero ang kilos niya ay lalo pang naging malapit at personal. Pinaglaro niya ang kanilang mga daliri, pinagsalikop ang mga ito na parang hindi na madaling bitawan habang ang kanyang hinlalaki ay dahan-dahang dumadampi sa balat ni Janella, isang haplos na nakakapangilabot hanggang anit.Bahagyang nataranta si Janella.Tumingin siya rito.Sa mga mata nitong madilim na parang obsidian, malalim, malamig at hindi mahulaan. Sa isang iglap, parang puwede siyang lamunin ng katahimikan ng mga mata na iyon. Parang anumang oras ay mawawala ang pagiging tao nito at magiging isang bagay na hindi niya kayang takasan.Totoo.Takot siya rito.Noon. At hanggang ngayon.Kaya niyang magpaka-cute. Kaya niyang magpaka-baliw-baliwan sa harap nito. Kaya niyang tumawid minsan sa linya nito, parang naglalaro lang sa apoy. Kung