นางร้ายอย่างข้าขอเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ

“คุณหนู ท่านฟังข้าอยู่หรือเปล่า?” เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นอยู่ข้างหู ทำให้ซูจินหลิงเริ่มได้สติ และเมื่อปรือตาขึ้นมองก็พบว่าสาวใช้คนสนิทกำลังจ้องมองนางด้วยสีหน้างุนงง “มี่เอ๋อร์ ข้ายังไม่ตายหรือ” “ใครตายกันเจ้าคะคุณหนู เหตุใดถึงได้พูดจาเป็นอัปมงคลเช่นนี้” “ก็เมื่อครู่...” “ช่างเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้คุณชายกงจวินเดินมาทางนี้แล้ว คุณหนูรีบทำตามแผนการเถิดเจ้าค่ะ” “แผนการ? แผนการอะไร” “เอ้า! คุณหนูลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ ท่านเป็นคนบอกข้าเองว่าวันนี้จะทำให้คุณชายกงจวินกลายเป็นคู่หมั้นของท่านให้ได้ อีกทั้งยังวางแผนการเอาไว้ว่าท่านจะแกล้งตกน้ำแล้วให้ข้าไปเรียกคุณชายกงจวินมาช่วย เพียงเท่านี้ท่านกับเขาก็จะได้หมั้นหมายกันแล้ว” “มี่เอ๋อร์ เจ้ากำลังพูดเรื่องอันใด ข้างงไปหมดแล้ว?” ถ้าจำไม่ผิด นางกระอักเลือดจนหมดสติไปเพราะจับได้ว่ากงจวินกับน้องสาวต่างมารดาของนางพลอดรักกันอยู่กลางตลาดมิใช่หรือ แล้วเหตุใดตอนนี้มี่เอ๋อร์ถึงได้เอ่ยเรื่องแผนการอะไรนั่นขึ้นมา“คุณหนูจะงงอันใดเจ้าคะ แผนการนี้ท่านวางไว้มาครึ่งปี ย่อมรู้ดีที่สุด” “วางไว้ครึ่งปี?” ซูจินหลิงรู้สึกว่าเหตุการณ์ในตอนนี้ไม่ปกติ เพราะหลังจา

ในขณะที่กำลังเดินทางไปยังเรือนรับรองเพื่อพบเจอกับเซียวเหวินอวี่ ซูจินหลิงก็พยายามนึกทบทวนถึงชีวิตในชาติก่อนของตนเองนางกับเซียวเหวินอวี่มีพันธะหมั้นหมายกันมาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์ เนื่องด้วยบิดาของนางกับเขาเป็นสหายสนิทกัน แต่เป็นเพราะนางในยามนั้นหลงรักกงจวินจนหัวปักหัวปำและไม่อยากไปลำบากที่ชายแดนหากแต่งงานกับเขา นางจึงได้ปฏิเสธการหมั้นหมายกับเขาไปเมื่อครึ่งปีก่อน และพยายามหาทางหมั้นหมายกับกงจวินแทนที่สำคัญนางยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของเซียวเหวินอวี่มาก่อน เพราะนางบ่ายเบี่ยงไม่ยอมพบเจอเขามาโดยตลอด และคิดว่าเขาคงเป็นพวกป่าเถื่อนชอบใช้กำลัง ไม่เหมือนกับกงจวินที่เป็นบัณฑิตดูมีความรู้ อีกทั้งยังมีฐานะสูงส่งเป็นถึงบุตรชายของท่านกั๋วกง ความคิดของนางในชาติก่อน ไม่ว่าอย่างไรเซียวเหวินอวี่ก็ไม่มีทางเทียบกับกงจวินได้อย่างแน่นอนแต่เมื่อนางเดินทางมาถึงเรือนรับรอง และได้พบกับบุรุษที่กำลังนั่งสนทนาอยู่กับบิดา ความคิดในตอนนั้นของนางช่างดูโง่เขลายิ่งนัก“หลิงเอ๋อร์ เจ้ามาแล้วหรือ” ซูจินหลิงไม่ได้สนใจคำถามของบิดาเลยสักนิดเดียว เพราะสายตาของนางมัวแต่จับจ้องอยู่ที่ร่างของบุรุษผู้หนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเ

ยามที่เห็นว่าซูจินหลิงนิ่งเงียบไปราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เซียวเหวินอวี่จึงคิดว่าคำพูดเมื่อครู่ที่เขาเอื้อนเอ่ยออกมารุนแรงไปหรือไม่ เขาแค่อยากเตือนสตินางเท่านั้น ว่าการกระทำของนางนั้นเป็นวิธีการที่โง่เขลายิ่งนัก และอาจทำให้ชีวิตของนางเดินทางไปพบกับจุดจบอันน่าสมเพชแต่เขาไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยให้นางเข้าใจได้อย่างไร อีกทั้งนางยังคะยั้นคะยอให้เขารับผิดชอบนาง เพราะกลัวว่าชื่อเสียงของตนเองจะเสื่อมเสีย ดังนั้นเขาจึงไม่พอใจ และได้ปฏิเสธนางไป ทั้งๆ ที่ภายในใจเกิดความขัดแย้งอย่างรุนแรง “ข้าไม่รู้ว่าที่ท่านพี่เซียวพูดมาหมายถึงอะไร แต่ในเมื่อท่านไม่อยากรับผิดชอบข้าด้วยการแต่งงาน เช่นนั้นข้าก็จะไม่บังคับฝืนใจท่าน” เดิมทีซูจินหลิงต้องการพิชิตหัวใจของเซียวเหวินอวี่ เพราะนอกจากเห็นว่าเขาเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและถูกใจนางยิ่งนัก แต่นางยังอยากแก้ไขเรื่องราวในอดีตที่เคยปฏิเสธเขาไปอย่างไร้เยื่อใย แต่เมื่อเห็นว่าเขาทำท่าทางเย็นชาใส่ อีกทั้งยังไม่คิดจะรับผิดชอบนาง นางก็ไม่อยากบังคับฝืนใจเขาอีกต่อไปแล้วอย่างไรเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนเป็นเพราะนางที่ทำตัวเองทั้งนั้น หากต้องดึงคนอื่นที่เขาไม

อีกด้านหนึ่ง เซียวเหวินอวี่กำลังเดินทางกลับชายแดน ขณะกำลังควบขี่อาชาไปตามเส้นทางอันคุ้นเคย รองแม่ทัพโจวก็เข้ามาพูดคุยบางอย่างกับเขา “ท่านแม่ทัพ ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร เหตุใดถึงได้ปฏิเสธการแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ซู”รองแม่ทัพโจวหรือ โจวหมิงหยาง รู้สึกขัดใจยิ่งนักที่ท่านแม่ทัพเซียวปฏิเสธการแต่งงานกับคุณหนูใหญ่สกุลซู ทั้งๆ ที่มีโอกาสแล้วแท้ๆแม้นางจะส่งหนังสือถอนหมั้นไปให้เขาเมื่อครึ่งปีก่อน แต่สาเหตุที่ทำให้เซียวเหวินอวี่เดินทางมาที่เมืองหลวงในครั้งนี้ก็เป็นเพราะต้องการขอโอกาสจากนางอีกรอบมิใช่หรือ และเมื่อได้รับโอกาสอีกครั้ง ทว่าเขากลับทิ้งโอกาสนั้นไป ช่างเป็นบุรุษที่คาดเดาจิตใจได้ยากจริงๆ“เหตุใดข้าต้องแต่งงานกับนาง ในเมื่อนางไม่ได้รักข้า ที่นางอยากให้ข้ารับผิดชอบ เพราะนางแค่กังวลห่วงว่าชื่อเสียงของตนเองจะเสื่อมเสียก็เท่านั้น” เซียวเหวินอวี่เอ่ยออกมาราวกับไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขารู้ดีว่าในหัวใจของซูจินหลิงไม่เคยมีเขา ส่วนสาเหตุที่นางอยากให้เขาแต่งงานกับนาง หากมิใช่นางกลัวว่าชื่อเสียงของตนเองจะเสื่อมเสีย ชาตินี้นางคงไม่เอ่ยเช่นนั้นกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ยินดีที่จะแต่งงานกับนาง เพร

หลังจากที่ขอร้องบิดามารดาได้สำเร็จ ซูจินหลิงจึงตรงไปหาซูจินเหยาที่เรือนนอนของอีกฝ่ายทันที เพราะนางต้องการเจรจาบางอย่าง หรือจะพูดให้ถูกก็คือ นางต้องการติดสินบนซูจินเหยา“พะ…พี่ใหญ่ ท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือเจ้าคะ?”ยามที่เห็นว่าพี่สาวมาปรากฏตัวที่เรือนของตนเอง ซูจินเหยาก็รู้สึกแปลกใจยิ่งนัก เพราะนางกับพี่สาวคนนี้มิได้สนิทสนมกันสักเท่าใด อีกอย่างพี่สาวของนางก็มักจะดูถูกเหยียดหยามนางเพราะนางเป็นเพียงบุตรสาวของอนุเท่านั้น“ข้ามีบางเรื่องที่อยากจะไหว้วานให้เจ้าช่วย” ยามที่จ้องมองดวงหน้าของซูจินเหยาอีกครั้ง ซูจินหลิงก็ยังทำใจไม่ได้ เพราะภาพที่ซูจินเหยาถูกกงจวินโอบประคองอย่างทะนุถนอมยังคงติดตาของนางไม่จางหาย อย่างไรความรู้สึกในตอนนั้นก็ทำให้นางมองอีกฝ่ายอย่างสนิทสนมไม่ได้อยู่ดี แต่ก็เอาเถิด… ในเมื่อชาตินี้นางตั้งใจไว้ว่าจะไม่เข้าไปขวางทางรักของพวกเขาเหมือนในชาติที่แล้ว เช่นนั้นนางก็ควรละทิ้งความรู้สึกเกลียดชังเหล่านั้นไปให้หมด อย่างไรนางกับซูจินเหยาก็นับว่าเป็นพี่น้องกัน อีกทั้งมารดาของอีกฝ่ายก็จากไปด้วยโรคร้ายได้สามปีแล้ว นางควรเห็นใจน้องสาวคนนี้ให้มากๆและหากจำไม่ผิด ชาติก่อนนา