Lahat ng Kabanata ng Trapped on Unraveling Marriage: The Discarded Wife Wants Out: Kabanata 51 - Kabanata 60

Tahimik na nakaupo si Janella sa gilid ng sofa habang nagpapatuloy ang usapan ng dalawang disipulo. Sa paningin ng iba, tila wala siyang pakialam sa paligid. Nakayuko siya nang bahagya at paminsan-minsang sumisimsim ng tsaa, wari’y may malalim na iniisip.Ngunit ang totoo, matagal nang lumilihis ang kanyang pansin.Paulit-ulit na bumabalik ang kanyang mga mata sa iisang tao.Kay Dylan.Napakaraming taon na ang lumipas, ngunit may mga alaalang hindi talaga kumukupas.May mga taong kahit gaano katagal mawala sa buhay mo, sapat na ang isang sulyap upang maalala mo ang bawat detalye ng nakaraan.Isa si Dylan sa mga taong iyon.Noong una silang nagkakilala, kababalik pa lamang ni Vernon upang asikasuhin ang pagpapalawak ng negosyo ng pamilya nila.Hindi ipinanganak na makapangyarihan ang isang tao dahil lamang sa apelyido niya.Lalong hindi nagiging pinuno ng isang imperyo sa isang iglap.Mula pagkabata, lumaki si Vernon sa ilalim ng mahigpit na paggabay ng kanyang lolo. Bawat hakbang niya

“Makasarili, marumi, at bulgar”, ganito hinusgahan ni Vernon si Janella.“Mag-isip ka nang mabuti tungkol sa mga pagkakamali mo. Bumalik ka sa akin kapag naunawaan mo na ang mga ito.”Pagkasabi niya niyon, umalis siya nang hindi na lumilingon pa.Para bang kahit isang sulyap sa kanya ay nakakapagod. Parang itinulak lang siya palabas ng mundo nito, na parang basurang hindi na kailangang lingunin.Mula sa araw na iyon, lahat ng card ni Janella maliban sa meal card ay na deactivate. Wala na siyang pera na maaaring gamitin kahit kailan niya gusto at wala na rin siyang driver na susundo o maghahatid sa kanya. Tanging pagkain lang araw-araw ang nanatili, at doon umiikot muli ang buong buhay niya na parang biglang ibinalik sa simula ang lahat.Patuloy pa ring umuuwi si Vernon gaya ng dati.Nakikita siya ni Janella araw-araw, ngunit para bang hindi siya umiiral sa paningin nito. Walang salita. Walang tingin. Parang hangin lang siya sa loob ng bahay na iyon.Araw-araw, eksaktong alas-sais ng h

“Ang boring mo naman pala,” walang gana at halos walang emosyon na sabi ni Janella.Muli niyang ibinaba ang tingin sa kanyang cellphone at binalikan ang mundong puno ng putukan, patayan at walang katapusang laban sa laro na parang doon mas may saysay kaysa sa totoong paligid niya.Hindi na siya pinansin ni Dylan. Tahimik ito, nakatingin lang sa kung saan, parang may iniisip na hindi niya gustong ibahagi.Habang papalapit ang oras, tumigil si Janella sa paglalaro. Tumayo siya at marahang pinagpag ang kanyang damit na parang tinatanggal ang alikabok ng ilang sandaling pag-iral niya roon.Inilagay niya ang cellphone sa bulsa, tiningnan ang paligid upang siguraduhing wala siyang naiwan at huminga nang dahan-dahan.Handa na siyang umalis.Pagkalabas niya ng pinto, sinadya niyang i-flip ang buhok niya, isang galaw na parang nahihiya at nagtatago pero sa totoo lang ay eksaktong kalkulado para makita ng CCTV ang kanyang mukha nang malinaw.Isang sandaling katahimikan.Pagkatapos, isang biglan

Natigilan si Janella, para bang nakakita ng multo sa gitna ng liwanag ng araw.Ngunit gaya ng dati, mabilis niyang ibinalik ang sarili sa ayos.Dahan-dahang nagliwanag ang kanyang mga mata at muling sumilay ang malambing na ngiti sa kanyang labi. Parang may banayad na kislap na dumaan sa kanyang tingin habang tumuon ito kay Vernon.“Bakit ka bumalik?”Halong gulat at bahagyang hiya ang tono ng kanyang boses, parang isang taong hindi inaasahan ang presensya ng minamahal ngunit lihim na natuwa.Kahit sino ang makakakita sa eksenang iyon ay iisiping si Janella ay lubos na umiibig sa kanya.Ngunit sa loob ng isip ni Vernon, malamig siyang ngumisi.Naturally gifted sa pag-arte.Kung totoo ngang mahal siya ni Janella, marahil ang pakiramdam niya ngayon ay parang tinutusok ng libong matatalim na karayom.Sino ba ang makakatanggap na ang asawa niyang akala niya ay tapat at maamo ay bigla na lang nagiging parang walang-awang babae, nagpapakita ng lambing sa kanya sa harap, ngunit lihim na naki

“Eto ba ang dahilan kung bakit gusto mo akong hiwalayan?”Natawa nang mapait si Vernon. Wala na ang dati niyang mahinahon at walang pakialam na anyo.“Hindi ba sinabi mong napakatiisin mo? Pitong taon mo akong tiniis nang buong-buo, kaya bakit hindi mo ako matiis ngayon?”“Alam mong siya ang mahal ko. Alam mo rin kung paano ako kapag kasama ko siya. Kung hindi mo na kaya, bakit hindi ka pa umalis noon?”“Bakit ngayon ka pa humihingi ng diborsyo.”Dahan-dahang lumapit si Vernon.Matangkad siya at kahit nakasuot ng mamahaling suit ay hindi maitago ang matipunong pangangatawan na nabuo sa matagal na pagsasanay. Habang papalapit siya, lalo siyang nagmumukhang nakakatakot.Biglang napagtanto ni Janella na lalaki pa rin si Vernon.Mas matangkad ito kaysa sa kanya at mas malakas ang pangangatawan. Kung gugustuhin nitong saktan siya, wala siyang laban.Agad siyang umatras, ngunit mabilis siyang hinawakan ni Vernon sa magkabilang balikat.Mahigpit nitong pinisil ang kanyang mga braso.Napakadi