นางร้ายอย่างข้าขอเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ

“คุณหนู นั่นมัน...คุณหนูรองกับคุณชายกงมิใช่หรือเจ้าคะ!!!”

ซูจินหลิง มองตามทิศทางที่สาวใช้คนสนิทชี้บอก และเมื่อพบว่าน้องสาวต่างมารดากับคู่หมั้นของนางกำลังเดินกะหนุงกะหนิงเลือกซื้อของด้วยกันอยู่ภายในตลาด ความรู้สึกหึงหวงก็ปะทุขึ้นภายในอก

“จินเหยา นังตัวดี!!!” นางปรี่เข้าไปหาคนทั้งสอง ก่อนจะง้างฝ่ามือขึ้นแล้วฟาดลงไปบนดวงหน้าของ ซูจินเหยา น้องสาวต่างมารดาเต็มแรง โดยหาได้เกรงกลัวว่าคู่หมั้นที่ยืนอยู่ด้านข้างจะมีสีหน้าและมองนางด้วยสายตาเช่นไร

เพี๊ยะ!!!

“จินหลิง เจ้าทำบ้าอันใด!”

ยามที่เห็นว่า กงจวิน คู่หมั้นของตนกำลังโอบประคองร่างของน้องสาวต่างมารดาเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ซูจินหลิงก็มิอาจควบคุมอารมณ์ของตนได้อีกแล้ว

นางโกรธเหลือเกิน...

“ท่านพี่กงจวิน เหตุใดท่านถึงทำเช่นนี้กับข้า พวกเราทั้งสองเป็นคู่หมั้นกัน แต่ท่านกลับ...” ถ้อยคำหลังซูจินหลิงตวัดสายตามาดร้ายไปทางน้องสาวต่างมารดาทันที “...กลับมาพลอดรักอยู่กับนังหญิงแพศยาคนนี้!”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เจ้าไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาเหยาเอ๋อร์เช่นนี้”

“หึ! ท่านปกป้องมันหรือ”

“ข้าก็ต้องปกป้องนางอยู่แล้ว เพราะนางเป็นสตรีที่ข้ารัก”

คำว่า ‘สตรีที่ข้ารัก’ ที่กงจวินเอื้อนเอ่ยออกมาเต็มปากเต็มคำ ทำให้ซูจินหลิงรู้สึกราวกับหัวใจถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง

“แต่ข้าเป็นคู่หมั้นของท่าน อีกไม่นานพวกเราก็จะแต่งงานกันแล้ว ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร”

“ข้าไม่เคยคิดอยากจะหมั้นหมายกับเจ้า คนที่ข้ารักมีเพียงเหยาเอ๋อร์เท่านั้น และข้าก็จะแต่งงานกับนางเพียงคนเดียว ส่วนเจ้า...อีกไม่นานข้าต้องหาทางถอนหมั้นกับเจ้าแน่!”

“ท่านทำเช่นนั้นไม่ได้ ท่านต้องแต่งงานกับข้าเท่านั้น ข้าไม่ยอม!” ซูจินหลิงเริ่มโวยวายอย่างบ้าคลั่ง เมื่อกงจวินบอกว่าจะแต่งงานกับน้องสาวต่างมารดาแทนนาง “จินเหยา นังหญิงแพศยา เจ้ากล้ายั่วยวนคู่หมั้นของข้า วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”

“ข้าไม่ได้ยั่วยวนท่านพี่กงจวิน พวกเราทั้งสองต่างมีใจตรงกัน เป็นท่านต่างหากที่เข้ามาขวางทางรักของพวกเราสองคน”

“เจ้ากล้าว่าข้าอย่างนั้นหรือ อย่าอยู่เลยนังตัวดี!”

เมื่อเห็นว่าซูจินหลิงปรี่เข้ามาหมายจะทำร้ายร่างกายของซูจินเหยาอีกครั้ง กงจวินก็รีบเอาตัวมาบังร่างของคนรักไว้ทันที

“หากคิดจะทำร้ายนาง เจ้าต้องข้ามศพข้าไปก่อน!”

เมื่อเห็นว่าคู่หมั้นออกตัวปกป้องน้องสาวต่างมารดาสุดกำลัง ซูจินหลิงก็ยิ่งโมโหจนควันออกหู นางจึงปรี่เข้าไปตบตีซูจินเหยา ทว่าก็ทำอันใดอีกฝ่ายไม่ได้ เพราะมีร่างของกงจวินขวางทางเอาไว้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

“ไม่! วันนี้นางจะต้องตายด้วยน้ำมือของข้า ท่านพี่กงจวินหลบไป!”

กงจวินเห็นว่าเจรจากับซูจินหลิงไม่ได้ผล อีกทั้งนางยังบ้าคลั่งคิดจะตบตีซูจินเหยาต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาจึงง้างมือขึ้นแล้วฟาดลงไปบนดวงหน้าของนาง เพื่อให้นางได้สติ

เพี๊ยะ!!!

“เลิกบ้าได้แล้ว ซูจินหลิง!”

“คะ...คุณหนู!”

เมื่อเห็นว่าซูจินหลิงถูกคุณชายกงจวินตบหน้า มี่เอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทของนางจึงรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของนางเอาไว้ให้ให้ร่วงไปบนพื้น

“ท่านกล้าตบข้า!” ซูจินหลิงมองคู่หมั้นดวงตาแดงก่ำ นางไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะทำกับนางเช่นนี้ เพียงเพราะต้องการปกป้องสตรีนางอื่น

“ข้าทำได้มากกว่านี้ หากเจ้าคิดจะทำร้ายเหยาเอ๋อร์”

ภายในใจของซูจินหลิงทั้งโกรธแค้น ทั้งเจ็บปวด นางทนมองพวกเขารักกันไม่ไหวแล้ว...

“ท่านพี่กงจวิน ท่านไม่เคยรักข้าเลยหรือ...”

“ใช่! ข้าไม่เคยรักเจ้า ในใจของข้ามีเพียงเหยาเอ๋อร์คนเดียวเท่านั้น”

คำพูดของกงจวินราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงในจิตใจ ซูจินหลิงไม่อาจทนฟังบุรุษที่นางรักพร่ำบอกว่ารักคนอื่นได้อีกแล้ว นางจึงคิดจะกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ภายในใจ ทว่าสิ่งที่ออกมากลับไม่ใช่เสียงร้อง หากแต่เป็นเลือดคำโตที่เกิดจากความชอกช้ำใจ

“คุณหนู ท่านเป็นอะไรไป!” มี่เอ๋อร์ตื่นตระหนก เมื่อพบว่าคุณหนูของตนกระอักเลือดออกมาไม่หยุด “ใครก็ได้ ช่วยตามท่านหมอมาที คุณหนูของข้าจะไม่ไหวอยู่แล้ว!”

หัวใจของซูจินหลิงถูกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก และก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป นางยังเห็นว่ากงจวินโอบประคองร่างของซูจินเหยาเอาไว้ในอ้อมแขนไม่ห่าง นางทนมองภาพพวกเขาไม่ไหวแล้ว หากมีชีวิตอีกครั้ง นางขอสัญญาว่าจะไม่ยกหัวใจให้กับกงจวินอีกแล้ว

เพราะนางเจ็บปวดเหลือเกิน...