นางร้ายอย่างข้าขอเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ยามรุ่งสางมาเยือน รถม้าของจวนสกุลซูจึงเคลื่อนตัวออกนอกเมืองหลวงทันที แม้ปลายทางที่แท้จริงคือวัดประจำตระกูลซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ ทว่าระหว่างทางแยกซูจินหลิงกลับสั่งให้คนขับรถม้าหยุด แล้วส่งซูจินเหยาไปยังวัดประจำตระกูลเพียงคนเดียว ส่วนตนเองกับมี่เอ๋อร์เช่ารถม้าอีกคันไปยังชายแดน แน่นอนว่าแผนการอันเร่งรีบในครั้งนี้ นางมิได้เอ่ยบอกมี่เอ๋อร์ ประการที่หนึ่งคือไม่มีเวลา ส่วนประการที่สองเพราะนางรู้ดีว่ามี่เอ๋อร์เป็นพวกปากสว่าง หากนางบอกแผนการนี้ให้อีกฝ่ายรับรู้ก่อนออกเดินทาง มีหวังมี่เอ๋อร์ต้องหลุดปากเอ่ยเรื่องนี้กับมารดาของนางเป็นแน่ เพื่อให้แน่ใจว่าแผนการจะไม่ผิดพลาด นางจึงคิดจะบอกเรื่องนี้กับมี่เอ๋อร์หลังจากที่เดินทางออกจากจวนสกุลซูแล้ว และเวลาที่เหมาะสมในการบอกก็คือ…ตอนนี้“คุณหนู ท่านคิดจะทำอะไรเจ้าคะ มิใช่ว่าพวกเราต้องเดินทางไปที่วัดประจำตระกูลหรอกหรือ แล้วเหตุใดคุณหนูรองถึงได้ไปที่นั่นเพียงคนเดียว ส่วนพวกเราจะไปที่ใดกันแน่เจ้าคะ!”มี่เอ๋อร์รู้สึกตื่นตระหนกยิ่งนัก เมื่อพบว่าเส้นทางที่รถม้าเคลื่อนตัวไป หาใช่เส้นทางไปยังวัดประจำตระกูล แต่เป็นเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังชายแดนซึ่งมีอ

ซูจินหลิงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าตนเองจะต้องมาพบเจอกับสถานการณ์ที่น่าหวาดหวั่นเช่นนี้ นางเพียงแค่ต้องการเดินทางมาถามเซียวเหวินอวี่ให้รู้เรื่องเท่านั้น ว่าเขายังมีใจให้นางอยู่หรือไม่ ถ้าหากเขายังมีใจ นางจะเดินหน้าสานสัมพันธ์ต่อ แต่ถ้าหากไม่ นางจะปล่อยเขาไปทันทีโดยไม่มีข้อแม้ แต่ไม่คาดคิดว่าก่อนที่นางจะทันได้พบกับเขา นางจะถูกพวกชนเผ่าหูจับมาเป็นตัวประกันเช่นนี้!“คุณหนู ข้ากลัวเหลือเกิน พวกเราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ” เนื้อตัวของมี่เอ๋อร์สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวไม่หยุด ตั้งแต่ที่ถูกพวกชนเผ่าหูจับตัวมาจากชายแดน ซูจินหลิงเองก็มีอาการไม่ต่างกันนัก แม้นางจะรู้สึกหวาดกลัวที่ถูกจับตัวมาแค่ไหน ทว่านางก็ต้องตั้งสติเอาไว้ เพระนางจะไม่ยอมตายเด็ดขาด หากยังไม่ได้รู้คำตอบจากปากของเซียวเหวินอวี่“พวกเราต้องหาทางออกจากชนเผ่านี้ให้ได้”“แต่พวกเราจะออกไปอย่างไรล่ะ ในเมื่อตอนนี้พวกเราถูกมัดมือมัดเท้าไว้แน่นหนาเสียขนาดนี้”มี่เอ๋อร์มองสภาพของตนเองกับเจ้านาย รวมทั้งชาวบ้านคนอื่นๆ ที่ถูกมัดไว้ด้วยเชือกเส้นใหญ่ นางก็มองไม่เห็นความหวังที่ว่านั้นเลย“เจ้าอย่าเพิ่งยอมแพ้สิ พวกเราต้องออกไปจากที่นี่ได้แน่” แ

“พวกมันอยู่นั่น จับตัวกลับมาเร็ว!”เสียงตะโกนกึกก้องของทหารเผ่าหู ทำให้ซูจินหลิงกับมี่เอ๋อร์ต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม ส่วนพวกชาวบ้านที่หลบหนีมาด้วยกันต่างก็วิ่งกระจัดกระจายเอาตัวรอดกันไปคนละทิศละทางเบื้องหน้าคือป่าลึก เบื้องหลังคือทหารเผ่าหูนับร้อยกว่านาย แบบนี้นางกับเหล่าชาวบ้านจะหนีรอดไปได้อย่างไรกัน!“มี่เอ๋อร์ พวกเราต้องแยกกันหนี ข้าจะล่อพวกทหารไปทางอื่น ส่วนเจ้ากับชาวบ้านที่เหลือวิ่งเข้าไปในป่าให้ลึกที่สุด บางที...อาจมีทางออกอยู่ที่ไหนสักแห่ง”“มะ...ไม่ได้นะเจ้าคะ! เป็นตายร้ายดีอย่างไร ข้าไม่มีทางแยกกับคุณหนูเด็ดขาด”“มี่เอ๋อร์เจ้าอย่าเอาแต่ใจได้หรือไม่ ตอนนี้พวกเราไม่มีเวลาแล้ว”ซูจินหลิงเอ่ยบอกมี่เอ๋อร์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง เหตุผลที่นางยอมเสียสละเป็นเหยื่อล่อเช่นนี้ เพราะนางไม่อยากให้เหล่าชาวบ้านถูกจับกลับไปที่นั่นอีกครั้ง อย่างน้อยให้ทหารเผ่าหูตามนางมาส่วนหนึ่ง เหล่าชาวบ้านกับมี่เอ๋อร์ก็ยังพอมีโอกาสหลบหนีไปได้“แต่ว่า...” มี่เอ๋อร์อยากเอ่ยคัดค้านอะไรสักคำ เพราะนางห่วงเรื่องความปลอดภัยของซูจินหลิง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่คิดสนใจ และเอาแต่ผลักไสให้นางกับเหล่าชาวบ้านหลบ

หลังสิ้นคำพูดนั้น เซียวเหวินอวี่จึงชักดาบที่อยู่ในมือของตนเองออกจากฝัก เพียงชั่วพริบตาเดียว บนหน้าผาสูงชันก็กลายเป็นสมรภูมิรบขนาดย่อมแม้ความมืดมิดในยามราตรีจะเป็นอุปสรรคในการมองเห็น แต่นั่นก็มิอาจทำให้ฝีมือของเซียวเหวินอวี่อ่อนด้อยลงแม้แต่น้อย ดาบในมือของเขาสะบัดออกไปคราใด ย่อมพรากลมหายใจของทหารเผ่าหูไปได้ทุกครั้งเมื่อเห็นว่าคนของตนล้มตายลงไปเรื่อยๆ มองอย่างไรก็มีเพียงความเสียเปรียบเท่านั้น นายกองของเผ่าหูจึงหันไปเล่นงานสตรีอ่อนแออย่างซูจินหลิงแทน เพราะทหารปลายแถวเช่นพวกเขามิใช่คู่ต่อสู้ที่สามารถทัดเทียมฝีมือแม่ทัพแคว้นหนานได้เลย“จินหลิงระวัง!”เมื่อเห็นว่านายกองเผ่าหูตรงไปหมายจะจับตัวซูจินหลิง เซียวเหวินอวี่ก็รีบร้องเตือนนางทันที โชคดีที่นางเบี่ยงตัวหลบได้ทัน เซียวเหวินอวี่จึงฟาดดาบใส่ร่างของนายกองผู้นั้นอย่างรวดเร็ว ทว่ามีทหารคนหนึ่งเอาดาบมาขวางไว้เสียก่อน ร่างของนายกองผู้นั้นจึงไม่ถูกตัดขาดเป็นสองท่อน“บ้าเอ๊ย!” เซียวเหวินอวี่สบถออกมาอย่างหัวเสียที่จัดการนายกองเผ่าหูไม่ได้ เขาจึงจัดการใช้คมดาบฟาดฟันร่างของทหารที่เข้ามาขวางจนไร้สิ้นลมหายใจ “พวกมันกำลังพุ่งเป้าไปที่เจ้า อย่าใ

“แน่ใจเจ้าค่ะ” ซูจินหลิงเอ่ยตอบด้วยความมั่นใจ ก่อนจะนำสมุนไพรที่หาได้มาขยำรวมกัน จากนั้นจึงโปะลงไปบนบาดแผลของเซียวเหวินอวี่ แล้วค่อยพันผ้าพันแผลทับลงไปอย่างทุลักทุเล แม้นางจะไม่ค่อยรู้เรื่องวิชาการแพทย์สักเท่าใด แต่นางก็อยากช่วยเขาจากใจจริงเซียวเหวินอวี่มองการกระทำของซูจินหลิงด้วยสายตาอ่อนโยนครู่หนึ่ง แม้วิธีการพันแผลของนางจะไม่ถูกต้องตามหลักการ อีกทั้งสมุนไพรที่ใช้ยังไม่ใช่สมุนไพรที่สามารถรักษาบาดแผลได้ แต่เมื่อเห็นว่านางตั้งใจช่วยเขาอย่างเต็มที่ เซียวเหวินอวี่ก็รู้สึกว่าภายในหัวใจของตนอุ่นซ่านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” ซูจินหลิงปัดไม้ปัดมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา เซียวเหวินอวี่ที่แอบมองนางอยู่ก็รีบปรับเปลี่ยนสีหน้าของตนให้เคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว“เจ้ามั่นใจหรือ ว่าสมุนไพรเหล่านี้จะช่วยรักษาบาดแผลของข้าให้ดีขึ้น” “ในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นสมุนไพร อย่างไรก็ต้องช่วยให้บาดแผลของท่านพี่เซียวดีขึ้นอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” “ช่วยให้ตายเร็วสิไม่ว่า” หลังสิ้นคำพูดนั้น เซียวเหวินอวี่ก็รีบดึงผ้าพันแผลที่ซูจินหลิงเพิ่งพันให้ออกทันที เพราะบาดแผลของเขาในยามนี้ทั้งปวดแสบปวดร้อน อีกทั้