นางร้ายอย่างข้าขอเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ซูจินหลิงตั้งหน้าตั้งตาเฝ้ารอคอยเซียวเหวินอวี่ตามคำสัญญามานานถึงหกเดือนเต็ม และวันนี้การรอคอยของนางก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว ทว่านางก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกันว่าเหตุใดนางถึงได้วิ่งหนีออกมาเช่นนี้ แทนที่จะอยู่ฟังเขาอธิบายเรื่องราวเหล่านั้นให้เข้าใจเสียก่อน หรือเป็นเพราะนางรู้ว่าเขาจะต้องแต่งงานกับสตรีอื่นที่ไม่ใช่นาง นางถึงได้ทำอะไรที่โง่เขลาเช่นนี้…“คุณหนูเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”มี่เอ๋อร์รีบวิ่งตามคุณหนูของตนมาติดๆ ก่อนหน้านี้เพราะคุณหนูของนางอยากรู้ว่าท่านแม่ทัพเซียวจะเอ่ยเรื่องการแต่งงานกับท่านเจ้ากรมซูว่าอย่างไรบ้าง คุณหนูของนางถึงได้หาเรื่องยกของว่างเข้าไปให้แล้วเหตุใดคุณหนูของนางถึงได้วิ่งร้องห่มร้องไห้ออกมาเช่นนี้กัน หรือว่าท่านแม่ทัพเซียวผิดสัญญา?“มี่เอ๋อร์ เจ้าออกไปรอข้างนอกก่อนได้หรือไม่ ข้าอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”มี่เอ๋อร์เห็นว่าคุณหนูของนางกำลังร้องไห้อย่างหนัก แม้จะไม่รู้ว่าคุณหนูร้องไห้เสียใจด้วยเรื่องอันใด แต่มี่เอ๋อร์ก็หาได้เซ้าซี้ เพราะคาดเดาได้ไม่ยากว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องของท่านแม่ทัพเซียวอย่างแน่นอน มี่เอ๋อร์จึงถอยออกไปตามคำสั่ง เพื่อให้คุณหนูของนางได้อ

หลังจากที่เซียวเหวินอวี่ออกจากจวนสกุลซูไปได้ไม่นาน ข่าวที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานงานมงคลสมรสให้เขากับคุณหนูสกุลเซวียก็ถูกสยบด้วยข่าวที่ว่าเขาได้สู่ขอคุณหนูใหญ่สกุลซูเป็นภรรยารอง และจะจัดพิธีแต่งงานในวันเดียวกันเดิมทีเรื่องอื้อฉาวเมื่อคราวก่อนของซูจินหลิงกับเซียวเหวินอวี่นั้นเงียบหายไปนานแล้ว แต่เมื่อได้ข่าวว่าเขาไปสู่ขอซูจินหลิงเป็นภรรยารอง ข่าวอื้อฉาวนั้นก็เริ่มถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเป็นหัวข้อสนทนาอีกครั้งเซวียเยว่อิงได้ยินข่าวลือนั้น นางก็ไม่สามารถนิ่งเฉยได้อีกต่อไป กว่านางจะทำให้ท่านป้าของนางขอร้องฮ่องเต้ให้มอบสมรสพระราชทานให้นางกับท่านแม่ทัพเซียวได้มิใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่งตอนนี้ได้ข่าวว่าเขาจะแต่งซูจินหลิงเข้าจวนเป็นภรรยารองพร้อมกับนาง เซวียเยว่อิงก็ยิ่งนั่งไม่ติด นางรีบตรงเข้าวังหลวงไปหาเซวียกุ้ยเฟยเพื่อขอความช่วยเหลือทันที “ท่านป้า ท่านต้องหาทางช่วยข้านะเจ้าคะ ข้าไม่ยอมให้สตรีนางนั้นแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพเซียวพร้อมกับข้าเด็ดขาด” ท่าทางของเซวียเยว่อิงในยามนี้เอาแต่ใจยิ่งนัก อาจเป็นเพราะใต้เท้าเซวียตามใจบุตรสาวผู้นี้มากเกินไป นางถึงได้นิสัยเสียไม่เป็นผู้เป็นคนเช่นนี้เซวีย

เมื่อตะวันเริ่มลับขอบฟ้า รถม้าของขุนนางหลายคันต่างก็มุ่งหน้าเข้าสู่พระราชวังเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่ฮ่องเต้ทรงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ความดีความชอบในครั้งนี้ย่อมตกเป็นของเซียวเหวินอวี่หรือยามนี้ก็คือเป่ยหนานโหว ดังนั้นตัวเอกของงานย่อมเป็นเขาอย่างแน่นอน แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมเข้าไปด้านใน เพราะกำลังรอการมาถึงของใครบางคนและแล้วการรอคอยของเซียวเหวินอวี่ก็เหมือนจะสิ้นสุดลง เมื่อรถม้าของจวนสกุลซูเดินทางมาถึงด้านหน้าพระราชวัง รถม้าคันแรกเป็นของเจ้ากรมซูกับซูฮูหยิน ส่วนอีกคันเป็นของซูจินหลิงกับซูจินเหยาหลังจากที่เซียวเหวินอวี่เดินไปทักทายเจ้ากรมซูกับซูฮูหยินเสร็จเรียบร้อย เขาก็ตรงไปหาซูจินหลิงยังรถม้าอีกคันหนึ่งทันที ขณะที่เขากำลังยื่นมือไปช่วยประคองร่างของนางลงจากรถม้า ตอนนั้นเซวียเยว่อิงที่เพิ่งลงจากรถม้าของตนมาเช่นเดียวกันก็พบกับภาพบาดตาบาดใจเข้าพอดี ยิ่งเห็นว่าเซียวเหวินอวี่กับซูจินหลิงสวมใส่อาภรณ์เหมือนกันราวกับนัดแนะกันมา ความคับแค้นใจของเซวียเยว่อิงก็ยิ่งทวีคูณจนยากระงับแม้ภายในใจอยากปรี่เข้าไปตบซูจินหลิงให้หายแค้นใจ แต่เมื่อเซียวเหวินอวี่ยังยืนอยู่ตรงนี้ เซวียเยว่

เซวียเยว่อิงกำลังโมโห นางอุตส่าห์ใส่ยาปลุกกำหนัดลงในสุราให้คุณชายกงดื่มได้แล้วแท้ๆ ทว่านางกลับหาตัวซูจินหลิงไม่พบ เดิมทีคิดว่าซูจินหลิงคงจะกำลังสนทนาอยู่กับคนของท่านแม่ทัพเซียว แต่พอนางละสายตาไปเพียงครู่เดียว ซูจินหลิงก็หายตัวไปแล้ว สาวใช้ก็ถูกแยกออกไป ดังนั้นเซวียเยว่อิงจึงไม่สามารถใช้ใครได้ นอกจากต้องลงมือทำเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง“นางหายหัวไปไหน!” เซวียเยว่อิงบ่นพึมพำออกมาพลางสอดส่ายสายตามองหาซูจินหลิงอีกครั้ง ซูจินหลิงออกมาจากห้องรับรอง และปล่อยให้ซูจินเหยาดูแลอาการของคุณชายกง ยามที่นางเดินเข้ามาด้านในงานเลี้ยง นางก็พบว่าเซวียเยว่อิงเหมือนกำลังมองหาใครบางคนอยู่ ถ้าหากว่าการคาดเดาของนางไม่ผิดพลาด เซวียเยว่อิงคงจะกำลังมองหานางอยู่แน่ๆ ซูจินหลิงจึงเดินเข้าไปทักทายอีกฝ่าย เพื่อพิสูจน์ว่าความคิดของนางนั้นถูกต้อง“คุณหนูเซวีย”เมื่อเห็นว่าซูจินหลิงเดินเข้ามาทักทายตน เซวียเยว่อิงก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะนางจะได้ดำเนินตามแผนการที่วางเอาไว้ ทว่าอีกใจก็รู้เกลียดชังสตรีตรงหน้าจนแทบจะเก็บกลั้นอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ หากมิใช่กลัวว่าจะทำเสียแผนการ เซวียเยว่อิงคงปรี่เข้าไปตบซูจินหลิงให้

“พี่ใหญ่ พวกเราทำเช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ”ซูจินเหยาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เพราะเมื่อครู่นี้พวกนางเพิ่งกระทำเรื่องไม่ดีลงไป กงจวินที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบเข้ามาเอ่ยปลอบนางทันที“เหยาเอ๋อร์อย่าได้หวาดกลัวไปเลย พวกเราทำเช่นนี้นับว่าถูกต้องแล้ว หรือว่าเจ้าอยากเห็นข้ากับพี่สาวของเจ้าร่วมเตียงกัน”“ไม่เจ้าค่ะ” ซูจินเหยาส่ายหน้า“พวกเราไม่ได้เป็นคนคิดแผนการนี้ขึ้นมา เป็นนางที่คิดร้ายกับพวกเราก่อน พวกเราเพียงแค่ซ้อนแผนของนางเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น เจ้าอย่าได้กลัวไปเลยจินเหยา” ซูจินหลิงเอ่ยบอกน้องสาวอีกเสียง กงจวินเองก็พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาเพียงแค่ปกป้องตัวเองเท่านั้น แม้สิ่งที่เพิ่งกระทำไปเมื่อครู่จะเป็นสิ่งที่ไม่สมควรทำก็ตามจากนั้นพวกเขาทั้งสามคนจึงนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่…หลังจากที่เซวียเยว่อิงพาซูจินหลิงมาถึงห้องรับรองแล้ว นางก็พบว่ากงจวินนอนรออยู่บนเตียงตามที่นางได้วางแผนเอาไว้ จากนั้นจึงได้จัดการให้ซูจินหลิงขึ้นไปนอนบนเตียงเคียงคู่กับกงจวิน ขณะที่นางกำลังจะหมุนตัวออกจากห้องเพื่อไปเรียกให้คนอื่นๆ มาเห็นสภาพอันน่าอับอายของซูจินหลิงกับกงจวิน นางก็พบเข้ากับซูจินเห