All Chapters of วาตะหวงรัก: Chapter 11 - Chapter 20

วันต่อมา…จัสมินเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เพื่อไปหาเฟย์รินที่เรียกหาเธอ แต่ยังไปไม่ถึงไหนก็ได้ยินเสียงคุณน้าเฟิร์นเอ่ยเรียกตัวเองเข้าไปหาที่ห้องหนึ่ง เธอเดินตามเข้าไปเห็นมีคุณวายุสามีของคุณน้าใบเฟิร์น และเป็นพ่อของวาตะและหนูเฟย์นั่งอยู่“ที่เรียกหนูมา ฉันแค่มีเรื่องอยากจะถาม” ใบเฟิร์นเอ่ยกับเด็กสาวตรงหน้าที่มองเธอกับสามีด้วยสายตาสงสัย แต่ก็ไม่เอ่ยถาม เพียงยืนประสานมือเข้าด้วยกันรอฟังสิ่งที่พวกเธอจะพูดจู่ ๆ เมื่อคืนวายุก็มาคุยกับเธอเรื่องจัสมินว่าอยากจะให้ทุนการศึกษา แต่ก็มีข้อแม้ถึงได้เรียกเจ้าตัวมาคุยกันก่อน“มีอะไรเหรอคะ” “โตขึ้นอยากเป็นอะไร” วายุเอ่ยถามเด็กสาวเสียงเรียบนิ่ง “……” จัสมินเงียบไปเมื่อถูกตั้งคำถามที่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าอยากที่จะเป็นอะไร เพราะตลอดเวลาที่โตมาถึงตอนนี้เธอทำตามที่แม่อยากให้เป็นตลอด“มินมีความฝันว่าอยากเป็นอะไร ทำอาชีพอะไรไหม?”“มิน…มินไม่มีความฝันค่ะ แม่อยากให้มินเป็นอะไรนั่นก็คืออาชีพที่มินอยากทำค่ะ” เธอตอบไปตามความจริงเพราะเธอไม่มีความฝันจริง ๆ“……” สองสามีภรรยาเงียบไปที่ได้ยินคำตอบของเด็กสาว เธอทั้งน่าเอ็นดูที่เชื่อฟังแม่ทุกอย่าง แต่อีกมุมหนึ่งเธอก็

ครืด~ขณะที่กำลังจะหลับตาลง โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็สั่นเตือนขึ้นมา มือเล็กจึงหยิบขึ้นมาดูเผื่อเป็นแม่จินที่จะทักมาหาเธอเวลาประมาณนี้อยู่เป็นประจำและก็เป็นอย่างที่คิด คือแม่จินทักมาถามและบอกฝันดีกับเธอ แต่ตอบกลับแม่เสร็จก็มีอีกคนทักเข้ามาหาเธออีก วาตะ : นอนหรือยังคำถามเพียงสั้น ๆ ที่ทักเข้ามา แต่เขาก็มักจะทักมาด้วยข้อความสั้นแบบนี้อยู่เป็นประจำอยู่แล้วจัสมิน : กำลังจะนอนแล้วจัสมิน : ลมมีอะไรหรือเปล่าวาตะ : ส่งรูปมาดูจัสมินอ่านที่เขาส่งมา ไม่เชื่อเธอถึงขั้นต้องให้ส่งรูปให้ดูเลยเหรอ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ส่งถ่ายรูปใบหน้าและตัวที่นอนอยู่บนเตียงให้เขาดูจัสมิน : ส่งรูปภาพวาตะเปิดดูรูปที่เธอส่งเข้ามา ก่อนรอยยิ้มมุมปากจะปรากฏขึ้น ใบหน้าจิ้มลิ้มฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเหล็กจัดฟันของเธอ แม้ภายในรูปรอบข้างจะไม่ค่อยชัดเนื่องจากมืดมาก แต่มันก็เห็นใบหน้าหวานชัดเจนจัสมิน : เชื่อมินยัง มินไม่ได้โกหกนะเธอเห็นขึ้นว่าอ่านนานแล้ว แต่เขาก็ไม่ตอบกลับอะไรมาเสียทีนานนับสิบนาที จึงได้ส่งไปถามเขาอีกครั้งวาตะ : อืมวาตะที่มัวแต่ดูรูปที่เธอส่งเข้ามาจนไม่ได้ตอบกลับไป พอเธอทักกลับมาซ้ำเขาจึงได้หลุดจากภวั

เย็นวันนั้นจัสมินรู้ว่าแม่ของตัวเองต้องไปช่วยคุณน้าใบเฟิร์นที่บ้านคุณปู่ของวาตะและเฟย์ริน ทำให้เธอต้องนอนที่ห้องคนเดียวอย่างเลี่ยงไม่ได้ จนแม่ต้องโทรมาหาด้วยความเป็นห่วง(นอนคนเดียวได้ใช่ไหมน้องมิน)“น้องมินนอนได้ค่ะ แม่จินไม่ต้องเป็นห่วงนะ”(…กินข้าวแล้วก็เข้านอนนะ แม่ต้องวางสายแล้ว)“ค่ะ ฝันดีนะคะแม่จิน”เมื่อวางสายจากแม่ เธอก็เตรียมตัวเพื่อจะไปอาบน้ำ ก่อนเสียงเคาะประตูหน้าห้องจะดังขึ้นมาก๊อก ๆ ก๊อก ๆ“พี่มิน หนูเฟย์เองค่ะ”ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย ก็เดินมาเปิดประตูให้น้องสาวคนสนิททันที ก่อนจะเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มมาให้เธอกว้าง แววตาแสดงถึงความต้องการอะไรบางอย่าง“มีอะไรหรือเปล่าคะ”“ไปนอนกับหนูได้ไหมคะ หนูอยากให้พี่มินไปนอนด้วย” พูดอ้อนพี่สาวตรงหน้าเสียงหวาน เธออยากให้พี่จัสมินไปนอนด้วยคืนนี้ เพราะมีเรื่องอยากให้เจ้าตัวช่วย“คือ…”“นะคะ นะพี่มิน”“…ก็ได้ค่ะ” ทนต่อการอ้อนวอนที่แสนจะน่ารักน่าเอ็นดูของเฟย์รินไม่ไหว จึงได้ตอบตกลงไป เพราะก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอขึ้นไปนอนกับหนูเฟย์ข้างบนห้อง“เย้! พี่มินน่ารักที่สุดเลย!”“แต่พี่ขออาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวพี่ตามขึ้นไป”“ได้ค่ะ หนูก็จะไปอาบน้ำ

ก๊อก ๆ“พี่ตะ หนูขอเข้าไปนะคะ”“……”“พี่ตะ หนูเฟย์ขอเข้าไปได้ไหมคะ”“……”ยังคงไม่มีเสียงตอบรับกลับมา จนสองสาวหันมองหน้ากันด้วยความกังวล แต่ก็จะเข้าไปในห้องพี่ชายโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงโดนไล่จนหาทางกลับไม่เจอแน่“พี่ขอลองหน่อยนะ”เฟย์รินพยักหน้าให้จัสมินได้ลองเรียกคนด้านใน“…ลม มินขอเข้าไปหน่อยได้ไหม”“……”ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาอยู่ดี จนต้องหันมามองหน้ากันอย่างคิดไม่ตก ใจก็เป็นห่วงเขามาก แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปเลย“…อืม”ทั้งสองหันมามองใบหน้ากันอีกรอบด้วยความดีใจ ที่ได้ยินเสียงทุ้มดังแว่วมาเบา ๆ ก่อนจะกังวลว่าใครจะเป็นคนเข้าไปดี“พี่มินเข้าไปเถอะค่ะ พี่ลมอนุญาตพี่แล้ว…เดี๋ยวหนูลงไปกินข้าวรอค่ะ” เพราะรู้ว่ารออยู่หน้าห้องไปก็เท่านั้น สู้ลงไปนั่งกินข้าวรอด้านล่างดีกว่า“ค่ะ” จัสมินเปิดประตูเข้าไปภายในห้องที่มืดสนิท ไม่มีแม้แสงอะไรเล็ดลอดเข้ามาได้เลย ยืนปรับสายตาให้เข้ากับความมืดสักพัก ก่อนจะค่อย ๆ เดินจนไปหยุดอยู่ข้างเตียงนอนของชายหนุ่ม วางถาดข้าวต้มลงที่โต๊ะข้างเตียง“ลม…ลุกขึ้นมากินข้าวกับยาก่อน” สะกิดหัวไหล่แกร่งเบา ๆ ให้เจ้าตัวตื่นขึ้นมา“……” เขายังคงนอนนิ่งไม่ขยับ จ

หลังจากที่คุยกับหนูเฟย์และป้าแมวเสร็จ เธอก็เดินมาส่งหนูเฟย์แต่งตัวเพื่อไปงานวันเกิดคุณปู่ของเธอ ก่อนจะเข้ามาในห้องของร่างสูงที่ยังเปิดไฟสว่างเอาไว้“ทำไมลมยังไม่นอน” เห็นเขามองมายังเธอที่เดินเข้ามาด้วยดวงตาจะปิดอยู่รอมร่อ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมนอนเสียที“ไปทำอะไรมาตั้งนาน” ที่เขาไม่ยอมนอนเพราะรอคนตัวเล็กที่บอกจะขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนเขา แต่เธอก็หายไปเสียนาน ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังถ่างตารอ แม้จะง่วงจนอยากจะหลับเต็มทน“มินคุยกับป้าแมวกับหนูเฟย์อยู่ ขอโทษที่ไปนานนะ” เอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้คนป่วยต้องรอตัวเอง เธอนั่งลงบนเตียงข้างร่างสูง ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายที่ยังหนาวสั่นจากพิษไข้อยู่ พร้อมกับเอาแผ่นเจลลดไข้ที่ได้จากป้าแมวมาติดที่หน้าผากให้ร่างสูง“นอนเถอะ มินจะอยู่เป็นเพื่อนเอง” “อืม” วาตะค่อย ๆ หลับตาลง ไม่นานลมหายใจของเขาก็เข้าออกสม่ำเสมอแสดงถึงการนอนหลับที่ลึกไปแล้วของเขา จัสมินจึงปิดไฟในห้องและเปิดแค่โคมไฟตรงหัวเตียงให้พอมีแสงได้มองเห็นเท่านั้น อยากให้เขาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เธอจึงขยับตัวและทำทุกอย่างด้วยความเบาที่สุดหลายชั่วโมงผ่านไป…ร่างสูงบนเตียงกว้างค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ห