All Chapters of วาตะหวงรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ครืด~ ครืด~ มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของตัวเองออกมาดู ก่อนจะมองนิ่ง ๆ อยู่นาน ไม่ยอมกดรับสายเสียที จนสายเรียกเข้าได้ตัดไปครืด~ ครืด~แต่ก็ถูกโทรเข้ามาอีก จน ‘วาตะ’ ต้องยอมกดรับด้วยความรำคาญ(พี่ตะอย่าลืมซื้อมาให้หนูเฟย์นะ) เสียงหวานของน้องสาวเพียงคนเดียว กรอกเข้ามาตามสายเมื่อเขาได้กดรับ“……” แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ตอบ ฟังเสียงของปลายสายนิ่ง ๆ(ได้ยินที่หนูพูดไหม!)“……”(ถ้าพี่ตะไม่ซื้อมาให้หนูเฟย์ หนูจะเข้าไปโวยวายในห้องพี่ไม่ยอมออกมาเลย!) เสียงหวานที่แสดงถึงอารมณ์พูดกับพี่ชายอย่างโวยวาย เมื่อเขาเอาแต่เงียบจนเธอต้องขู่ เพราะรู้ว่าเขาหวงความเป็นส่วนตัวและขี้รำคาญมาก“…อืม” ตอบรับด้วยความรำคาญ ก่อนจะกดวางสายไปทันทีสายตาคมนิ่งมองไปด้านหน้าที่เป็นโรงเรียนหญิงล้วน ก่อนจะเบนสายตาไปฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านไอศกรีมโฮมเมดที่เฟย์รินโทรมารบกวนให้เขาซื้อให้ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรยืนมองเมนูอยู่หน้าเคาน์เตอร์ สายตาไล่มองไปทีละเมนูอย่างนึกว่าน้องสาวตัวเองชอบกินรสชาติอะไร เพราะเจ้าตัวไม่ได้บอกรสชาติมาและเขาก็ไม่อยากที่จะโทรไปถามแต่ยืนอยู่นานก็ไม่รู้ว่าจะเล

“ลม!” เอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าเสียงดัง ก่อนรอยยิ้มสดใสจะถูกส่งไปให้ยังเขา“รู้จักกันเหรอมิน” พิงค์ที่เห็นเพื่อนสาวเอ่ยทักชายหนุ่มในชุดนักเรียนเหมือนกันขึ้น จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“รู้จัก มินเคยซื้อไอติมให้เขาลองชิมดู”“……” พิงค์ทำเพียงพยักหน้าเข้าใจเท่านั้น ก่อนเธอจะเข้าไปรับไอศกรีมที่สั่งมาไว้ในมือ“……”“ติดใจแล้วใช่ไหม ถึงมาซื้ออีก…แถมถ้วยใหญ่ด้วย” “อืม” วาตะตอบกลับคนตัวเล็กเสร็จก็หันกลับไปรับถ้วยไอศกรีมของตัวเอง หันกลับมาก็เจอเข้ากับสายตาที่มองถ้วยที่อยู่ในมือของเขาตลอดจัสมินเผลอมองถ้วยที่อยู่ในมือเขาสลับกับมือของตัวเองไปมา ถ้วยที่อยู่ในมือของเธอมันไซส์เล็กกว่าของเขามาก ซึ่งปกติแล้วเธอจะกินสองถ้วยเป็นอย่างต่ำ แต่ด้วยเงินที่มีอยู่ตอนนี้มันไม่พอที่จะซื้อได้ จึงได้แต่มองของเขาตาละห้อย“ไปนั่งกันมิน” พิงค์ที่ยืนอยู่นานจึงเอ่ยเรียกเพื่อนสาวไปนั่งจัสมินเดินผ่านร่างสูงเพื่อตามพิงค์ไปนั่ง แต่ก็ต้องหันกลับมาหาเขาที่ยืนนิ่งไม่ยอมไปไหน และเขาก็เอาแต่มองตามเธอ“ไป…”“……” วาตะที่ได้ยินเสียงหวานพูด ก็มองหน้าเธอว่าจะพูดอะไรกับเขา แต่เจ้าตัวกลับหยุดคำพูดไป“…ไปนั่งด้วยกันไหม” สุดท้ายเธอก็ยอมพูด

ตุบ!!“โอ๊ย! กระโดดก็บ่อย ยังจะล้มอีก” เสียงหวานโวยวายที่ตัวเองกระโดดลงจากต้นไม้มาก็ล้มลงไปที่พื้น“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” จัสมินรีบเข้าไปช่วยพยุงเด็กสาว ที่เธอล้มลงอยู่ที่พื้นตรงหน้าของเธอ“หื้ม?…” เฟย์รินมองใบหน้าเนียนใส เวลาพูดตรงแก้มของเธอจะมีรอยบุ๋มของลักยิ้ม ช่างน่ารักจนเธอยิ้มออกมากว้าง“พี่เป็นลูกสาวแม่บ้านที่มาใหม่วันนี้ค่ะ…เจ็บหรือเปล่า” ใบหน้าที่แสดงออกว่าสงสัย เธอจึงได้บอกที่มาที่ไปของตัวเอง“พี่น่ารักจังเลย หนูชื่อเฟย์รินนะคะ ทุกคนจะเรียกหนูว่าหนูเฟย์” ที่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นพี่ เนื่องจากแม่ได้บอกเธอเอาไว้แล้ว“พี่ชื่อจัสมินค่ะ”“หนูกำลังอยากมีพี่สาวพอดีเลย พี่มินน่ารักจังเลย” เฟย์รินยิ้มดีใจเป็นอย่างมาก เธอจะมีพี่สาวมาคอยเล่นด้วยแล้ว“หนูเฟย์ก็น่ารักมาก” รอยยิ้มสดใสและฟันเรียงสวยที่มีเหล็กจัดฟันพร้อมด้วยลักยิ้มเป็นเอกลักษณ์ ทำให้คนที่มองต้องยิ้มตามไปด้วย ซึ่งเฟย์รินก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน“ขึ้นไปเล่นที่บ้านหนูกันไหมคะ” นิ้วเรียวชี้ไปบนต้นไม้ที่มีบ้านอยู่บนนั้นจัสมินพยักหน้ารับ เธออยากรู้เหมือนกันว่าข้างบนนั้นมันเป็นยังไง เคยเห็นแต่ในทีวี ไม่เคยสัมผัสของจริงเลยสักครั้ง“ห

ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้เกือบหนึ่งเดือน เธอก็ไม่ได้กลับไปหาแม่ที่บ้านคุณน้าเฟิร์นเลย เพราะที่โรงเรียนมีกิจกรรมและต้องเตรียมตัวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างหนัก“น้องมินคิดถึงแม่จินจังเลยค่ะ”“แม่ก็มาหาแล้วนี่ไง น้องมินต้องตั้งใจเรียนนะ” เป็นเพราะจัสมินไม่ได้กลับไปหาเธอเกือบเดือนได้ จึงได้มาหาลูกวันนี้ด้วยความเป็นห่วงและคิดถึงเช่นกัน“น้องมินอยากกลับไปนอนกอดแม่จินค่ะ” เข้าไปสวมกอดแม่ทันทีด้วยท่าทางออดอ้อน“สัปดาห์หน้าก็ได้กลับแล้วไม่ใช่เหรอ”“ใช่ค่ะ แต่ตั้งหลายวันกว่าจะถึง”“เดี๋ยวกลับไป แม่จะทำของโปรดที่ชอบให้ดีไหม”“ดีค่ะ น้องมินอยากให้ถึงวันศุกร์เร็ว ๆ จัง”“อีกสามวันเอง…แม่ต้องกลับแล้ว น้องมินรีบเข้าไปในโรงเรียนได้แล้วค่ะ” ขณะที่พูดก็มองไปเห็นนาฬิกาที่บ่งบอกว่าถึงเวลาที่เธอต้องกลับแล้ว “ค่ะ อีกสามวันเจอกันนะคะ” บอกลาแม่จินเสร็จ เธอก็เดินข้ามถนนกลับเข้าไปในโรงเรียนทันที แต่ก็หันกลับมามองผู้เป็นแม่ที่มองตามหลังเธออยู่ตลอด ก่อนจะโบกมือลาและเดินหายเข้าไปสามวันต่อมา…วาตะกลับมาที่ร้านไอศกรีมอีกครั้ง หลังจากที่เขาไม่ได้มานานเป็นเดือน เนื่องจากเฟย์รินโทรมากวนให้ซื้อไอศกรีมไปให้ เขาจำต้องมาซ

ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา“น้องมินคิดถึงแม่จิน” เข้าไปสวมกอดแม่จากทางด้านหลังด้วยความคิดถึง“แม่ก็คิดถึง อยู่ที่โรงเรียนอย่าซนจนตัวเองเจ็บตัวนะน้องมิน”“น้องมินไม่ซนเลยค่ะ…แค่ซุ่มซ่าม” ยิ้มหัวเราะออกมาให้กับตัวเอง แม้จะระวังมากแค่ไหนก็ยังมีเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวและมีแผลเล็ก ๆ มาตลอด“น้องมินเจ็บ แม่ก็เจ็บ เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ตัวเองเจ็บไม่ว่าจากอะไรก็ตาม”“ค่ะ น้องมินจะเชื่อฟังแม่จิน”“นอนเถอะ พรุ่งนี้แม่จะไปส่งที่โรงเรียนแต่เช้า”จัสมินกระชับกอดร่างแม่แน่นขึ้น ซุกใบหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากอ้อมกอดแม่ หลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงความปลอดภัยที่ได้อยู่ใกล้แม่วันต่อมา…จัสมินมารอแม่อยู่ประตูรั้วบ้าน เพื่อที่จะได้ไปโรงเรียน ตอนนี้แม่ของเธอขอเข้าไปหาคุณน้าเฟิร์นอยู่“ไปไหน” เสียงทุ้มดังขึ้น ขณะที่กำลังก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเองอยู่ จึงได้เงยหน้ามองเจ้าของเสียง“ลม” เห็นว่าเป็นใครเธอก็ยิ้มให้เขากว้างจนเห็นเหล็กจัดฟัน พร้อมลักยิ้มที่แก้ม“ถือกระเป๋าไปไหน” เธออยู่ในชุดนักเรียนและถือกระเป๋าใบใหญ่ในมือ จึงเกิดความสงสัย“มินจะไปโรงเรียน อันนี้ก็กระเป๋าเสื้อผ้า มินอยู่โรงเรียนประจำน่ะ จะได้กลับมาแค