Devoured by my Dangerous Guardian: Thaddeus Hardin의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

Ang nakasisilaw na puting liwanag ng floodlight ay tila humiwa sa kadiliman ng gabi. Literal na napapikit ako nang mariin habang mabilis na hinila ni Aodhan ang hoodie ko para itago ang kalahati ng mukha ko sa likod ng malalaki niyang balikat. Super bilis ng tibok ng puso ko, halos marinig ko na ang sarili kong kaba sa tindi ng adrenaline. Huli na kami.Mula sa itaas ng balkonahe, isang pamilyar at matikas na pigura ang nakatayo habang hawak ang isang baso ng alak. Si Thaddeus. Kahit mula sa malayo at sa kabila ng malakas na ulan, ramdam na ramdam ko ang malamig at nakamamatay niyang aura. Sa tabi niya ay nakatayo si Danford, mahigpit pa rin ang hawak sa kanyang gintong baston habang may mapait na ngiti sa mga labi.“Aodhan,” umalingawngaw ang boses ni Thaddeus sa buong garden sa pamamagitan ng mega-speaker ng security system ng mansiyon. His tone was smooth, almost bored, pero may talim na hindi pwedeng balewalain. “I believe I told your father to have you secure the perimeter. I did

Ang putok ng mga baril at hiyawan mula sa loob ng mansiyon ay unt-unting nabaon sa ingay ng malakas na ulan habang mabilis kaming tumatakbo ni Aodhan patungo sa garahe. Basang-basa na ang buo kong katawan, at ang kanang paa ko ay halos mangalay na sa bigat ng basang sapatos, pero hindi ako pwedeng huminto. Super bilis pa rin ng tibok ng puso ko. Bawat hakbang ko ay tila sinasabayan ng mga binitiwang salita ni Aodhan kanina. *Kuya ko siya.* Magkapatid kami sa ina. “Dito, pasok!” utos ni Aodhan sabay hablot sa pinto ng isang itim na pickup truck na nakaparada sa pinakamadilim na sulok ng garahe. Hindi ito ang karaniwang marangyang kotse nina Thaddeus; mukha itong sasakyang nakareserba para sa mga emergency escape. Mabilis akong sumakay sa passenger seat habang lumundag naman siya sa driver’s seat. Sa isang pikit-mata, pinaandar niya ang makina. Lumikha iyon ng malakas na ugong na bumasag sa tensyon sa loob ng garahe. “Where are we going?” tanong ko, hingal na hingal habang pilit ko

Ang ingay ng bagyo ay biglang napalitan ng nakabibinging katahimikan nang huminto si Thaddeus ilang metro sa harap namin. Ang marangyang itim na payong niya ay perpektong sumasangga sa bawat patak ng ulan, habang kaming tatlo nina Aodhan at Victoria ay basang-basa, duguan, at hingal na hingal sa gilid ng madilim na pantalan. Tumingin si Thaddeus sa akin, at ang ganoong klaseng titig—malamig, may ari, at may halong obsession—ang literal na nagpapatayo ng balahibo ko. physical and mental torture ang abutan ko sa kanya, pero he looked at me like I was the most precious thing in this ruined world. “You look breathtaking in the rain, Tanya,” mahinang sabi ni Thaddeus, his deep voice slicing through the cold air. “But this little rebellion of yours? It ends tonight. Inisip mo ba talaga na hahayaan kitang umalis?” Humakbang si Aodhan sa harap ko, protecting me from Thaddeus's suffocating aura. “Step back, Thaddeus. Hinding-hindi mo na hahawakan si Tanya.” Thaddeus chuckled, a sound so d

Ang bawat segundo ay tila tumigil sa pagtakbo nang magsimulang ibaba ng naval ship ang malalaking bakal na chains para kaladkarin ang munti naming speedboat. Ang tunog ng umiitgit na bakal laban sa nagngangalit na bagyo ay sapat na para magtaasan ang aking balahibo. Literal na huminto ang paghinga ko. We were trapped between a psychopathic grandfather in front of us and an obsessed monster behind us. “Aodhan, now!” sigaw ni Victoria habang nagpapakawala ng walang humpay na putok ng baril patungo sa mga sundalong nagtatangkang bumaba mula sa barko gamit ang mga lubid. Hinalot ako ni Aodhan pababa sa madilim at masikip na lower deck. Ang amoy ng langis at kalawang ay sumalubong sa amin. Doon, sa pinakailalim, ay nakarekada ang isang itim na mechanical jet ski. Walang digital screens, walang GPS—pure engine horsepower. “Sakay, Tanya! Bilisan mo!” bulyaw ni Aodhan habang hinihila ang kurdon para paandarin ang makina. Lumikha iyon ng malakas na ugong na naramdaman ko hanggang sa kaib

Ang pulang liwanag mula sa flare gun na pinaputok ni Thaddeus ay nagmistulang isang madugong gabi sa buong cove. Ang buong paligid ay nabalot ng iskarlatang anino, at sa ilalim ng liwanag na iyon, nakita ko ang mukha ni Thaddeus mula sa papalapit na speedboat. His expression was completely void of humanity—it was pure, unadulterated madness. Ang kanang bahagi ng kanyang mamahaling suit ay punit-punit na, at may mga sariwang gasgas sa kanyang leeg mula sa pagkagat ko sa kanya kanina, pero tila hindi niya ito nararamdaman. “Takbo!” bulyaw ni Victoria habang hinahablot ang braso ko. Hindi na kami nag-aksaya ng panahon nina Aodhan. Patakbo naming tinahak ang madilim at maputik na kagubatan ng mga bakawan habang sa likod namin, ang tatlong itim na speedboats ay marahas na dumaong sa dalampasigan. Ang tunog ng mga yabag ng sapatos sa basang buhangin at ang pagkasa ng mga automatic rifles ay dumarami. Kasunod niyon ang walang humpay na pag-ulan ng mga bala. *RAT-TAT-TAT-TAT!* Ang mga san