นางร้ายอย่างข้าขอเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ

นางร้ายอย่างข้าขอเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ

last update最終更新日 : 2026-05-19
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
47チャプター
7.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

แม่ทัพ

คุณหนู

เกิดใหม่

ข้ามเวลาไปอดีต

ชาติก่อนเพราะความโง่เขลา ซูจินหลิงจึงหลงรักบุรุษที่เขาไม่มีใจให้ แต่ในเมื่อสวรรค์ให้นางได้ย้อนอดีตกลับมา นางสัญญาว่าจะไม่ยกหัวใจให้บุรุษผู้นั้นอีกแล้ว และดูเหมือนว่าสวรรค์จะยังมีเมตตาจึงได้ส่งแม่ทัพรูปงามมาชโลมจิตใจ ย้อนเวลากลับมาครานี้ ท่านแม่ทัพจะต้องตกเป็นสามีของนาง

もっと見る

第1話

นางร้ายผู้หวนคืน ( Part 1 )

My name is Yasmine, and I am approaching my eighteenth year. I’m barely five feet tall, but my rebellious attitude makes up for it, I was always getting into trouble with the elders for not obeying the rules and keeping to my place as a girl growing into a woman should. I have emerald green eyes, golden brown skin, and long raven black hair that I wear in a bun at the base of my neck. My village community was small, with only around two thousand people, and we were what outsiders considered old-fashioned and self-sufficient, which meant that everyone worked, regardless of age but like all old-style villages the men had their place and so did the women, we all travelled by horse, horse, and cart, or on foot. 

We have the fundamental stores that any country town has or requires in the village’s main centre, including a seamstress for our clothes, a butcher, a bakery, and a market for all the fresh fruit, vegetables, dairy, and any food for the village’s animals. In addition, we have a small school, a blacksmith, and a healer. The blacksmith and the healer are the only ones who leave the village to purchase supplies in the surrounding larger cities; occasionally, they even return with extra fabric for the seamstress or sometimes a trinket or two for one or more of the village’s younger children. I suppose it's not bad for a little village in the middle of nowhere, surrounded on three sides by dense woods.

The village is buzzing right now as we prepare for our annual celebration. Every year, the community holds a celebration to commemorate another exceptional year and to make an offering for a prosperous year to come. They festooned the village with colourful streamers and flowers, and all the other businesses are working overtime to prepare for the upcoming celebration. We appear to get a few more visitors on the day of the celebration, which is beneficial because it permits our blacksmith and healer to make supply runs in the coming year.

I believe one of the elders negotiated a deal with a tour bus company in one of the larger towns so that once a year, a bus full of visitors stops in the village for a couple of hours specifically for the celebration, ensuring that they leave before nightfall. Now and again, on the night of the celebration, two young villages would vanish, sometimes two girls, sometimes two guys, or a girl and a guy. No one knows where they go or what happens to them since they vanish without a trace. 

My mother was one of the girls that disappeared during the celebration a few days after I was born, so I was raised by my grandma. My grandma was now known as the village’s crazy elder because she believed in strange stories like wolves that could transform into humans and enter the village in search of a mate. The celebration, she claims, was a ruse to allow these wolves in human form to enter the community undetected and then leave later that night with the guy or girl of their choice. It was the elders’ justification for keeping the village safe from intruders, whether supernatural or ordinary strangers.

The other story my grandmother told was about the creatures that would come into our village every five years. Grandmother’s mother informed her that one year, shortly after she turned eighteen, the beasts were enraged with the village elders because they had violated their partnership, so they looted everything and abducted everyone who had just turned eighteen or was going to reach eighteen soon. She’d gotten away and hidden so they couldn’t locate her, but she could still see and hear what was going on.

“I will come every five years to collect what is owing to me,” the creature's leader stated.

If no one was chosen at the celebration, the elders of the village made a decision and presented the creatures with an offering. Following the celebration, a girl and a boy would be sedated, blindfolded, and bound to the offering posts just outside the village line and just within the woods. The chosen were re-sedated and returned to their homes back to the village if the creatures did not take their offering after twenty-four hours. The choice and offering was always someone who had just turned eighteen and was normally a virgin, which is why my grandma was taken aback when my mother vanished.

I didn’t fit in with the rest of the villagers; yeah, I had friends, but I stood out. I seemed to have more confidence and bravery than everyone else, and many of my peers used to claim that I didn’t have more confidence or bravery, but rather more ignorance and idiocy as I grew up because when I was old enough to comprehend what my grandmother’s stories meant and that she believed them. Skipping my tedious studies at the village school, I would go watch the guys train to fight, despite the fact that they never seemed to apply their training on the one night that mattered.

After a while, I began to mimic their actions, and one day I was practising the maneuvers they had been learning when one of the younger guys noticed me. He yelled, alerting everyone to my presence, and the elder instructor approached me. As he approached me, I realized it was Elder Miles. I bowed as I watched everyone else do, and he seemed to have a sneer on his face as he asked,

“Do you believe you’re good enough to join us?”

When I say “Yes Sir!”

I believe I astound everyone. Bow once again. He then turns and signals for me to follow, which I do, and as we approach the group of males, Elder Miles claps his hands. The guy's race to form a circle and then drop down on their knees. Elder Miles brings me into the circle and then gestures to a man saying.

“Charles!”

He rises and bows to elder Miles before joining us in the circle’s centre. Elder Miles then turns to face me and says, 

“If you can get Charles here to the ground three times, I’ll teach you how to fight correctly.”

Everyone in the circle laughs, but it doesn’t make me nervous or fearful; instead, it makes me want to prove them all wrong. Elder Miles takes a step back and claps his hands once, and Charles moves in front of me and adopts the combat position I’ve seen them all undertake. I block Charles’s first few strikes, but he hits me hard enough that I fall to the ground, and everyone laughs again.

As I rise to my feet, I strike the ground with my fist. I immediately confront him, and he repeatedly throws me to the ground, making me even more enraged and embarrassed. I glance at elder Miles as his face falls, and he shakes his head, thinking about some of the few things I could remember him saying and one of the key ones he kept repeating. 

‘Never let your emotions get the best of you and you can achieve anything!’

Taking a deep breath, I slowly release it, returning to my feet. I gaze at Charles and try to stay as still as possible while I dodge his punches, waiting for an opportunity. I then sweep his legs, knocking him to the ground. Now it’s Charles’ turn to be irritated and embarrassed, so I do the same thing he did and knock him back to the ground again. I smile as, after a brief struggle, I manage to force him to the ground once more. As I bow towards Elder Miles, he claps his hands and returns to the centre of the circle, where he addresses the lads,

“She will now join our training.”

Some of the guys sigh, but they all stand up and greet me, congratulating me on a strong fight. Charles even came over to me and shook my hand, saying, 

“It’s going to be interesting and I’m looking forward to practising with you.” 

I started training the next day and quickly rose to the top of the class; the other Elders thought Elder Miles was crazy for allowing me, a girl, to train with all the boys, but it was Elder Miles who always smiled when I came out on top at the village fight days. Even though these combat days were merely practice and a grading test to assess where everyone was, they were always entertaining. After all the practice we do together, even with me being a girl, Charles became a dear friend of mine, and we always kept an eye out for each other during the tests.

At six feet, he towers over me, with sandy blonde hair and lovely sapphire blue eyes, but he, like me, has nice golden brown skin that has been darkened by him working and training in the sun. I discovered Charles was almost twenty-five after we became friends, and I’ve had a secret attraction for him since that first fight in front of Elder Miles. I’m not going to reveal to anyone, especially him, because I’m hoping he’ll feel the same way after I’m eighteen.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
เรื่องราวดี น่าติดตาม กระชับจบดีคะ
2026-06-13 02:30:07
2
0
47 チャプター
นางร้ายผู้หวนคืน ( Part 1 )
“คุณหนู นั่นมัน...คุณหนูรองกับคุณชายกงมิใช่หรือเจ้าคะ!!!” ซูจินหลิง มองตามทิศทางที่สาวใช้คนสนิทชี้บอก และเมื่อพบว่าน้องสาวต่างมารดากับคู่หมั้นของนางกำลังเดินกะหนุงกะหนิงเลือกซื้อของด้วยกันอยู่ภายในตลาด ความรู้สึกหึงหวงก็ปะทุขึ้นภายในอก“จินเหยา นังตัวดี!!!” นางปรี่เข้าไปหาคนทั้งสอง ก่อนจะง้างฝ่ามือขึ้นแล้วฟาดลงไปบนดวงหน้าของ ซูจินเหยา น้องสาวต่างมารดาเต็มแรง โดยหาได้เกรงกลัวว่าคู่หมั้นที่ยืนอยู่ด้านข้างจะมีสีหน้าและมองนางด้วยสายตาเช่นไรเพี๊ยะ!!!“จินหลิง เจ้าทำบ้าอันใด!” ยามที่เห็นว่า กงจวิน คู่หมั้นของตนกำลังโอบประคองร่างของน้องสาวต่างมารดาเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ซูจินหลิงก็มิอาจควบคุมอารมณ์ของตนได้อีกแล้วนางโกรธเหลือเกิน...“ท่านพี่กงจวิน เหตุใดท่านถึงทำเช่นนี้กับข้า พวกเราทั้งสองเป็นคู่หมั้นกัน แต่ท่านกลับ...” ถ้อยคำหลังซูจินหลิงตวัดสายตามาดร้ายไปทางน้องสาวต่างมารดาทันที “...กลับมาพลอดรักอยู่กับนังหญิงแพศยาคนนี้!” “หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เจ้าไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาเหยาเอ๋อร์เช่นนี้” “หึ! ท่านปกป้องมันหรือ” “ข้าก็ต้องปกป้องนางอยู่แล้ว เพราะนางเป็นสตรีที่ข้ารัก” คำว่า
続きを読む
นางร้ายผู้หวนคืน ( Part 2 )
“คุณหนู ท่านฟังข้าอยู่หรือเปล่า?” เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นอยู่ข้างหู ทำให้ซูจินหลิงเริ่มได้สติ และเมื่อปรือตาขึ้นมองก็พบว่าสาวใช้คนสนิทกำลังจ้องมองนางด้วยสีหน้างุนงง “มี่เอ๋อร์ ข้ายังไม่ตายหรือ” “ใครตายกันเจ้าคะคุณหนู เหตุใดถึงได้พูดจาเป็นอัปมงคลเช่นนี้” “ก็เมื่อครู่...” “ช่างเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้คุณชายกงจวินเดินมาทางนี้แล้ว คุณหนูรีบทำตามแผนการเถิดเจ้าค่ะ” “แผนการ? แผนการอะไร” “เอ้า! คุณหนูลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ ท่านเป็นคนบอกข้าเองว่าวันนี้จะทำให้คุณชายกงจวินกลายเป็นคู่หมั้นของท่านให้ได้ อีกทั้งยังวางแผนการเอาไว้ว่าท่านจะแกล้งตกน้ำแล้วให้ข้าไปเรียกคุณชายกงจวินมาช่วย เพียงเท่านี้ท่านกับเขาก็จะได้หมั้นหมายกันแล้ว” “มี่เอ๋อร์ เจ้ากำลังพูดเรื่องอันใด ข้างงไปหมดแล้ว?” ถ้าจำไม่ผิด นางกระอักเลือดจนหมดสติไปเพราะจับได้ว่ากงจวินกับน้องสาวต่างมารดาของนางพลอดรักกันอยู่กลางตลาดมิใช่หรือ แล้วเหตุใดตอนนี้มี่เอ๋อร์ถึงได้เอ่ยเรื่องแผนการอะไรนั่นขึ้นมา“คุณหนูจะงงอันใดเจ้าคะ แผนการนี้ท่านวางไว้มาครึ่งปี ย่อมรู้ดีที่สุด” “วางไว้ครึ่งปี?” ซูจินหลิงรู้สึกว่าเหตุการณ์ในตอนนี้ไม่ปกติ เพราะหลังจา
続きを読む
อดีตคู่หมั้นของนางร้าย ( Part 1 )
เช้าวันถัดมาซูจินหลิงตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนของตนเอง นางกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้รับกับแสงแดดในยามเช้า จากนั้นจึงเห็นว่ามี่เอ๋อร์กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับอ่างล้างหน้าในมือ“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” หลังจากที่ตื่นเต็มตา ความทรงจำของซูจินหลิงก็ปะเดปะดังเข้ามาไม่ขาดสาย และเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนท่านกั๋วกงเมื่อคืน นางพลันเบิกตาค้างด้วยความตื่นตระหนก“มะ...มี่เอ๋อร์ แผนการเมื่อคืนนี้เป็นอย่างไรบ้าง วันนี้ท่านกั๋วกงเดินทางมาเจรจาเรื่องการหมั้นหมายของข้ากับคุณชายกงแล้วใช่หรือไม่”ในชาติก่อน หลังจากที่นางตกน้ำและได้กงจวินช่วยเอาไว้ เช้าวันถัดมาท่านกั๋วกงบิดาของกงจวินก็เดินทางมาที่จวนสกุลซูเพื่อพูดคุยเรื่องหมั้นหมายของนางกับกงจวินทันทีกงจวินในยามนั้นปฏิเสธการหมั้นหมายกับนางหัวชนฝา แต่เป็นเพราะนางเอาชื่อเสียงของตนเองมาเอ่ยอ้าง เขาจึงต้องยอมรับโดยไม่อาจคัดค้านสิ่งใดได้เลย“คุณหนู แผนการของท่านเมื่อคืน...”“แผนการของข้าเป็นอย่างไร สำเร็จหรือไม่สำเร็จ?” ซูจินหลิงอยากรู้คำตอบใจจะขาดอยู่แล้ว ว่าเมื่อคืนกงจวินได้ช่วยนางเอาไว้หรือไม่ ทว่ามี่เอ๋อร์กลับอึกอ
続きを読む
อดีตคู่หมั้นของนางร้าย ( Part 2 )
ในขณะที่กำลังเดินทางไปยังเรือนรับรองเพื่อพบเจอกับเซียวเหวินอวี่ ซูจินหลิงก็พยายามนึกทบทวนถึงชีวิตในชาติก่อนของตนเองนางกับเซียวเหวินอวี่มีพันธะหมั้นหมายกันมาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์ เนื่องด้วยบิดาของนางกับเขาเป็นสหายสนิทกัน แต่เป็นเพราะนางในยามนั้นหลงรักกงจวินจนหัวปักหัวปำและไม่อยากไปลำบากที่ชายแดนหากแต่งงานกับเขา นางจึงได้ปฏิเสธการหมั้นหมายกับเขาไปเมื่อครึ่งปีก่อน และพยายามหาทางหมั้นหมายกับกงจวินแทนที่สำคัญนางยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของเซียวเหวินอวี่มาก่อน เพราะนางบ่ายเบี่ยงไม่ยอมพบเจอเขามาโดยตลอด และคิดว่าเขาคงเป็นพวกป่าเถื่อนชอบใช้กำลัง ไม่เหมือนกับกงจวินที่เป็นบัณฑิตดูมีความรู้ อีกทั้งยังมีฐานะสูงส่งเป็นถึงบุตรชายของท่านกั๋วกง ความคิดของนางในชาติก่อน ไม่ว่าอย่างไรเซียวเหวินอวี่ก็ไม่มีทางเทียบกับกงจวินได้อย่างแน่นอนแต่เมื่อนางเดินทางมาถึงเรือนรับรอง และได้พบกับบุรุษที่กำลังนั่งสนทนาอยู่กับบิดา ความคิดในตอนนั้นของนางช่างดูโง่เขลายิ่งนัก“หลิงเอ๋อร์ เจ้ามาแล้วหรือ” ซูจินหลิงไม่ได้สนใจคำถามของบิดาเลยสักนิดเดียว เพราะสายตาของนางมัวแต่จับจ้องอยู่ที่ร่างของบุรุษผู้หนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเ
続きを読む
นางร้ายผู้โง่เขลา ( Part 1 )
“ท่านพี่เซียวหยุดก่อนเจ้าค่ะ...”ซูจินหลิงเอ่ยรั้งชายหนุ่มเอาไว้ นางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ว่าเป็นเพราะเหตุใดเซียวเหวินอวี่ถึงได้ทำตัวเย็นชากับนางถึงขนาดนี้ ในชาติก่อน นางยังจดจำได้ว่าตอนที่พวกนางยังเป็นคู่หมั้นกัน เขามักจะส่งจดหมายจากชายแดนมาให้นางอยู่เสมอ นั่นจึงเป็นเครื่องยืนยันว่าเขารักและใส่ใจนางมากขนาดไหนทว่านางในยามนั้นไม่ได้รักเขา อีกทั้งยังพึงใจในตัวบุรุษอื่นจนหน้ามืดตามัว นางจึงให้มี่เอ๋อร์นำจดหมายเหล่านั้นไปเผาทิ้ง และถึงแม้ว่านางจะส่งหนังสือถอนหมั้นไปให้เขา หรือกระทั่งนางได้หมั้นหมายกับกงจวินแล้ว เขาก็ยังคงส่งจดหมายมาหานางเป็นครั้งคราว หากมิใช่ว่าเขารักนาง แล้วเขาจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร และในเมื่อนางได้ย้อนอดีตกลับมา ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ก็น่าจะยังไม่เปลี่ยนแปลง ดังนั้นนางจึงกล้าที่จะวิ่งตามออกมาและรั้งเขาเอาไว้ เพราะนางต้องการเจรจาเรื่องการหมั้นหมายกับเขาใหม่อีกรอบ ที่สำคัญสถานการณ์ของพวกเขาเมื่อคืนนี้ก็ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน หากนางนำเรื่องนั้นมาเอ่ยอ้าง อย่างไรเขาต้องยอมหมั้นหมายกับนางใหม่อีกครั้งอย่างแน่นอน เพราะนางมั่นใจว่าเขายังมีใจให้นางอยู่…“เจ้าจะรั้
続きを読む
นางร้ายผู้โง่เขลา ( Part 2 )
ยามที่เห็นว่าซูจินหลิงนิ่งเงียบไปราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เซียวเหวินอวี่จึงคิดว่าคำพูดเมื่อครู่ที่เขาเอื้อนเอ่ยออกมารุนแรงไปหรือไม่ เขาแค่อยากเตือนสตินางเท่านั้น ว่าการกระทำของนางนั้นเป็นวิธีการที่โง่เขลายิ่งนัก และอาจทำให้ชีวิตของนางเดินทางไปพบกับจุดจบอันน่าสมเพชแต่เขาไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยให้นางเข้าใจได้อย่างไร อีกทั้งนางยังคะยั้นคะยอให้เขารับผิดชอบนาง เพราะกลัวว่าชื่อเสียงของตนเองจะเสื่อมเสีย ดังนั้นเขาจึงไม่พอใจ และได้ปฏิเสธนางไป ทั้งๆ ที่ภายในใจเกิดความขัดแย้งอย่างรุนแรง “ข้าไม่รู้ว่าที่ท่านพี่เซียวพูดมาหมายถึงอะไร แต่ในเมื่อท่านไม่อยากรับผิดชอบข้าด้วยการแต่งงาน เช่นนั้นข้าก็จะไม่บังคับฝืนใจท่าน” เดิมทีซูจินหลิงต้องการพิชิตหัวใจของเซียวเหวินอวี่ เพราะนอกจากเห็นว่าเขาเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและถูกใจนางยิ่งนัก แต่นางยังอยากแก้ไขเรื่องราวในอดีตที่เคยปฏิเสธเขาไปอย่างไร้เยื่อใย แต่เมื่อเห็นว่าเขาทำท่าทางเย็นชาใส่ อีกทั้งยังไม่คิดจะรับผิดชอบนาง นางก็ไม่อยากบังคับฝืนใจเขาอีกต่อไปแล้วอย่างไรเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนเป็นเพราะนางที่ทำตัวเองทั้งนั้น หากต้องดึงคนอื่นที่เขาไม
続きを読む
ความทรงจําของนางร้าย ( Part 1 )
หลังจากกลับมาถึงเรือนนอน ซูจินหลิงจึงนึกถึงชีวิตในชาติก่อนของตนเอง ในยามนั้นทำไมกงจวินถึงได้ยอมกระโดดน้ำลงไปช่วยนาง แล้วทำไมยามนี้ทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนแปลงไปเสียหมดพอนึกไปนึกมา ซูจินหลิงก็เหมือนจะจดจำอะไรบางอย่างได้เลือนราง หลังจากที่กงจวินช่วยนางขึ้นมาจากน้ำ ข้างกายของเขายังมีน้องสาวต่างมารดาของนางยืนอยู่ไม่ห่าง หรือเป็นเพราะตอนนั้น ซูจินเหยาขอร้องให้กงจวินช่วย เขาถึงได้ยอมกระโดดน้ำลงไปช่วยนาง ทว่านางกลับเอาเรื่องนี้มาบังคับข่มขู่เพื่อให้เขายอมหมั้นหมายกับนาง นึกไปแล้ว นางในชาติก่อนช่างร้ายกาจยิ่งนัก ทั้งหมดเป็นเพราะนางคิดแย่งบุพเพของผู้อื่น ชีวิตของนางถึงได้พบกับจุดจบเช่นนั้น และเมื่อนางได้มีโอกาสย้อนอดีตกลับมาอีกครา นางจึงตั้งใจไว้ว่าชาตินี้จะไม่เข้าไปขวางทางรักของพวกเขาทั้งสองคนอีกแล้ว ส่วนเซียวเหวินอวี่ที่เป็นคนช่วยนางในครั้งนี้ นางก็จะปล่อยเขาไป หากเขาไม่ได้มีใจให้นาง เพราะนางกลัวว่าจุดจบของนางจะไม่สวยงามเหมือนชาติที่แล้ว“คุณหนู! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!!”ในขณะที่ซูจินหลิงกำลังจะเอนหลังพักผ่อน เพราะนางพบเจอกับเรื่องที่ชวนให้ปวดหัวมาเกือบทั้งวันแล้ว มี่เอ๋อร์ก็วิ่ง
続きを読む
ความทรงจําของนางร้าย ( Part 2 )
อีกด้านหนึ่ง เซียวเหวินอวี่กำลังเดินทางกลับชายแดน ขณะกำลังควบขี่อาชาไปตามเส้นทางอันคุ้นเคย รองแม่ทัพโจวก็เข้ามาพูดคุยบางอย่างกับเขา “ท่านแม่ทัพ ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร เหตุใดถึงได้ปฏิเสธการแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ซู”รองแม่ทัพโจวหรือ โจวหมิงหยาง รู้สึกขัดใจยิ่งนักที่ท่านแม่ทัพเซียวปฏิเสธการแต่งงานกับคุณหนูใหญ่สกุลซู ทั้งๆ ที่มีโอกาสแล้วแท้ๆแม้นางจะส่งหนังสือถอนหมั้นไปให้เขาเมื่อครึ่งปีก่อน แต่สาเหตุที่ทำให้เซียวเหวินอวี่เดินทางมาที่เมืองหลวงในครั้งนี้ก็เป็นเพราะต้องการขอโอกาสจากนางอีกรอบมิใช่หรือ และเมื่อได้รับโอกาสอีกครั้ง ทว่าเขากลับทิ้งโอกาสนั้นไป ช่างเป็นบุรุษที่คาดเดาจิตใจได้ยากจริงๆ“เหตุใดข้าต้องแต่งงานกับนาง ในเมื่อนางไม่ได้รักข้า ที่นางอยากให้ข้ารับผิดชอบ เพราะนางแค่กังวลห่วงว่าชื่อเสียงของตนเองจะเสื่อมเสียก็เท่านั้น” เซียวเหวินอวี่เอ่ยออกมาราวกับไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขารู้ดีว่าในหัวใจของซูจินหลิงไม่เคยมีเขา ส่วนสาเหตุที่นางอยากให้เขาแต่งงานกับนาง หากมิใช่นางกลัวว่าชื่อเสียงของตนเองจะเสื่อมเสีย ชาตินี้นางคงไม่เอ่ยเช่นนั้นกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ยินดีที่จะแต่งงานกับนาง เพร
続きを読む
การตัดสินใจของนางร้าย ( Part 1 )
จวนสกุลซูหลังจากที่ซูจินหลิงจดจำช่วงเวลาที่นางเพิ่งย้อนเวลากลับมาได้ นางก็ยิ่งมั่นใจว่าเซียวเหวินอวี่ยังคงมีใจให้นางเหมือนในชาติก่อนไม่ผิดแน่ บางทีที่เขาแสดงท่าทางเย็นชาและพูดจาไม่ดีใส่นาง อาจเป็นเพราะนิสัยของเขาเป็นเช่นนั้นก็ได้และเพื่อต้องการถามความจริงจากปากของเขา ว่าเขายังรักนางอยู่หรือไม่ นางจึงตัดสินใจจะเดินทางไปหาเขาที่ชายแดน ดังนั้นนางจึงอาศัยข่าวลือเสื่อมเสียของตนเองมากล่าวอ้างเพื่อให้บิดามารดายอมอนุญาตให้นางออกนอกจวน“ท่านพ่อ ท่านแม่ หลายวันมานี้ข่าวลือเสียหายของข้าแพร่กระจายออกไปไม่หยุดเลย ข้าไม่มีหน้าจะออกไปพบผู้ใดอีกแล้ว”“โถ่ หลิงเอ๋อร์ลูกแม่ เจ้าคงจะคิดมากน่าดู ร่างกายถึงได้ผ่ายผอมลงมากขนาดนี้”ซูฮูหยินเห็นร่างกายซูบผอมราวกับตรอมใจของบุตรสาว ภายในใจก็เป็นกังวลไม่น้อย แต่หารู้ไม่ว่ากว่าที่ซูจินหลิงจะทำให้ตนเองอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ นางต้องใช้ความพยายามมากขนาดไหน“เพราะข่าวลือด้านนอก ข้าถึงได้มีสภาพเป็นเช่นนี้ หากว่าข้าจะขออนุญาตพวกท่านออกไปอยู่ที่วัดประจำตระกูลสักระยะ เพื่อให้จิตใจสงบลง พวกท่านจะอนุญาตหรือไม่เจ้าคะ”ซูจินหลิงพยายามทำหน้าตาให้ตนเองดูหน้าสงสารถึงที่
続きを読む
การตัดสินใจของนางร้าย ( Part 2 )
หลังจากที่ขอร้องบิดามารดาได้สำเร็จ ซูจินหลิงจึงตรงไปหาซูจินเหยาที่เรือนนอนของอีกฝ่ายทันที เพราะนางต้องการเจรจาบางอย่าง หรือจะพูดให้ถูกก็คือ นางต้องการติดสินบนซูจินเหยา“พะ…พี่ใหญ่ ท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือเจ้าคะ?”ยามที่เห็นว่าพี่สาวมาปรากฏตัวที่เรือนของตนเอง ซูจินเหยาก็รู้สึกแปลกใจยิ่งนัก เพราะนางกับพี่สาวคนนี้มิได้สนิทสนมกันสักเท่าใด อีกอย่างพี่สาวของนางก็มักจะดูถูกเหยียดหยามนางเพราะนางเป็นเพียงบุตรสาวของอนุเท่านั้น“ข้ามีบางเรื่องที่อยากจะไหว้วานให้เจ้าช่วย” ยามที่จ้องมองดวงหน้าของซูจินเหยาอีกครั้ง ซูจินหลิงก็ยังทำใจไม่ได้ เพราะภาพที่ซูจินเหยาถูกกงจวินโอบประคองอย่างทะนุถนอมยังคงติดตาของนางไม่จางหาย อย่างไรความรู้สึกในตอนนั้นก็ทำให้นางมองอีกฝ่ายอย่างสนิทสนมไม่ได้อยู่ดี แต่ก็เอาเถิด… ในเมื่อชาตินี้นางตั้งใจไว้ว่าจะไม่เข้าไปขวางทางรักของพวกเขาเหมือนในชาติที่แล้ว เช่นนั้นนางก็ควรละทิ้งความรู้สึกเกลียดชังเหล่านั้นไปให้หมด อย่างไรนางกับซูจินเหยาก็นับว่าเป็นพี่น้องกัน อีกทั้งมารดาของอีกฝ่ายก็จากไปด้วยโรคร้ายได้สามปีแล้ว นางควรเห็นใจน้องสาวคนนี้ให้มากๆและหากจำไม่ผิด ชาติก่อนนา
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status