หมอหญิงเปลี่ยนภพสยบใจแม่ทัพ

ซูเมิ่งหลานข้ามภพมาติดอยู่ในยุคโบราณครบหนึ่งปีแล้ว จากแพทย์หญิงวัยยี่สิบห้าที่ดีใจเกินเหตุเพราะถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งจนหัวใจหยุดเต้น จิตวิญญาณจึงมาสวมอยู่ในร่างเด็กสาวอายุสิบแปดที่กำพร้าพ่อแม่ซ้ำยังขาดสารอาหารจนตายตอนลืมตาตื่นเรี่ยวแรงมัดไก่ก็ยังไม่เหลือ โชคดีที่ซูเมิ่งหลานถนัดวิชาแพทย์ ทำให้หลังจากเข้ามา ณ ดินแดนแร้นแค้นแห่งนี้นางจึงสามารถเอาตัวรอดได้พอสมควร ซูเมิ่งหลานขบขันต่อโชคชะตา อุตส่าห์มีบุญแต่ดันไร้วาสนา สรุปแล้วยังไม่ได้ใช้เงินก็ต้องมาตายเสียก่อน นี่มันเรื่องตลกร้ายชัด ๆ ทีแรกซูเมิ่งหลานรับไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายแทบตายอีกรอบ ดูเหมือนยมบาลคงเสียดายความสามารถของนางเลยส่งมาเกิดใหม่ในอีกยุคหนึ่ง หากแต่ทำไมต้องรังแกผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้ แทนที่จะส่งไปเกิดในยุคเทคโนโลยีสุดล้ำ สวรรค์กลับพาซูเมิ่งหลานย้อนเวลากลับมาหลายร้อยปีให้หลัง หนำซ้ำยังใช้ชีวิตติดแหง็กอยู่ในช่วงสงครามกลางเมืองอีกด้วย แต่ไม่เป็นไรในเมื่อได้เปลี่ยนภพมาเกิดใหม่ ซูเมิ่งหลานจะจำใจยอมรับชะตา ทว่าจะไม่ยอมจำนนต่อวาสนาอีกแน่ “พี่หญิงซู ข้ากลัว”ซูเมิ่งหลานโอบศีรษะเด็กน้อยเข้ามาแนบอก พลางยัดมันเผาที่แอบขุดมาได้หนึ่งหั

เขาเดินมาหยุดเบื้องหน้าซูเมิ่งหลาน ก่อนจะย้ายไปยังปลายนิ้วทั้งห้าซูเมิ่งหลานใจเต้นระรัว ‘เขาคิดจะเสียบเข็มเข้านิ้วของข้า นั่นมันทรมานกว่าห้าม้าแยกร่างเสียอีก’“ท่านแม่ทัพ ช้าก่อน ๆ”เขาหยุดมือลงเดี๋ยวนั้น “ยอมสารภาพแล้วหรือ”ซูเมิ่งหลานพยักหน้าหงึกหงัก“เช่นนั้นว่ามา หากเจ้าโกหกแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้ง”“มิกล้า ๆ” ซูเมิ่งหลานยิ้มประจบ “ที่ข้าพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมด แต่ที่ข้าจะสารภาพมิใช่ว่าข้าเป็นสายลงสายลับตามที่ท่านเข้าใจ”ชายหนุ่มหน้าหม่นทะมึนยิ่งกว่าพายุกำลังตั้งเค้า“ท่านฟังข้าก่อน” ซูเมิ่งหลานรีบเอ่ย“ได้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า”ซูเมิ่งหลานผ่อนหายใจโล่งอก “ข้าเป็นวิชาแพทย์จริง ๆ แต่ข้าจะบอกท่านให้ว่าข้าคือหมอเทวดาเชียวนะ”ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “จะถ่วงเวลาก็ช่วยสร้างเรื่องที่เป็นไปได้สักหน่อยมิได้หรือ ในเมื่อเจ้าไม่พูด เช่นนั้นข้าจะทรมานจนกว่าเจ้าจะยอมอ้าปาก”“หา… ท่านฟังก่อนสิเจ้าคะ แล้วข้าไม่อ้าปากตรงไหน เห็น ๆ กันอยู่ว่าข้ากำลังอธิบายต่อท่าน ท่านทึกทักเองฝ่ายเดียว ข้าจะบอกให้นะท่านแม่ทัพ เวลาของท่านมีไม่มากแล้ว ไม่รู้จะอยู่จนจบศึกครั้งนี้หรือไม่ ไอสังหารปกคลุมทั่วร่าง ใบ

ดวงตาของสุ่ยตัวตัววาววับ เซี่ยเวยออกรบตั้งแต่อายุสิบสี่ เป็นแม่ทัพในวัยสิบแปด เขาไม่เคยหาความสำราญกับเรือนร่างสตรีหรือชมชอบหญิงสาวคนใดเลยสักรายหากหมอหญิงที่งดงามตรงหน้านางผู้นี้สามารถสั่นคลอนน้ำแข็งในใจของพี่ชายได้เพียงน้อยนิด นางก็ยินดีจะลองดูเพื่อลบคำสบประมาทของผู้คน ไม่เช่นนั้นแล้วผู้อื่นจะได้คิดว่าแม่ทัพเซี่ยเป็นโรคร้ายหรือไม่ก็คงเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อเป็นแน่“โอ้โห พี่หญิงเมิ่งหลาน นี่เจ้างามกว่าสตรีเมืองหลวงเสียอีก ท่านพี่เซี่ยเก็บหงส์ป่าได้หรอกหรือ”ซูเมิ่งหลานหลุบตามองต่ำ เสื้อผ้าของสุ่ยตัวตัวสวมได้พอดีนัก ทว่ากลับดูนุ่มนิ่มไม่เข้ากับบรรยากาศค่ายทหารไปสักหน่อย ไฉนลูกพี่ลูกน้องของแม่ทัพเซี่ยเวยคนนี้จึงเป็นมิตรกับคนที่เพิ่งพบเห็นจนน่าตกใจ นางคงไม่ได้มีแผนการใช่หรือไม่“มาเถอะ ข้าจะพาท่านไปหาท่านพี่เซี่ย”“ข้าขอไปพบเสี่ยวเป้ยก่อนได้หรือไม่”“เจ้าเด็กปากดีคนนั้นหรือ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก ตอนนี้หลับไปแล้ว”“จริงหรือ”“ข้าจะหลอกท่านไปเพื่อสิ่งใด วางใจเถอะ สถานะของท่านทั้งสองได้รับการตรวจสอบแล้ว คนที่นี่ย่อมไม่รังแกผู้บริสุทธิ์”

ซูเมิ่งหลานถูกชายหนุ่มดันกายออกจนเซล้มลง เพราะสัญชาตญาณความเป็นหมอในยุคปัจจุบันทำให้นางเองก็ลืมตัวไปชั่วขณะ การรักษาไหนเลยจะแบ่งแยกชายหญิง มีเรือนร่างใดบ้างที่นางไม่เคยเห็น แม้จะเห็นอวัยวะส่วนลับนางก็ยังคิดว่านั่นเป็นเรื่องปกติ“ท่านแม่ทัพ บอกดี ๆ ก็ได้นี่เจ้าคะ เหตุใดต้องผลักข้าด้วย” ซูเมิ่งหลานพยุงก้นที่เจ็บแปลบของตนขึ้นมาชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นเยียบ “ข้าบอกไว้ก่อนอย่าคิดเล่นลูกไม้มอมเมาข้า หากเจ้ารักษามั่ว ๆ อย่าคิดว่าจะมีลมหายใจได้ถึงพรุ่งนี้”‘ได้พบแม่ทัพเซี่ยพญายมใจเหี้ยมคนนี้แล้วยุ่งยากยิ่งกว่าทำเควสลาสบอสเสียอีก’ ซูเมิ่งหลานบ่นในใจ“หากท่านไม่เชื่อข้าก็ตามใจ อีกครึ่งชั่วยาม [1] พิษในตัวของท่านจะกำเริบแล้ว ท่านแม่ทัพคงไม่คิดจะใช้ชีวิตทุกค่ำคืนด้วยความทรมานไปตลอดใช่หรือไม่” ไม่ว่าจะอย่างไรนางต้องงัดความรู้ที่มีออกมาให้หมดแม้ซูเมิ่งหลานจะมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด แต่ทว่าความรู้ของนางกลับผนวกเข้ากับการแพทย์ยุคโบราณได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ทำให้ความสามารถของนางลึกล้ำดั่งอัจฉริยะ ไม่ว่าจะด้วยสา

จางเหว่ยและยู่หลงวิ่งพรวดเข้ามา“นี่เกิดอะไรขึ้น เหตุใดไปนอนกันตรงนั้น” ยู่หลงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจางเหว่ยสติหลุดไปแล้ว“ยืนบื้ออะไร มาลากแม่ทัพของพวกท่านออกไปจากตัวข้าก่อน”องครักษ์ทั้งสองได้สติ เขารุดเข้ามาเพื่อช่วยพยุงร่างเซี่ยเวย แต่แล้วก็ต่างต้องชักมือกลับเพราะความร้อนระอุที่สะท้อนออกมา“ทำไมท่านแม่ทัพตัวร้อนเช่นนี้” จางเหว่ยถามซูเมิ่งหลานส่ายหน้า นางแทบทนไม่ไหวแล้ว “เอาเขาออกไป เขาจะเผาข้าตายแล้ว ไว้ข้าจะบอกอีกที เร็วเข้า”“ได้ ๆ เจ้ารอหน่อย”จางเหว่ยวิ่งไปคว้าผ้าผืนหนามาห่อร่างเซี่ยเวยเอาไว้ กว่าจะดึงแม่ทัพหนุ่มออกจากตัวของซูเมิ่งหลานได้ก็เล่นเอาหอบ เขาเกาะนางไว้เหนียวหนึบยิ่งกว่าปลาหมึกยักษ์ใต้ทะเลลึกเสียอีก“เจ้าทำอะไรท่านแม่ทัพ?” ยู่หลงชักกระบี่จ่อหน้าหญิงสาวซูเมิ่งหลานทอดถอนใจด้วยความปลดปลง อยู่ในค่ายทหารของพญายมเซี่ยก็เปรียบดั่งถ้ำเสือบึงมังกร ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ดันเหล็กมีคมให้ออกห่างตนด้วยความเบามือ“นิสัยเหมือนกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง เจ้าเอาตาล่างมองหรือถึงเห็นว่าข้าทำร้ายเขา หากสมองไม่ไ