หมอหญิงเปลี่ยนภพสยบใจแม่ทัพ

หมอหญิงเปลี่ยนภพสยบใจแม่ทัพ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-27
โดย:  เทียนสื่อยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
72บท
2.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

โบราณเขาว่าเงินที่ได้มาง่ายก็คือทุกขลาภ อุตส่าห์ถูกรางวัลใหญ่แทนที่จะได้เสวยสุขบนกองเงินกองทอง แต่ดันดีใจจนวิญญาณหลุดไปต่างภพ ซ้ำยังเจองานยากยิ่งกว่าผ่าหิน เมื่อเธอถูกแม่ทัพพญายมกล่าวหาว่าเป็นสายลับ!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 บุญมีแต่ไร้วาสนา

“You little b*stard! I don’t care what Wolf King you are in some Western Frontline! You have to go to Sumeria and marry the daughter of the Crestfalls, Luna!

“Her grandpa saved me ten years ago and I’ve promised him that you will marry her! The half piece of jade is a token for the marriage. I have also written the Crestfalls’ address on the letter and included Luna’s picture and contact number. You'd better go there to marry the girl!

“If you don’t bring back a healthy grandson to me next year, I will kick your ass in front of your men!”

Looking at the crumpled letter in his hand, Andrius did not know whether to laugh or cry. He was on a plane when he read the letter his master sent him.

His master, Old Hagstorm, was the only man in the entire Florence to have the nerve to kick the Wolf King in front of his men, the Lycantroops.

Andrius was an orphan. He was abandoned by his biological parents while he was still in his cradle. As he floated downstream on a rapid river, Old Hagstorm saw him and fished him up.

The boy was brought back to Tiger Hill and trained as Old Hangstorm’s only disciple. Old Hagstorm treated him as his own son and taught the boy everything he knew.

After eighteen years of unwavering determination and training, Andrius became a multitalented man.

When war broke out at the Western Frontline, Andrius was drafted and sent to the frontline to serve his country. His iron fists destroyed the enemy’s arrogance as he charged into a million enemy troops alone and single-handedly beheaded the enemy’s leader.

After the battle that made him famous, he continued to serve his country for the next ten years.

With his unwavering hard work, he founded the most elite troops in the entire country—the Lycantroops.

A million Lycantroops were stationed at the border to defend the country.

Andrius was then granted the title of Wolf King.

Little did he know that when he returned from the frontline, his master would set him up with a woman.

He rubbed his temples, his stern-looking face smeared with helplessness.

His stubborn master was a strange person with a temper. Once the old man decided on something, nothing could change his mind. Since the old man had arranged for this marriage, he had to obey orders and marry Luna Crestfall in Sumeria.

Three hours later, the plane landed at the Central Airport of Sumeria.

Andrius greedily inhaled as soon as he set foot on the ground. “The air here is a lot better than the blood-filled air back at the border.”

When he walked out of the arrival gate, he saw a large crowd outside the airport, looking inside eagerly.

The people learned that someone important was coming to Sumeria, hence they gathered outside the airport, hoping for a glance of the person. Unfortunately, they could not even get close to the airport because it was sealed off by the military.

Many soldiers equipped with live rounds were stationed at the entrance to maintain order.

Even the richest man in the city was declined entry.

Andrius scanned around and finally spotted a familiar figure—the mayor of Sumeria, Marcus Freely.

Marcus spotted Andrius as soon as the man stepped out of the arrival gate. He bowed solemnly and said with the utmost respect, “Wolf King!”

Andrius smiled. “Marcus, it’s been three years since we saw each other. How’s your recovery going?”

“Thank you for your concern, Wolf King. I am fine now.”

Marcus respected the young Wolf King wholeheartedly because he owed the young man his life. Back then, Marcus had just been a captain serving the Western Frontline. The battalion that he led was ambushed by enemy forces while carrying out an assignment.

When the young Wolf King received news about the ambush, he personally led a company of soldiers to retrieve the dying Marcus from the battlefield, saving his life.

After that, Marcus was discharged due to his injuries. He then moved back to Sumeria and was elected as mayor.

Knowing that the Wolf King would visit Sumeria, Marcus sealed off the airport just to welcome him.

“Wolf King, let’s get into the car.”

Marcus opened the door of a Rolls Royce and gestured, inviting Andrius in. His action stunned the crowd outside the airport.

“Am I seeing this right?”

“Mayor Freely sealed off the airport just to welcome a young man?”

“Our Mayor Freely always thought highly of himself yet he welcomed the young man with such respect. That guy’s definitely some big shot!”

“Is he some young master from a famous family from the Capital?”

Under countless pairs of curious eyes, Andrius entered the Rolls Royce.

Marcus bowed and said respectfully, “Wolf King, I have prepared a feast to welcome your arrival. I will bring you…”

“It’s okay.” Andrius shook his hand, stopping Marcus.

“Marcus, can you drive me to Long Island Cafe?”

“Sir, why are you going there?”

“An arranged marriage…” Andrius facepalmed himself, covering his helplessness.

Marcus’s eyes flickered as he was baffled.

What?

The Wolf King that led a million Lycantroops into war, the man who enjoyed the highest level of power and authority, and had an endless amount of wealth was forced into an arranged marriage?!

Marcus could not accept what he heard.

However, he followed orders and drove Andrius to Long Island Cafe.

Long Island Cafe was located in the city center, where every inch of land was worth a piece of gold bar.

Life expenses in the city center were unsurprisingly high. Those who could afford to spend here were no commoners.

A woman in a tailored white dress and a voluptuous figure waited at a table in the cafe. Her charming eyes emanated a frosty presence as she stared outside the window.

The sunlight shone through the window, highlighting her long hair that draped on her shoulders. She was like a deity from the heavens with a charming presence. The woman had looks, a good temperament, and wealth, a perfect woman in every aspect. She was no other than Luna of the Crestfalls.

Andrius compared her with the picture in his hand before he went over.

Noticing a man approaching, Luna lifted her chin and sized Andrius up with an arrogant gaze before asking, “Are you Andrius Moonshade?”

“I am,” Andrius nodded.

“Where’s the token?” Luna sounded frosty. It felt like she was trying to push Andrius away.

Andrius revealed the half piece of jade and placed it on the table.

Luna picked it up for a closer inspection before she put it back down. She said emotionlessly, “Let’s cut to the chase. I’ve gone through your particulars. You've lived in the mountains forever and you are poor.

“I am the daughter of the Crestfalls, the CEO of New Moon Corporation! I am out of your league!”

Luna looked frosty and disdainful. She was the goddess CEO of New Moon Corporation in Sumeria. She was not in the same world as the poor man before her eyes, yet her grandfather forced her to marry him.

Why?

Andrius was stunned.

The Wolf King that was highly sought-after by many royalties and nobles as a husband for their daughters somehow became a poor man in the woman’s words.

Luna took Andrius’ silence as a realization of the difference in their identities and statuses. The disdain in her eyes grew stronger.

“I don’t know why my grandfather wants me to marry you, but we are not from the same world! I’m not going to marry you!”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
72
บทที่ 1 บุญมีแต่ไร้วาสนา
ซูเมิ่งหลานข้ามภพมาติดอยู่ในยุคโบราณครบหนึ่งปีแล้ว จากแพทย์หญิงวัยยี่สิบห้าที่ดีใจเกินเหตุเพราะถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งจนหัวใจหยุดเต้น จิตวิญญาณจึงมาสวมอยู่ในร่างเด็กสาวอายุสิบแปดที่กำพร้าพ่อแม่ซ้ำยังขาดสารอาหารจนตายตอนลืมตาตื่นเรี่ยวแรงมัดไก่ก็ยังไม่เหลือ โชคดีที่ซูเมิ่งหลานถนัดวิชาแพทย์ ทำให้หลังจากเข้ามา ณ ดินแดนแร้นแค้นแห่งนี้นางจึงสามารถเอาตัวรอดได้พอสมควร ซูเมิ่งหลานขบขันต่อโชคชะตา อุตส่าห์มีบุญแต่ดันไร้วาสนา สรุปแล้วยังไม่ได้ใช้เงินก็ต้องมาตายเสียก่อน นี่มันเรื่องตลกร้ายชัด ๆ ทีแรกซูเมิ่งหลานรับไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายแทบตายอีกรอบ ดูเหมือนยมบาลคงเสียดายความสามารถของนางเลยส่งมาเกิดใหม่ในอีกยุคหนึ่ง หากแต่ทำไมต้องรังแกผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้ แทนที่จะส่งไปเกิดในยุคเทคโนโลยีสุดล้ำ สวรรค์กลับพาซูเมิ่งหลานย้อนเวลากลับมาหลายร้อยปีให้หลัง หนำซ้ำยังใช้ชีวิตติดแหง็กอยู่ในช่วงสงครามกลางเมืองอีกด้วย แต่ไม่เป็นไรในเมื่อได้เปลี่ยนภพมาเกิดใหม่ ซูเมิ่งหลานจะจำใจยอมรับชะตา ทว่าจะไม่ยอมจำนนต่อวาสนาอีกแน่ “พี่หญิงซู ข้ากลัว”ซูเมิ่งหลานโอบศีรษะเด็กน้อยเข้ามาแนบอก พลางยัดมันเผาที่แอบขุดมาได้หนึ่งหั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 สายลับ (1)
“ลากตัวออกมา!” เสียงทุ้มตวาดดังซูเมิ่งหลานและเสี่ยวเป้ยสะดุ้งโหยง หญิงสาวรีบคลานออกมาจากที่ซ่อน ดาบปลายแหลมจ่อไปยังลำคอระหงเดี๋ยวนั้น“พูดมา เจ้าเป็นใคร”ซูเมิ่งหลานตัวสั่นสะท้าน ตั้งแต่เป็นประชากรของที่นี่ นางก็เคยได้ยินกิตติศัพท์ของแม่ทัพหนุ่มผู้หนึ่ง สมญานามของเขาก็คือพญายมเซี่ยแห่งเป่ยเปียน ว่ากันว่าเขารักษากำแพงบ้านกำแพงเมืองที่ชายแดนเหนือตั้งแต่วัยเยาว์ ดาบจ้านลู่ของเขาไม่ทันเห็นเงาก็สามารถเด็ดหัวศัตรูอย่างไร้สุ้มเสียงหากใครตกเป็นผู้ต้องสงสัยของเขาแทบไม่มีโอกาสแก้ตัว บางทีแค่เผลอกะพริบตาศีรษะก็อาจหลุดจากบ่าได้ทุกเมื่อ ไม่รู้ว่าแม่ทัพที่ปรากฏเบื้องหน้าของซูเมิ่งหลานในยามนี้จะใช่เขาหรือไม่หากเป็นเขาจริง เช่นนั้นก็นับว่านางดวงกุดเสียแล้ว เกรงว่าชีวิตที่สวรรค์อุตส่าห์มอบให้ครานี้อาจต้องจบสิ้น“คุณชาย อย่าทำพี่หญิงของข้าเลย พวกเราเป็นเพียงชาวบ้านไร้ชื่อ บังเอิญผ่านมาทางนี้เท่านั้น” เสี่ยวเป้ยรีบเอ่ยคบเพลิงในมือองครักษ์ยู่หลงยื่นมาตรงหน้า เขากวาดสายตามองร่างมอมแมมของคนทั้งสอง จากนั้นหันไปรายงาน“ท่านแม่ทัพ เป็นแม่นางน้อยผู้หนึ่งกับเด็กน้อยราวสิบขวบขอรับ”ชายหนุ่มพลิกร่างลงจากม้า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 สายลับ (2)
เขาเดินมาหยุดเบื้องหน้าซูเมิ่งหลาน ก่อนจะย้ายไปยังปลายนิ้วทั้งห้าซูเมิ่งหลานใจเต้นระรัว ‘เขาคิดจะเสียบเข็มเข้านิ้วของข้า นั่นมันทรมานกว่าห้าม้าแยกร่างเสียอีก’“ท่านแม่ทัพ ช้าก่อน ๆ”เขาหยุดมือลงเดี๋ยวนั้น “ยอมสารภาพแล้วหรือ”ซูเมิ่งหลานพยักหน้าหงึกหงัก“เช่นนั้นว่ามา หากเจ้าโกหกแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้ง”“มิกล้า ๆ” ซูเมิ่งหลานยิ้มประจบ “ที่ข้าพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมด แต่ที่ข้าจะสารภาพมิใช่ว่าข้าเป็นสายลงสายลับตามที่ท่านเข้าใจ”ชายหนุ่มหน้าหม่นทะมึนยิ่งกว่าพายุกำลังตั้งเค้า“ท่านฟังข้าก่อน” ซูเมิ่งหลานรีบเอ่ย“ได้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า”ซูเมิ่งหลานผ่อนหายใจโล่งอก “ข้าเป็นวิชาแพทย์จริง ๆ แต่ข้าจะบอกท่านให้ว่าข้าคือหมอเทวดาเชียวนะ”ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “จะถ่วงเวลาก็ช่วยสร้างเรื่องที่เป็นไปได้สักหน่อยมิได้หรือ ในเมื่อเจ้าไม่พูด เช่นนั้นข้าจะทรมานจนกว่าเจ้าจะยอมอ้าปาก”“หา… ท่านฟังก่อนสิเจ้าคะ แล้วข้าไม่อ้าปากตรงไหน เห็น ๆ กันอยู่ว่าข้ากำลังอธิบายต่อท่าน ท่านทึกทักเองฝ่ายเดียว ข้าจะบอกให้นะท่านแม่ทัพ เวลาของท่านมีไม่มากแล้ว ไม่รู้จะอยู่จนจบศึกครั้งนี้หรือไม่ ไอสังหารปกคลุมทั่วร่าง ใบ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 เช่นนั้นก็แค่ตาย (1)
สตรีร่างบอบบางสาวเท้าเข้ามายืนเบื้องหน้าซูเมิ่งหลานพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร “มาเถอะพี่หญิง ข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง”“พี่หญิง นี่เรียกข้าหรือ” ซูเมิ่งหลานกะพริบตาถี่“ไม่อย่างนั้นล่ะ”ซูเมิ่งหลานกวาดตามองเหล่าทหารที่ยืนคุม จากนั้นย้ายสายตามายังหญิงสาว ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะคาดเดาความในใจของนางได้“อ้อ…พวกเจ้าหลบไปสิ มีอย่างที่ไหนยืนดูสตรีอาบน้ำ”“คุณหนูแต่ท่านแม่ทัพสั่งให้พวกเราจับตาดูนาง”“เหลวไหล! นางเป็นสตรีตัวบอบบาง ซ้ำยังไม่ได้ออกเรือน พวกเจ้าจะยืนดูโจ่งแจ้งได้หรือ ไร้หัวคิด”“เอ่อ…พวกเราเข้าใจแล้ว เช่นนั้นเราจะไปเฝ้าอยู่ข้างหน้า”“ไปเถอะ”หญิงสาวคว้ามือซูเมิ่งหลานเอาไว้ ช้อนตามองอีกฝ่ายพลางยิ้มซุกซน“ยามปกติท่านพี่เซี่ยไม่พาสตรีกลับมา หากเป็นมือสังหารจะชายหรือหญิงล้วนถูกเขาฆ่าทิ้งทั้งสิ้น”เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มคนนี้ก็ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือ แต่เดี๋ยวก่อน ท่านพี่เซี่ยที่นางพูดถึงคงไม่ใช่เซี่ยเวยแม่ทัพแห่งเป่ยเปียนผู้นั้นใช่หรือไม่‘แย่อีกแล้ว ชีวิตของข้ากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายหรือนี่ หากเป็
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 เช่นนั้นก็แค่ตาย (2)
ดวงตาของสุ่ยตัวตัววาววับ เซี่ยเวยออกรบตั้งแต่อายุสิบสี่ เป็นแม่ทัพในวัยสิบแปด เขาไม่เคยหาความสำราญกับเรือนร่างสตรีหรือชมชอบหญิงสาวคนใดเลยสักรายหากหมอหญิงที่งดงามตรงหน้านางผู้นี้สามารถสั่นคลอนน้ำแข็งในใจของพี่ชายได้เพียงน้อยนิด นางก็ยินดีจะลองดูเพื่อลบคำสบประมาทของผู้คน ไม่เช่นนั้นแล้วผู้อื่นจะได้คิดว่าแม่ทัพเซี่ยเป็นโรคร้ายหรือไม่ก็คงเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อเป็นแน่“โอ้โห พี่หญิงเมิ่งหลาน นี่เจ้างามกว่าสตรีเมืองหลวงเสียอีก ท่านพี่เซี่ยเก็บหงส์ป่าได้หรอกหรือ”ซูเมิ่งหลานหลุบตามองต่ำ เสื้อผ้าของสุ่ยตัวตัวสวมได้พอดีนัก ทว่ากลับดูนุ่มนิ่มไม่เข้ากับบรรยากาศค่ายทหารไปสักหน่อย ไฉนลูกพี่ลูกน้องของแม่ทัพเซี่ยเวยคนนี้จึงเป็นมิตรกับคนที่เพิ่งพบเห็นจนน่าตกใจ นางคงไม่ได้มีแผนการใช่หรือไม่“มาเถอะ ข้าจะพาท่านไปหาท่านพี่เซี่ย”“ข้าขอไปพบเสี่ยวเป้ยก่อนได้หรือไม่”“เจ้าเด็กปากดีคนนั้นหรือ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก ตอนนี้หลับไปแล้ว”“จริงหรือ”“ข้าจะหลอกท่านไปเพื่อสิ่งใด วางใจเถอะ สถานะของท่านทั้งสองได้รับการตรวจสอบแล้ว คนที่นี่ย่อมไม่รังแกผู้บริสุทธิ์”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 หมอเทวดา (1)
“ท่านแม่ทัพ ให้คนเตรียมน้ำอุ่นเข้ามาเจ้าค่ะ”“ได้”ไม่นานก็มีคนนำถาดน้ำอุ่นเข้ามาตามคำสั่ง ซูเมิ่งหลานกุมขมับ เป็นเพราะนางไม่ชัดเจนเอง“ไม่ใช่เช่นนี้ ข้าหมายถึงน้ำอุ่นทั้งอ่างเจ้าค่ะ”เซี่ยเวยตวัดตามองเข้ม “เจ้าจะรักษาไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องเตรียมอ่างน้ำอุ่น ชายแดนห่างไกลหาใช่ความสุขสบายเมืองหลวง จะต้องเตรียมอ่างน้ำไปด้วยเหตุใด”ซูเมิ่งหลานถอนหายใจ “ท่านแม่ทัพ นี่เป็นส่วนหนึ่งของการรักษา พิษในตัวของท่านมีทั้งร้อนและเย็นสับเปลี่ยนกันเป็นพัก ๆ ถูกต้องหรือไม่”เซี่ยเวยคิ้วกระตุก ในเมื่อนางรู้ถึงอาการที่เขาปิดบังเอาไว้ลึกล้ำเช่นนี้ นางคงมิใช่พวกต้มตุ๋น เขาจะลองหยั่งเชิงนางดูสักครา “อืม เช่นนั้นข้าจะให้คนเตรียมเข้ามาใหม่”“เจ้าค่ะ”ซูเมิ่งหลานเริ่มจัดแจงสมุนไพรและส่วนผสมรอ “ไม่นึกเลยว่าค่ายทหารของท่านจะอยู่ดีกินดีกว่าบางหมู่บ้านเสียอีก”“หมู่บ้านของเจ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือหรือ”“ท่านเป็นถึงแม่ทัพก็ยังไม่รู้หรือ” ซูเมิ่งหลานไม่ได้มองเขา มือและสายตายังคงจับจ้องอยู่กับสมุนไพรหลากชนิดที่วางเรียงอยู่ตรงหน้า“ข้ามีหน้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 หมอเทวดา (2)
ซูเมิ่งหลานถูกชายหนุ่มดันกายออกจนเซล้มลง เพราะสัญชาตญาณความเป็นหมอในยุคปัจจุบันทำให้นางเองก็ลืมตัวไปชั่วขณะ การรักษาไหนเลยจะแบ่งแยกชายหญิง มีเรือนร่างใดบ้างที่นางไม่เคยเห็น แม้จะเห็นอวัยวะส่วนลับนางก็ยังคิดว่านั่นเป็นเรื่องปกติ“ท่านแม่ทัพ บอกดี ๆ ก็ได้นี่เจ้าคะ เหตุใดต้องผลักข้าด้วย” ซูเมิ่งหลานพยุงก้นที่เจ็บแปลบของตนขึ้นมาชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นเยียบ “ข้าบอกไว้ก่อนอย่าคิดเล่นลูกไม้มอมเมาข้า หากเจ้ารักษามั่ว ๆ อย่าคิดว่าจะมีลมหายใจได้ถึงพรุ่งนี้”‘ได้พบแม่ทัพเซี่ยพญายมใจเหี้ยมคนนี้แล้วยุ่งยากยิ่งกว่าทำเควสลาสบอสเสียอีก’ ซูเมิ่งหลานบ่นในใจ“หากท่านไม่เชื่อข้าก็ตามใจ อีกครึ่งชั่วยาม [1] พิษในตัวของท่านจะกำเริบแล้ว ท่านแม่ทัพคงไม่คิดจะใช้ชีวิตทุกค่ำคืนด้วยความทรมานไปตลอดใช่หรือไม่” ไม่ว่าจะอย่างไรนางต้องงัดความรู้ที่มีออกมาให้หมดแม้ซูเมิ่งหลานจะมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด แต่ทว่าความรู้ของนางกลับผนวกเข้ากับการแพทย์ยุคโบราณได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ทำให้ความสามารถของนางลึกล้ำดั่งอัจฉริยะ ไม่ว่าจะด้วยสา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 เนรคุณกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว! (1)
ซูเมิ่งหลานจมลงไปใต้อ่างจนมิดหัว ทั้งยังโดนบุรุษร่างกำยำหล่นทับซ้ำจนนางแทบกลืนน้ำขาดอากาศตาย เซี่ยเวยตกใจหน้าเปลี่ยนสี เขารีบดึงคนใต้ร่างขึ้นมา แต่ทว่าไม่ทันระวัง ศีรษะของนางจึงกระแทกปลายคางของเขาจนฟันกระทบเลือดกบปากความเจ็บแปลบเหนือศีรษะถูกลืม ซูเมิ่งหลานเร่งสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเอาชีวิตรอด ทั้งยังกอดคอชายหนุ่มเอาไว้แน่น จางเหว่ยที่เฝ้าอยู่หน้ากระโจมได้ยินเสียงโครมครามจึงทะเล่อทะล่าเข้ามา “ท่านแม่ทัพ เกิดอะไรขึ้นขอรับ”เซี่ยเวยหันไปยังต้นเสียงด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก ทั้งมุมปากและจมูกยังมีโลหิตสีแดงฉานติดอยู่ด้วย ภาพชายหนุ่มหญิงสาวกอดกันกลมพร้อมร่างอันเปียกปอนทำให้จางเหว่ยคิดเปิดเปิงไปไกลลิบ ชายหนุ่มตะลึงลานตาเบิกค้าง เขาชะงักแล้วรีบหันหลังกลับทันควัน“ข้า…ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”จางเหว่ยรีบพาใบหน้าแดงก่ำของตนจากไป คำอธิบายของเซี่ยเวยจึงติดอยู่ที่ริมฝีปาก เขาสบถเสียงเบา ภาพลักษณ์แม่ทัพผู้ไม่ข้องเกี่ยวกับคาวราคะบัดนี้จบสิ้นลงแล้ว“ท่านทำข้าเกือบจมน้ำตาย รู้ตัวหรือไม่” ซูเมิ่งหลานเพิ่งคืนสติ“เป็นเพรา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 เนรคุณกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว! (2)
จางเหว่ยและยู่หลงวิ่งพรวดเข้ามา“นี่เกิดอะไรขึ้น เหตุใดไปนอนกันตรงนั้น” ยู่หลงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจางเหว่ยสติหลุดไปแล้ว“ยืนบื้ออะไร มาลากแม่ทัพของพวกท่านออกไปจากตัวข้าก่อน”องครักษ์ทั้งสองได้สติ เขารุดเข้ามาเพื่อช่วยพยุงร่างเซี่ยเวย แต่แล้วก็ต่างต้องชักมือกลับเพราะความร้อนระอุที่สะท้อนออกมา“ทำไมท่านแม่ทัพตัวร้อนเช่นนี้” จางเหว่ยถามซูเมิ่งหลานส่ายหน้า นางแทบทนไม่ไหวแล้ว “เอาเขาออกไป เขาจะเผาข้าตายแล้ว ไว้ข้าจะบอกอีกที เร็วเข้า”“ได้ ๆ เจ้ารอหน่อย”จางเหว่ยวิ่งไปคว้าผ้าผืนหนามาห่อร่างเซี่ยเวยเอาไว้ กว่าจะดึงแม่ทัพหนุ่มออกจากตัวของซูเมิ่งหลานได้ก็เล่นเอาหอบ เขาเกาะนางไว้เหนียวหนึบยิ่งกว่าปลาหมึกยักษ์ใต้ทะเลลึกเสียอีก“เจ้าทำอะไรท่านแม่ทัพ?” ยู่หลงชักกระบี่จ่อหน้าหญิงสาวซูเมิ่งหลานทอดถอนใจด้วยความปลดปลง อยู่ในค่ายทหารของพญายมเซี่ยก็เปรียบดั่งถ้ำเสือบึงมังกร ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ดันเหล็กมีคมให้ออกห่างตนด้วยความเบามือ“นิสัยเหมือนกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง เจ้าเอาตาล่างมองหรือถึงเห็นว่าข้าทำร้ายเขา หากสมองไม่ไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 สตรีบ้ากับพญายม (1)
ปลายพู่กันจรดลงบนกระดาษเนื้อหยาบ ข้อมือเล็กสะบัดขนแปรงด้วยความรวดเร็ว ทว่าสิ่งที่นางละเลงเขียนลงบนกระดาษแผ่นนั้นกลับทำให้องครักษ์ทั้งสองยืนงงเป็นเบื้อใบ้“เขียนอะไรของเจ้า” ยู่หลงเลิกคิ้วเมื่อเห็นลายมือยึกยือยิ่งกว่าไก่เขี่ยปรากฏอยู่เบื้องหน้าซูเมิ่งหลานลอยหน้าเอ่ย “ข้อตกลงระหว่างรักษา”“แต่…ทำไมพวกเราอ่านไม่ออก” จางเหว่ยพยายามเพ่งมองตัวอักษรตรงหน้า ทว่าอ่านอย่างไรก็อ่านไม่ออก“ช่วยไม่ได้ ก็ข้าไม่ได้เรียนเขียนพู่กันมานี่ ลายมือหมอก็อย่างนี้แหละน่า อย่าถือสาเลย”ซูเมิ่งหลานปรี่เข้าหาร่างอันไร้สติไม่ไกลจากตนนัก นางคว้ามือของเขาขึ้นมาจากนั้นกัดลงตรงปลายนิ้ว“เจ้าทำอะไรท่านแม่ทัพ” ยู่หลงตื่นตะลึง“ก็ต้องประทับลายนิ้วมือสิ” ซูเมิ่งหลานลอยหน้าตอบ“ตะ… แต่ท่านแม่ทัพยังไม่ได้สติ แล้วเจ้าทำให้ท่านแม่ทัพบาดเจ็บเช่นนี้ได้อย่างไร” จางเหว่ยสำทับ“ชิ ยืมเลือดหยดเดียวแม่ทัพของพวกท่านคงไม่เลือดจางตายหรอกน่า แต่เขากำลังจะตายเพราะพวกท่านไม่ให้ข้ารักษาเขาเสียที”จางเหว่ย “หมอซู เป็นท่านไม่ใช่หรือที่เอาแต่เขียนตัวอักษรไก่เขี่ยนั่นนา
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status