นางร้ายอย่างข้าขอเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่โจวหมิงหยางได้รับรายงานว่าท่านแม่ทัพเซียวกับคุณหนูซูหายไป เขาก็เร่งนำกำลังเสริมมาสมทบทันที ตลอดทั้งคืนพวกเขาต่างพากันออกตามหาคนทั้งสองมิได้หยุดพัก แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวรรค์ไร้เมตตา หรือเป็นเพราะว่าพวกเขาไร้ความสามารถกันแน่ กระทั่งจนถึงตอนนี้ก็ยังหาตัวคนทั้งสองไม่พบ ย่ำรุ่งสางของอีกวัน พวกเขาเดินทางมาถึงหน้าผาสูงชันซึ่งเป็นเขตกั้นระหว่างชนเผ่าหูและชายแดนแคว้นหนาน โจวหมิงหยางเห็นร่องรอยของการต่อสู้ อีกทั้งบริเวณขอบหน้าผาเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างร่วงหล่นลงไป ในตอนนั้น หัวใจของเขาก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หรือว่าท่านแม่ทัพกับคุณหนูใหญ่ซูจะตกลงไปด้านล่างนั้น พวกเขาถึงได้ตามหาคนทั้งสองไม่พบเสียที เมื่อคิดได้ดังนั้น โจวหมิงหยางกับทหารทั้งหมดจึงหาทางลงไปยังด้านล่างหน้าผาเพื่อตามหาตัวท่านแม่ทัพกับคุณหนูใหญ่ซูอีกครั้ง หากพวกเขายังอยู่ก็ต้องเจอตัว หากพวกเขาตายก็ต้องพบศพ ใช้เวลาเพียงไม่นานโจวหมิงหยางกับทหารทั้งหมดก็ลงมาถึงด้านล่างหน้าผา พวกเขากระจายตัวกันออกค้นหาจนแทบจะทั่วทั้งผืนป่าแต่ก็ยังไม่มีใครพบวี่แววของท่านแม่ทัพกับคุณหนูใหญ่ซูเลย ในตอนนั้น เสียงตะโกนของทหารคนหน

หลังจากที่ได้รับความช่วยเหลือจากมี่เอ๋อร์ ในที่สุดซูจินหลิงก็สามารถทำอาหารออกมาได้สองสามชนิด หนึ่งในนั้นคือผัดผักบุ้งไฟแดงที่นางสุดแสนจะภาคภูมิใจ เพราะการทำในครั้งนี้ไม่ทำให้ค่ายทหารเกิดเพลิงไหม้เหมือนที่เคยลองทำที่จวนสกลซู และเมื่ออาหารที่นางตั้งใจทำให้เซียวเหวินอวี่เสร็จสิ้น นางก็รีบนำอาหารเหล่านั้นไปยังกระโจมที่พักของเขาทันทีเมื่อมาถึงด้านหน้ากระโจม ซูจินหลิงก็พบเข้ากับท่านหมอเว่ยที่เพิ่งเดินสวนออกมา นางจึงไถ่ถามอาการของเซียวเหวินอวี่อยู่สองสามคำ ก่อนจะได้รับคำตอบว่าบาดแผลของเขาดีขึ้นมากแล้ว“ขอบคุณท่านหมอเว่ยมากนะเจ้าคะที่ช่วยรักษาบาดแผลของท่านพี่เซียวจนหายดี”“การรักษาคนเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว คุณหนูซูอย่าได้เอ่ยขอบคุณข้าเลย”“ข้าย่อมต้องขอบคุณท่านเจ้าค่ะ เพราะหากไม่ได้ท่านช่วยเอาไว้ บาดแผลของท่านพี่เซียวคงไม่หายเร็วเช่นนี้ ที่สำคัญเป็นเพราะข้าไม่มีความรู้เรื่องสมุนไพรจึงทำให้บาดแผลของเขาแย่ลงกว่าเดิม”ขณะที่เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมา สีหน้าของซูจินหลิงก็เศร้าสลดด้วยความรู้สึกผิด เพราะตอนนั้นนางไม่มีความรู้อะไรเลย นางถึงได้นำสมุนไพรพิษมารักษาบาดแผลของเซียวเหวินอวี่ แต่โชคยั

เช้าวันถัดมา ซูจินหลิงได้มาฝึกวิชาการแพทย์กับท่านหมอเว่ยตามที่ได้นัดหมายกันเอาไว้ ยามที่เดินทางมาถึงกระโจมซึ่งเป็นสถานที่สำหรับรักษาคนป่วย ซูจินหลิงก็พบว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้นคือรองแม่ทัพโจว สภาพของเขาในยามนี้อิดโรยราวกับไม่ได้นอนมาทั้งคืน ด้านข้างยังมีท่านหมอเว่ยคอยตรวจดูอาการด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าใดนัก “ท่านรองแม่ทัพ ท่านต้องกินอาหารผิดสำแดงมาแน่ๆ ถึงได้ท้องเสียไม่หยุดเช่นนี้ เมื่อวานท่านกินอะไรมาบอกข้าได้หรือไม่” “เอ่อ…” โจวหมิงหยางรู้สึกราวกับน้ำท่วมปาก เขาจะกล้าบอกได้อย่างไรว่าเขากินอาหารที่คุณหนูใหญ่ซูมอบให้จนหมดถึงได้มีอาการเช่นนี้ ซูจินหลิงที่เห็นสภาพของรองแม่ทัพโจว นางก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นเพราะอาหารของนางแน่ๆ เขาถึงได้มีสภาพเป็นเช่นนี้ นางได้แต่ขอโทษรองแม่ทัพโจวอยู่ภายในใจ ต่อไปนางจะตั้งใจพัฒนาฝีมือให้มากกว่านี้ หลังจากที่ตรวจอาการของรองแม่ทัพโจวเสร็จสิ้น และได้จัดยาให้เขาไปกินหนึ่งชุด ท่านหมอเว่ยก็หันมาสนใจลูกศิษย์คนใหม่ของตน วันนี้เขาตั้งใจสอนซูจินหลิงเกี่ยวกับเรื่องสมุนไพร จากนั้นถึงได้สอนวิธีดูแลคนป่วยที่ได้รับบาดเจ็บเบื้องต้น ซูจินหลิงตั้งใจ

หลังจากที่เซียวเหวินอวี่กับซูจินหลิงได้รับรู้ความในใจของกันและกัน อีกทั้งเรื่องราวที่ค้างคาใจทุกอย่างได้รับการสะสางทั้งหมดแล้ว ในที่สุด พวกเขาก็ตกลงเป็นคนรักกัน ยามนี้ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนภายในค่ายทหารต่างก็ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักของคนทั้งสอง โจวหมิงหยางเห็นว่าท่านแม่ทัพเซียวกับคุณหนูใหญ่ซูพลอดรักกันทั้งวัน เขาก็อดที่จะเอ่ยหยอกเย้าผู้บัญชาการของตนมิได้ ทว่านอกจากเซียวเหวินอวี่จะไม่โมโหที่โจวหมิงหยางเอ่ยหยอกเย้าตนแล้ว เขายังชอบคำหยอกเย้านั้นมากด้วยซ้ำ ทำเอาโจวหมิงหยางที่คิดอยากจะกลั่นแกล้งท่านแม่ทัพเซียวให้เขินอาย ไม่กล้าเอ่ยหยอกเย้าเขากับคุณหนูใหญ่ซูอีกเลย แต่แล้วช่วงเวลาแห่งความสุขก็มักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อซูจินหลิงได้รับจดหมายจากซูจินเหยาว่าให้รีบเดินทางกลับเมืองหลวงโดยด่วน ก่อนที่ความจะแตก เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน ซูฮูหยินส่งจดหมายมาแจ้งว่าจะเดินทางมาเยี่ยมพวกนางที่วัดประจำตระกูลพร้อมกับเจ้ากรมซูและฮูหยินผู้เฒ่าซู ซูจินหลิงได้อ่านจดหมายของน้องสาว นางก็ทอดถอนลมหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะนางยังไม่อยากกลับเมืองหลวงเลย หลายวันมานี้ความสัมพันธ์ของนางกับเซียวเหวินอว

เมื่อกลับมาถึงจวนสกุลซู ซูจินหลิงก็ได้รู้ข่าวว่ายามนี้ทางฝั่งของชายแดนเริ่มเปิดศึกกับพวกชนเผ่าหูแล้ว ทางราชสำนักได้จัดส่งเสบียงอาหารและยาไปให้เหล่าทหารผู้กล้าไม่ขาด อีกทั้งเหล่าขุนนางในเมืองหลวงรวมถึงบิดาของนางก็ควักเงินส่วนตัวช่วยศึกครั้งนี้ด้วยเช่นกัน แม้จะมีผู้คนล้มตายทุกวัน แต่กระนั้นทางฝั่งของแคว้นหนานก็ยังได้เปรียบอยู่ ซูจินหลิงที่ได้ข่าวเรื่องสงครามทุกวันก็เฝ้าภาวนาขอให้เซียวเหวินอวี่กับทหารทุกคนปลอดภัย เจ้ากรมซูกับซูฮูหยินที่เห็นว่านิสัยของบุตรสาวเริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีก็รู้สึกดีใจขึ้น ยามนี้ซูจินหลิงไม่เพียงเป็นคนว่านอนสอนง่าย นิสัยเอาแต่ใจอยากได้อะไรต้องได้อย่างนั้นก็หายไปแล้วเช่นกัน ยามนี้กิริยามารยาทของนางเรียกได้ว่าสุขุมและเรียบร้อยขึ้นมาก กระทั่งเรื่องอื้อฉาวของนางกับเซียวเหวินอวี่ในครานั้นก็ไม่ทำให้จิตใจของนางกระทบกระเทือนอีกต่อไปแล้ว หลายเดือนมานี้ซูจินหลิงเริ่มออกงานเลี้ยงร่วมกับมารดาเหมือนในยามปกติ และยังให้น้องสาวต่างมารดาอย่างซูจินเหยาติดตามไปด้วย แม้จะมีคนเอ่ยเรื่องอื้อฉาวของนางบ้าง แต่นางก็หาได้สนใจอีกต่อไป อีกทั้งหลังจากกลับมานางก็เอาแต่คะยั้นคะยอให้แ