جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ถูลี่อ๋องยิ้มเยาะเพราะสมเพชในสภาพของตน เขากลอกตามองความสนิทสนมของคนทั้งสองด้วยความหงุดหงิด ซูเมิ่งหลานและเซี่ยเวยต้องลึกซึ้งกันถึงขั้นไหน กระทั่งพิษกู่เขายังกล้าเสี่ยงตายย้ายไปที่ตัวเอง ยิ่งคิดเลื่อนเปื้อนอกด้านซ้ายของเขาก็ยิ่งเจ็บปวด มันเจ็บยิ่งกว่าถูกเลาะเส้นเอ็นออกไปทั้งร่างเสียอีกถูลี่อ๋องไอโขลกซ้ำยังพ่นโลหิตออกมาไม่หยุด ตอนนี้สภาพของเขาใกล้จะถูกธาตุไฟเข้าแทรกเต็มทนถูเข่อหานตวาดดัง “รีบพาท่านพี่ออกไป!”ผูเล่อและองครักษ์อีกสองนายจึงรีบพาถูลี่อ๋องออกไปด้วยความทุลักทุเลซูเมิ่งหลานตกตะลึงในความดุดันของถูเข่อหาน ทั้งที่เขาอายุยังน้อยกลับน่าเกรงขามได้ถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจที่มีตำแหน่งเป็นถึงรัชทายาทตงเสีย เขาไม่ใช่น้องชายคนเดิมของนางอีกต่อไป หรือว่านี่จะเป็นบุคลิกที่แท้จริงของเหล่าชายชาตรีบารมีสูงส่งถูเข่อหานย้ายสายตากลับ เขาเปลี่ยนสีหน้าที่เคร่งขรึมเป็นอ่อนลงดังเดิม ซูเมิ่งหลานคิ้วกระตุก ท่าทางพลิกกลับไปมาเช่นนี้ช่างน่าขนลุกยิ่งนัก หวังว่าเมื่อถูเข่อหานเติบโตไปเขาอย่าได้กลายเป็นปีศาจเฉกเช่นพี่ชายก็พอ“แม่ทัพเซี่ยโปรดอภัย พี่ชายของข้าไม่ได้

ซูเมิ่งหลานที่หลบอยู่ด้านหน้าธรณีทางเข้ามาพักหนึ่งเริ่มทนไม่ไหว นางรู้ดีว่าทั้งหมดที่สุ่ยตัวตัวทำลงไปก็เพราะเป็นห่วงนางกับถูเข่อหาน“ข้าเข้าไปได้หรือไม่”เสียงใสสะท้อนเข้ามา ทำให้สถานการณ์ตึงเครียดผ่อนคลายลง“เข้ามาเถอะ” เสียงทุ้มอ่อนลงร่างระหงปรากฏตัวพร้อมกับน้ำแกงกลิ่นหอมกรุ่นสุ่ยตัวตัวเห็นซูเมิ่งหลานเข้ามาก็แทบหลั่งน้ำตา ราวกับว่าโพธิสัตว์ได้จุติลงมาจากสรวงสวรรค์ เด็กสาวกางแขนออกมาราวกับลูกนกสยายปีก จากนั้นถลาเข้าสวมกอดร่างระหง “พี่หญิงเมิ่งหลาน ข้าคิดถึงท่าน ในที่สุดท่านก็มาแล้ว ฮื่อ…ท่านช่วยพูดกับท่านพี่เซี่ยให้พวกเราที เขาจะส่งข้าไปแต่งงานอีกด้วย ฮื่อ...”ซูเมิ่งหลานยิ้มอ่อนโยนปลอบโยนสุ่ยตัวตัวครู่หนึ่งก่อนสาวเท้าไปใกล้เซี่ยเวย หญิงสาววางน้ำแกงกลิ่นหอมกรุ่นลงอย่างเบามือ “ท่านแม่ทัพอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ ที่จริงหากท่านจะลงโทษก็ควรลงโทษข้าด้วย เพราะที่นางหนีออกไปล้วนเป็นเพราะข้า”สุ่ยตัวตัวถลันมาเกาะหลังซูเมิ่งหลาน นางโผล่หัวออกมาเล็กน้อย จากนั้นพยักหน้าเป็นลูกคู่เซี่ยเวยหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ใบหน้าของเขาขรึมลงอีกหลาย

เวลาหนึ่งเดือนผันผ่านอย่างรวดเร็ว อาการบาดเจ็บของถูลี่อ๋องและเซี่ยเวยล้วนแต่รักษาหายจนสามารถกระโดดขึ้นฟ้ากันได้แล้วทว่าเวลานี้คนที่อยากปีนขึ้นสวรรค์แล้วหายเข้ากลีบเมฆคงหลีกไม่พ้นซูเมิ่งหลาน ทั้งที่รถม้าเตรียมไว้เพื่อนางและสุ่ยตัวตัวโดยแท้ หากแต่ยามนี้ด้านในกลับมีชายร่างโตอยู่ด้วยถึงสองคนส่วนสุ่ยตัวตัวถูกเนรเทศออกไปนั่งรถม้าอีกคันกับถูเข่อหาน บรรยากาศในรถม้าไม่สู้ดีนัก เพราะสายตาดุจเหยี่ยวพิฆาตของชายหนุ่มทั้งสองทำให้หญิงสาวนั่งแทบไม่ติดเบาะราวกับถูกเพลิงนรกแผดเผา“ข้าว่าพวกท่านทั้งสองลงไปขี่ม้าเพื่อรับลมดีหรือไม่” ซูเมิ่งหลานตะล่อม ถูลี่อ๋องแค่นเสียง “ให้เขาไปสิ ข้ายังป่วยอยู่ รถม้าคับแคบเพียงนี้ยังยัดตัวเองที่โตดุจช้างเข้ามาให้อึดอัด”เซี่ยเวยยิ้มเยาะ “หากท่านอ๋องป่วยก็กลับตงเสียไปนอนติดเตียงเช่นเดิมดีหรือไม่ เพราะถ้าท่านเป็นอะไรระหว่างทางขึ้นมา จะไม่กลายเป็นความผิดของพวกเราจงเจียนหรือ”“ต่อให้ข้าเป็นอะไรไปจริง ๆ ข้าก็เชื่อว่าหมอซูสามารถดูแลข้าได้เป็นอย่างดี จริงหรือไม่ ท่านหมอซู”น้ำเสียงที่ชายหนุ่มหันไปคุยกับซูเมิ่งหลานอ่อนล

หลังจากนั้นสุ่ยตัวตัวก็เอาแต่ป่วนขบวนเดินทาง เมื่อใดก็ตามที่ถูลี่อ๋องจะเข้าใกล้ซูเมิ่งหลาน นางก็จะหาเรื่องขวางเขาอยู่ตลอด แม้การกระทำของสุ่ยตัวตัวทำให้การเดินทางวุ่นวายไม่น้อย ทว่าเซี่ยเวยกลับไม่คิดห้ามปราม หนำซ้ำเขายังชอบใจมากอีกด้วยเพราะนอกจากเขาจะได้ใกล้ชิดซูเมิ่งหลานตลอดการเดินทางแล้ว ก็ยังไม่ต้องทนมองหน้าถูลี่อ๋องให้เผลอตะบันหน้าของเขาเพราะอดกลั้นไม่ไหวในที่สุดการเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อยก็สิ้นสุดลง หลังจากมาถึงเมืองหลวง ฮ่องเต้ก็เรียกเข้าเฝ้าในทันที“เราได้ยินมาว่าตงเสียยินดีเจรจาสงบศึก จึงส่งองค์ชายทั้งสองเดินทางมาพร้อมกับแม่ทัพเซี่ย”ถูลี่อ๋องสาวเท้าขึ้นมา เขาประสานมือพลางค้อมตัวลงเล็กน้อย “ทูลฝ่าบาท สงครามมีแต่สร้างความเสียหายแก่บ้านเมืองและราษฎร บิดาของกระหม่อมเห็นว่าทั้งสองแคว้นสามารถจับมือเจรจาและทำการค้าร่วมกันได้”ฮ่องเต้พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง “เราก็เห็นควรเป็นเช่นนั้น หากแต่การยุติสงครามย่อมต้องมีข้อตกลงแลกเปลี่ยนหรือไม่”“แน่นอนว่าต้องมี กระหม่อมอยากให้มีการแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ มิทราบฝ่าบาทคิดเห็นเช่นไร”เซี่ยเ

กว่าจางเหว่ยจะตามถูลี่อ๋องมาได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก องครักษ์ทั้งสองฝ่ายยื้อยุดฉุดกระชากกันแทบจะห้ำหั่นให้ตายไปข้าง“รีบร้อนให้คนไปตามข้าเช่นนี้ ไม่ทราบเขาตายหรือยัง”ซูเมิ่งหลานตวัดตามองค้อน นางปรี่เข้าไปลากบุรุษร่างสูงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง จากนั้นดันไหล่กว้างให้นอนราบลงบนเตียงที่เตรียมเอาไว้ข้างเซี่ยเวย“ท่านนอนลงไป! หากยังขยับข้าจะฝังเข็มให้เป็นอัมพาตทั้งคู่”ตั้งแต่ถูลี่อ๋องมาถึงเซี่ยเวยก็ได้สติขึ้นมา แม้ร่างกายอ่อนเพลียทว่าเขาได้ยิน ได้เห็นทุกคำพูดและการกระทำทั้งหมด“ให้เขามาทำไม” เสียงทุ้มแหบพร่า“ในเมื่อเขาไม่ต้อนรับข้า ข้าก็จะกลับ”ถูลี่อ๋องทำท่าจะลุกขึ้น ทว่ากลับถูกสายตาพิฆาตจากหญิงงามสยบจนต้องหดคอกลับ“หากข้าไม่จบเรื่องนี้พวกท่านก็จะหาเรื่องกันไม่จบสิ้นใช่หรือไม่ ในเมื่อเจรจาสงบศึกแล้ว ไฉนไม่อยู่ด้วยกันดี ๆ ให้ข้าเหนื่อยน้อยลงหน่อยได้หรือไม่”“เช่นนั้นเจ้าก็บอกเขาก่อนสิ ใครใช้ให้เขาเล่นงานข้าจนเกือบตายกันเล่า จะไม่ให้ข้าเอาคืนหน่อยหรือ” ถูลี่อ๋องลอยหน้าเอ่ยเซี่ยเวยยิ้มเยาะ “มีปัญญาเอาคืนได้เท่านี้หรือ”