جميع فصول : الفصل -الفصل 40

72 فصول

บทที่ 21 เผชิญหน้าปีศาจคลาดจากพญายม (2)

ฝีเท้าของชายหนุ่มหยุดลงเท่านั้น ฝ่ามือกว้างคว้ากริชขนาบเอวขึ้นมา ก่อนจะใช้ด้ามของมันเชยปลายคางโค้งมนพลางกวาดสายตาสำรวจใบหน้าหญิงสาวด้วยความสนใจใคร่รู้“หมอชาวบ้านหรือ แค่หมอหญิงตัวเล็ก ๆ เหตุใดแม่ทัพคู่หลางถึงอยากจับตัวเจ้ามากันเล่า หรือว่าเจ้ามีสิ่งใดปิดบังข้า”ซูเมิ่งหลานชูนิ้วทั้งสามขึ้นมาทันที “เปล่านะเจ้าคะ ข้ามิกล้าปิดบัง ข้าเป็นหมอจริง ๆ”“ท่านอ๋อง เพื่อตัดความวุ่นวายในอนาคต ข้าว่าเรากำจัดนางทิ้งเลยดีกว่าขอรับ” ปี้คุน องครักษ์อีกนายโพล่งซูเมิ่งหลานหูผึ่ง “เอ๋…พี่ใหญ่ ๆ พวกท่านนี่เอะอะก็จะฆ่าคนทิ้งท่าเดียว ข้าเป็นหมอช่วยชีวิตคนมาก็มาก ท่านไม่รู้หรือว่าชีวิตของหมอมีค่ายิ่งกว่าทองพันชั่ง”“ก็แค่หมอหญิงกระจอกนางหนึ่ง ตายไปคนเดียวโลกคงไม่ล่มสลาย” องครักษ์ฉีลี่กอดอกดูแคลนซูเมิ่งหลานกะพริบตาถี่ เจ้าองครักษ์ปากไม่มีหูรูดคนนี้ดูจะรุ่นราวคราวเดียวกับสุ่ยตัวตัว ท่าทางเช่นนี้เหมือนเด็กอมมือไม่ผิดซูเมิ่งหลานดีดนิ้วดังเปาะ “ดูถูกหมอเช่นนี้ได้อย่างไร อย่างน้อย ๆ องครักษ์อย่างพวกท่านก็คงเคยอาศัยหมอยื้อวิญญาณมาจากปรโลกบ้างแหละ”“เจ้าส
اقرأ المزيد

บทที่ 22 ศัตรูของศัตรูก็สามารถเปลี่ยนเป็นมิตรได้

ทหารร่างสูงปรี่เข้ามาท่าทางรีบเร่ง เขาคุกเข่าลงประสานมือทันควัน“เรียนท่านแม่ทัพ หมอหญิงถูกชิงตัวไปแล้วขอรับ”ปัง!“ไร้ประโยชน์!”แม่ทัพคู่หลางฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น พริบตาโต๊ะดวงซวยก็ปริร้าวแล้วแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เหล่าทหารในกระโจมสะดุ้งโหยง รีบคุกเข่าก้มหน้าพัลวัน“ท่านแม่ทัพโปรดระงับโทสะ”“ระงับโทสะรึ งานง่าย ๆ แค่นี้ก็ยังทำไม่สำเร็จ ข้าจะเลี้ยงคนโง่เช่นพวกเจ้าไว้ทำไม” แม่ทัพร่างกำยำตวาดเสียงเข้ม หนวดเครายาวครึ้มขยับไหวตามอารมณ์เดือด เขาดึงโซ่เส้นหนาออกมาฟาดร่างทหารหนุ่มจนทั้งตัวหมอบราบลงบนพื้น“ทะ…ท่านแม่ทัพโปรดเมตตา คนที่นำตัวนางไปไม่ใช่แม่ทัพเซี่ย…”มือที่ง้างโซ่ขนาดใหญ่ชะงัก “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”ฝ่ามือทั้งสองดันร่างกะปลกกะเปลี้ยขึ้นด้วยความทุลักทุเล ทหารหนุ่มข่มความเจ็บที่ปวดลึกยันกระดูกเอาไว้ “นาง…นางถูกถูลี่อ๋องพาตัวไปขอรับ”“ถูลี่อ๋อง! เขามาทำไม มิใช่ว่าอยู่เมืองหลักหรือ”“ข้าน้อย ข้าน้อยมิทราบ บางทีถูลี่อ๋องอาจมา…” นายทหารครุ่นคิด เขาควานหาเหตุผลที่เป็นไปได้ “อ้อ…บางที
اقرأ المزيد

บทที่ 23 กลวิธีซื้อใจ (1)

ถูลี่อ๋องให้คนส่งตัวซูเมิ่งหลานมาไว้ที่กระโจมข้างเขา แม้ไม่มีการล่ามโซ่เพื่อกักขัง ทว่าเวรยามกลับถูกจัดสรรเอาไว้อย่างแน่นหนา เขาใช้คำว่าเพื่อคุ้มครองนาง หากแต่ซูเมิ่งหลานไม่ใช่คนโง่จนแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนคือควบคุมสิ่งไหนคือปกป้อง ตอนนี้นางติดแหง็กอยู่ในกระโจมถึงสามวัน ต่อให้ออกไปยืดเส้นยืดสายก็เพียงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่ถ้วยชา แค่ปรายตาปราดเดียวยังแทบเก็บรายละเอียดอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ ซูเมิ่งหลานไม่อาจนอนรอความตายในแคว้นศัตรูได้ อย่างน้อยขาข้างหนึ่งก็เข้าใกล้ประตูผีแล้ว มิสู้นางลองใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่า ขอเพียงเดิมพันหนนี้จะไม่ล้มเหลว“เจ้าจะไปไหน”ขาเสลาก้าวเท้าไม่ทันพ้นขอบประตูก็ถูกทวนของทหารเฝ้ายามขวางเอาไว้ซูเมิ่งหลานยกมือคำนับปลก ๆ “พี่ใหญ่ทั้งสอง ข้าได้ยินมาว่าท่านอ๋องมีโรคประหลาดที่ไม่อาจรักษา ก่อนหน้าพวกท่านก็ได้ยินว่าเขาให้ข้าเป็นแพทย์ส่วนตัวของเขา เช่นนั้นท่านช่วยให้ข้าไปพบท่านอ๋องได้หรือไม่”“ท่านอ๋องสั่งไว้ หากท่านไม่เรียกเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์โผล่หน้าไป”“เอ๊ะ เอ๋…พี่ใหญ่ ใจเย็นก่อน ค่ายทหารพวกท่านยามค่ำคืนลมเย็นอากาศชื้น เฝ
اقرأ المزيد

บทที่ 23 กลวิธีซื้อใจ (2)

ถูลี่อ๋องหลับตาแน่น เขายกมือสะบัดสองที“ท่านอ๋อง…”“ไสหัวไปให้หมด”องครักษ์ทั้งสามไม่กล้าขัดคำสั่ง พวกเขาคุกเข่าลงก่อนจะกระโจนหายไปในพริบตา“เอาล่ะ ตอนนี้มีแค่เจ้ากับข้าแล้ว ว่ามาเจ้ารู้อะไรบ้าง”“ข้าเป็นหมอ ย่อมต้องตรวจให้แน่ใจก่อน ท่านอ๋อง ท่านยินดีเชื่อในฝีมือของข้าหรือไม่”คิ้วเข้มกระตุก “เช่นนั้นข้าจะลองเชื่อเจ้า แต่หากเจ้าคิดปั่นหัวข้า อย่าหวังจะได้กลับไปเลย”ซูเมิ่งหลานพยักหน้า หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มแช่มช้า จากนั้นจึงตรวจชีพจรให้เขา คิ้วของนางขมวดเล็กน้อย“บ่อยครั้งที่ท่านมักจะมองเห็นภาพซ้อนหรือมีอาการเบลอใช่หรือไม่”“ใช่”“เมื่อก่อนอาการปวดศีรษะของท่านไม่ได้รุนแรงเช่นนี้ แต่เมื่ออายุมากขึ้นทุกปีอาการเจ็บปวดก็จะรุนแรงตามไปด้วย”“ถูกต้อง”ซูเมิ่งหลานยิ้มมุมปาก หญิงสาวเก็บมือของตนกลับ “ท่านอ๋องโรคที่ท่านเป็นอยู่ใช่ว่าจะรักษาไม่หาย นอกจากจะรักษาได้ ยังสามารถรักษาให้หายขาดได้ด้วย”“จริงหรือ” ถูลี่อ๋องตื่นเต้น เขารู้สึกมีหวังราวกับเห็นพระโพธิสัตว์มาจุติหมอหลวงแต่ละคนล้วนบอกว่า
اقرأ المزيد

บทที่ 24 เจ็บจนชา (1)

ฝ่ามือกว้างคลายออกแช่มช้า ซูเมิ่งหลานหันมองเขาก็ถึงกับผงะ “ท่านแม่ทัพ เป็นท่านจริงด้วย”“หากไม่ใช่ข้า เจ้าหวังให้เป็นผู้ใด”“ดุอีกแล้ว ข้าก็แค่นึกไม่ถึงว่าท่านจะมาเอง”“เหตุใดจะเป็นข้าไม่ได้” เซี่ยเวยหน้าบูดบึ้ง“อะไรนะเจ้าคะ”“เปล่า”สีหน้าขึงตึงค่อย ๆ อ่อนลง เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองเผลอดุจนนางหวาดกลัวไปตั้งเท่าใด “เจ้า…เป็นอะไรหรือไม่ ถูลี่อ๋องนั่นทำอะไรเจ้าหรือเปล่า”ซูเมิ่งหลานส่ายหน้าพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มซุกซน “ข้าไม่เป็นไร ต่อให้ถูลี่อ๋องดุร้ายยิ่งกว่าเสือก็เทียบท่านไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ กับท่านข้ายังผ่านมาได้ กับเขาข้ารับมือง่ายราวกับพลิกหนังสือ”ใบหน้าหล่อเหลาถมึงทึงลงอีกหลายส่วนซูเมิ่งหลานหุบปากลงฉับ นางรีบยกมือตบปากของตน “ปากไวไปแล้ว”“พอเถอะ”มือที่ตบเปาะแปะหยุดลง ซูเมิ่งหลานลดตามองข้อมือของตนที่ถูกชายหนุ่มรั้งเอาไว้ “ท่าน…”“ปากบวมหมดแล้ว ปลอดภัยก็ดี”ซูเมิ่งหลานผงะเล็กน้อยก่อนปลายนิ้วหยาบระคายจะแตะลงบนริมฝีปากสีกุหลาบ เซี่ยเวยได้สติ เขาลดมือลงแช่มช้า ไม่รู้เมื่อใดที่เขาห่วงใยซูเมิ่
اقرأ المزيد

บทที่ 24 เจ็บจนชา (2)

“กาแฟ อยากได้กาแฟ…” ริมฝีปากเล็กเริ่มบ่นงึมงำเซี่ยเวยลอบมองดวงตาที่เคยเปล่งประกายซุกซนค่อย ๆ ปริ่มปรือก็รู้สึกขัน “เจ้าพักหน่อยเถิด ไม่ได้นอนมาแล้วทั้งคืน”ซูเมิ่งหลานได้สติ นางสะบัดศีรษะจนเส้นผมแตกกระเจิง “ไม่ได้ สามวัน ข้ามีเวลาแค่สามวัน ข้าจะไม่มีทางนอนเด็ดขาด”ซูเมิ่งหลานคว้าตำราเล่มถัดไปมาค้นหาต่ออย่างแข็งขัน เซี่ยเวยส่ายศีรษะต่อความดื้อรั้นของนาง ค้นหามาตั้งนานและแล้วเซี่ยเวยก็เพิ่งสังเกตตำราของที่นี่ไม่ใช่ภาษาแคว้นจงเจียน ทว่าเป็นภาษาของแคว้นตงเสีย สำหรับเขาแล้วสามารถสื่อสารภาษาของชาวตงเสียได้ หากแต่นางเป็นชาวจงเจียน ทั้งยังเป็นเพียงสตรี ต่อให้เป็นหมอแต่การศึกษาก็ต้องได้รับแค่จากบ้านเกิด ไฉนนางจึงอ่านตำราเหล่านี้ออกเจ้าของร่างสูงปรี่มายืนตรงหน้าหญิงสาว ซูเมิ่งหลานสะดุ้งโหยง “ตกอกตกใจหมด ท่านมีอะไรเจ้าคะ”“นี่มันภาษาแคว้นตงเสีย”ซูเมิ่งหลานกะพริบตาถี่ “อื้อ”“ไม่ใช่ภาษาจงเจียน”“เจ้าค่ะ” ซูเมิ่งหลานยังคงโต้กลับอย่างไม่เข้าใจ ไฉนเซี่ยเวยจึงมีท่าทีตื่นตูมเช่นนั้นเขาลดตัวลงนั่งเสมอหญิงสาว นัยน์ตาคมเข้มจดจ้อ
اقرأ المزيد

บทที่ 25 กางอาณาเขต (1)

ซูเมิ่งหลานตกใจหน้าเปลี่ยนสี “ท่านอ๋อง! ท่านมาอยู่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ”“ทำไมข้าจะมาไม่ได้ ที่นี่เป็นถิ่นของข้า ทำไม…เจ้ามีเรื่องปิดบังข้าอยู่หรือ”ซูเมิ่งหลานพยายามเก็บสีหน้า หากนางเผยพิรุธออกมาถูลี่อ๋องต้องจับได้แน่“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่ประหลาดใจเท่านั้น นี่ก็เพิ่งเข้าวันแรก ท่านคงจะไม่ผิดสัญญากับข้ากระมัง”ใจของนางจะวายตายอยู่รอมร่อ ด้านนอกก็เจอปีศาจ ด้านในก็พบพญายมขาสูงขยับเดินเข้ามาเชื่องช้า ซูเมิ่งหลานพยายามไม่หลบสายตาของเขา นางเพียงก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างอย่างเหมาะสม“ท่าน…จะทำอะไรเจ้าคะ”ถูลี่อ๋องโน้มตัวลงเล็กน้อย หลังมือหนายกขึ้นอังหน้าผากคนตรงหน้าซูเมิ่งหลานผงะ “ท่าน!”“หน้าเจ้าแดงมาก เจ้าไม่สบายหรือเปล่า”ซูเมิ่งหลานโบกมือละล้าละลัง “เปล่าเจ้าค่ะ ข้างในแค่ร้อนไปหน่อยเท่านั้น”“อ้อ ในเมื่อเจ้าจริงจังกับการรักษาข้าเช่นนี้ มิสู้ให้ข้าช่วยเจ้าเป็นอย่างไร”ดวงตากลมโตกลอกไปมา ฝ่ามือเรียวรีบดันแผงอกแกร่งให้ถอยห่างทันควัน “ท่านอ๋องล้อเล่นแล้ว ท่านราชกิจมากมาย อย่ามาเสียเวลาตรงนี้เลยเจ้าค
اقرأ المزيد

บทที่ 25 กางอาณาเขต (2)

ซูเมิ่งหลานขยาดแล้ว นางส่ายหน้าพัลวัน “ไม่…ข้าไม่… ไม่ได้เกลียดท่านเจ้าค่ะ”หากนางใช้ไม้แข็งเข้างัดคนโหดเหี้ยมอย่างแม่ทัพพญายมคงเล่นงานนางถึงตาย ในเมื่อจูบแรกถูกช่วงชิงไปแล้วก็แล้วไปเถิด เขาคงทำไปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น คนที่รักใครไม่เป็นย่อมเห็นเรื่องระหว่างชายหญิงดุจเครื่องทรมาน ตอนนี้ซูเมิ่งหลานคงทำได้เพียงผลักเรือตามน้ำซูเมิ่งหลานแทบหยุดหายใจ เดิมพันครั้งนี้ได้ผล ท้ายทอยของนางได้รับอิสระ ข้อมือที่ถูกพันธนาการแน่นก็ไม่เจ็บอีกฝ่ามือกว้างเลื่อนลงมากอบกุมมือนุ่มเอาไว้แช่มช้า “เก็บเขี้ยวเล็บของเจ้าให้ดี ของสิ่งนี้ไว้ใช้กับศัตรู หาใช่ตัวข้า หวังว่าตอนที่ถูลี่อ๋องเข้าใกล้เจ้าเช่นนี้เจ้าจะสามารถใช้อาวุธของตนกำราบเขาได้ แต่หากเจ้าทำไม่สำเร็จ ข้าจะสอนเจ้าซ้ำ ๆ จนกว่าจะจำขึ้นใจ”ซูเมิ่งหลานตาเบิกโพลง นางรีบเอนตัวเว้นระยะเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามา พลางยกมือปิดปากที่บวมเจ่อเอาไว้เดี๋ยวนั้นริมฝีปากได้รูปยกยิ้มหนึ่งฝั่ง เขาแกะมือเล็กที่พยายามต่อต้านนั้นออกให้พ้นทาง จากนั้นใช้ปลายนิ้วโป้งสัมผัสแผ่วเบาลงบนริมฝีปากชุ่มชื่นที่ตนเพิ่งรังแกจนยับเยินไปหมาด ๆ
اقرأ المزيد

บทที่ 26 คนที่ถูกละเลย (1)

เปลวเทียนส่องสว่างทอประกายวูบไหวตามจังหวะลมพัดผ่าน คืนนี้สุ่ยตัวตัวข่มตาเช่นไรก็มิอาจนอนหลับ ล่วงเลยมาถึงสองสัปดาห์ ทว่ายังไร้ข่าวคราวของซูเมิ่งหลาน หลังจากเซี่ยเวยตามไปเขาก็ยังไม่โผล่มาเช่นกัน ถือว่าโชคยังเข้าข้างที่ฝั่งศัตรูก็ยังไร้การเคลื่อนไหว สุ่ยตัวตัวต่อสู้กับความหวั่นวิตกไม่นานก็ตัดสินใจพลิกร่างลงจากเตียง ขาเสลามุ่งตรงไปยังกระโจมใกล้เคียง หวังจะพบสหายเพื่อระบายความทุกข์ “เสี่ยวเป้ย เจ้านอนหรือยัง ข้านอนไม่หลับ ข้าขอเข้าไปนะ”หญิงสาวย่างเท้าไปหยุดที่ปลายเตียงพลางเรียกคนใต้ผ้าห่มเสียงเบา “เสี่ยวเป้ย เจ้าหลับแล้วหรือ”“…”“เสี่ยวเป้ย เจ้าคนขี้เซา”“…”พรึบ!สุ่ยตัวตัวนิ่งไปชั่วขณะเมื่อนางเลิกผ้าห่มออกมาแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า“เสี่ยวเป้ย! เจ้าอยู่ไหน” หญิงสาวขมวดคิ้วยุ่ง คิดทบทวนพึมพำ “หรือไปปลดทุกข์”จังหวะหมุนตัวสายตาของหญิงสาวกลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งสอดไว้ใต้หมอน สุ่ยตัวตัวหยิบขึ้นมาจากนั้นพลิกดูหน้าหลังด้วยความใคร่รู้ “กระดาษอะไร?”นางตัดสินใจคลี่กระดาษที่พับสามท
اقرأ المزيد

บทที่ 26 คนที่ถูกละเลย (2)

“ข้าดูแล้ว… ไฉนท่านไม่ตกใจสักนิด สรุปแล้วท่านรู้ตัวตนของเจ้าเด็กนั่นหรือไม่ บอกความจริงมานะ”ยู่หลงอ้ำอึ้ง มือของเขาเก้งก้างจนหาที่วางไม่ได้ “เอ่อ…ข้า…”เรียวปากบางเบะออกอีกหน สุ่ยตัวตัวเริ่มงัดไม้ตายที่ชายต้องสยบมาใช้อีกครั้ง “ฮื่อ…ข้ามันคนโง่ ข้ามันคนไม่สำคัญ ทุกคนล้วนเห็นข้าเป็นคนโง่ ทำไมต้องปิดบังข้าด้วย ฮื่อ ฮึก ฮื่อ…แม้แต่ท่านก็รังเกียจข้า”“คุณหนู คุณหนู ท่านเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว ท่านสำคัญที่สุดนะขอรับ หากท่านแม่ทัพรู้ว่าข้าทำให้คุณหนูร้องไห้ไม่หยุด ข้าต้องหัวหลุดแน่”“ก็ช่างหัวของท่าน! ในเมื่อท่านไม่บอกข้า เช่นนั้นข้าก็จะไม่หยุดร้อง ทั้งยังจะ…” สุ่ยตัวตัวหันรีหันขวางยู่หลงเลิกคิ้วฉงน เขาหวั่นใจเหลือเกินว่าคุณหนูเอาแต่ใจจะเล่นอะไรพิเรนทร์อีก “ท่านจะอะไร…”ร่างบอบบางวิ่งรี่ไปคว้าแพรผืนบางขึ้นมา จากนั้นไม่รอช้า ใช้มันรัดคอตนเอาไว้แน่น “…ข้าจะฆ่าตัวตาย!”ยู่หลงตาเบิกโพลง “คุณหนู! ท่านอย่าทำเช่นนี้นะขอรับ”“เช่นนั้นท่านก็บอกข้ามา ตกลงเสี่ยวเป้ยเป็นใคร เหตุใดเขาต้องจากไปด้วย”“เอ่อ…” ยู่หลงลังเล บอกก็ตายไม่บอกก็ตาย อยู่
اقرأ المزيد
السابق
1234568
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status