All Chapters of วาตะหวงรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“มาอยู่แล้วเหรอ อีกเป็นอาทิตย์เลยนะกว่ามหาลัยจะเปิด” “อยู่บ้านก็เงียบ ๆ เหงา ๆ พิงค์เลยมาอยู่เลยดีกว่า” “อืม…เดี๋ยวอีกไม่กี่วันมินจะตามมาอยู่นะ” “แม่ฝากดูแลจัสมินด้วยนะพิงค์ ถ้ามีเรื่องอะไรไม่ดีรีบโทรบอกแม่เลยนะ” จินดาที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยฝากเพื่อนลูกให้ช่วยดูแลลูกสาวเธออีกคน เพราะจัสมินเป็นคนซื่อ กลัวจะมีใครมาทำอะไรไม่ดีได้ “ได้ค่ะแม่จิน พิงค์มาอยู่ได้เป็นอาทิตย์แล้ว ไม่มีอะไรหน้ากลัวเลยค่ะ” “แค่นี้แม่ก็สบายใจแล้ว”เมื่อทั้งสองไปดูห้องเสร็จก็กลับมาที่บ้านคุณน้าใบเฟิร์น ก็เห็นเฟย์รินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มดีใจ ก่อนจะชวนเธอไปที่บ้านต้นไม้ “พี่มินไปไหนมาเหรอคะ หนูเฟย์ขอถามได้ไหม” “ได้สิคะ พี่มินไปดูหอพักมาค่ะ” เธอบอกน้องด้วยความเอ็นดู ถึงอยากรู้แต่ก็ขออนุญาตก่อน “ทำไมล่ะคะ! อยู่ที่บ้านก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ!” เธอที่รู้ว่าพี่สาวคนสนิทตรงหน้าจะออกไปอยู่ข้างนอก ก็เกิดใจหายเพราะไม่มีใครเป็นเพื่อนแล้ว จนเผลอวีนที่ติดเป็นนิสัยของตัวเองใส่พี่มินไป “มันใกล้มหาลัยดีค่ะ ประหยัดค่าเดินทางมาก ๆ เดี๋ยวพี่มินกลับมาทุกวันหยุดเลยค่ะ หนูเฟย์ได้เจอพี่มินบ่อยแน่ ๆ” “…หนูเฟย์ขอโทษที่วีนใส่พี่มินนะค

“อะ! อื้ม!” จัสมินเหมือนถูกยากล่อมประสาท เธอยอมทำตามเขาทุกอย่างอย่างว่าง่าย โดนที่ก็รู้ตัวแต่ไม่สามารถที่จะผลักใสเขาได้จ๊วบ!ผละจากปากเล็กมาซุกไซ้ซอกคอหอมทั้งสองข้างอย่างหลงใหล ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงหวานสั่นคลอนเอ่ยเรียก“ละ…ลม”“……” ผละออกจากซอกคอมามองใบหน้าเธอที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อตามไรผม ก่อนจะเช็ดออกให้อย่างเบามือ“…ทำไมต้องจุ๊บมินแรงขนาดนี้ด้วย มินเจ็บไปหมดเลย” จับริมฝีปากตัวเองพร้อมแสดงสีหน้าถึงความเจ็บ“ปากเธอมันน่าทำแรง ๆ”“ใจร้าย มินเจ็บ”“หึ…” นึกเอ็นดูเธอที่ไม่รู้ว่าที่เขาทำเมื่อกี้มันเรียกว่าจูบ…จูบแบบดูดดื่ม“หัวเราะทำไม ลมทำมินเจ็บนะ ทีหลังจะไม่ให้ทำแล้ว!” ไม่พอใจที่เขาทำเธอเจ็บแล้วยังมาหัวเราะได้ เขามันใจร้ายที่สุด ต่อไปจะไม่ให้ทำอีกแล้วคอยดูเถอะ“ไม่ได้! เธอต้องให้ฉันทำอีก…ฉันขอโทษ” กลัวว่าเธอจะไม่ยอมให้เขาได้จูบอีก จึงยอมขอโทษเธอไปด้วยความนิ่งในแบบของเขา“หายก็ได้” เพียงแค่ขอโทษเธอก็หายโกรธแล้ว ยิ่งเป็นคนที่สนิทเธอมักไม่โกรธเขานานหรอก“จำไว้นะ…ว่าให้ฉันทำแบบนี้ได้คนเดียว” พูดกับเธอเสียงเข้ม เพราะกลัวว่าเธอจะซื่อบื้อจนให้คนอื่นมาทำแบบที่เขาทำได้ ถ้าเป็นอย่างนั้

เย็นวันนั้นจัสมินออกมาหน้าคณะหลังจากเลิกเรียนก็เจอเข้ากับร่างสูงที่บอกจะมารับ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง“มารอนานหรือยัง อาจารย์ปล่อยช้าน่ะ” ถามร่างสูงหน้านิ่ง ที่คิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดเข้าหากัน แสดงถึงอารมณ์ของเขาให้เธอรู้ได้เลยว่ากำลังหงุดหงิด“สักพักแล้ว”“งั้นกลับกันเถอะ ลมคงจะร้อน” จับมือหนาไว้ ก่อนจะพาเขาเดินไปยังด้านหลังของมหาวิทยาลัย เพราะทางนั้นเป็นทางที่ใกล้กับหอพักของเธอ“รถอยู่นี่” เป็นฝ่ายจับมือเธอเดินไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล“ลมขับรถมาเหรอ”“อืม”จัสมินขึ้นไปบนรถที่วาตะเป็นคนเปิดประตูออกให้ ไม่นานร่างสูงก็ตามขึ้นมาประจำที่คนขับ รถคันหรูขับออกไปโดยมีสายตาหลายคู่จับจ้องมองตลอดทาง ส่วนหนึ่งมองชายหนุ่มเจ้าของรถหรู ที่หล่อและเป็นดีกรีลูกเจ้าของบริษัทนำเข้าอะไหล่รถ ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงยังหอพักของหญิงสาว เพราะมันอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยมาก สายตาคมมองสำรวจไปรอบ ๆ อย่างพิจารณา ถึงจะดูปลอดภัยในระดับหนึ่ง แต่เขาก็ยังไม่ไว้ใจ จึงลงจากรถเพื่อจะขึ้นไปดูห้องของเธอให้แน่ใจ“ขอบคุณที่มาส่งมินนะ”“อืม”“แล้วลมจะไปไหน” เห็นเขาเดินตามหลังเธอมาติด ๆ จึงได้เอ่ยถาม“ไปห้องเธอ”“อย

หมับ!“อะ! อื้ม!” จัสมินถูกวาตะรั้งต้นคอเข้ามาหา ก่อนจะกดจูบแนบชิดริมฝีปากกันอย่างดูดดื่ม เรียวลิ้นหนาสอดเข้าไปกวาดชิมดูดดึงลิ้นเล็กนุ่มอย่างเอาแต่ใจจ๊วบ!!“อื้อ~ อ๊ะ!” เคลิ้มไปกับจูบของเขาอย่างไม่มีสติ ก่อนจะต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อหน้าอกถูกบีบเข้าอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บวาตะใช้ปากจูบร่างเล็กไม่ให้เธอได้พักหายใจ มือเขาที่วางทาบหน้าอกเต็มกำมืออยู่แล้วก็บีบเคล้นแรงขึ้นตามอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมา รสชาติหอมหวานจากปากเล็กกับร่างกายนุ่มนิ่มที่ขยับตัวไปมาบดเบียดตรงเป้าที่มันสงบให้เริ่มแข็งตัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้“เฮือก!…ลม” สูดหายใจเข้าปอดเมื่อถูกอีกฝ่ายปล่อยริมฝีปากให้เป็นอิสระวาตะผละจากการจูบมาซุกไซ้ซอกคอขาวกลิ่นหอมประจำตัวของเธอที่ทำให้เขาหลงใหล จนหาทางออกไม่เจอตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน มือหนาปลดกระดุมเสื้อเธอออกจนเผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มเบียดชิดกันอยู่ในบราเซียสีชมพูอ่อนสายตาคมมองค้างกับความขาวเนียน จนเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือหนาเลื่อนเข้าไปสัมผัสเนินเนื้อที่โผล่จากขอบบราเซีย“ละ ลม” จับข้อมือของเขาไว้พร้อมกับเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงและมือที่สั่น“……” เงยหน้ามองตามเสี

วาตะไม่ตอบอะไรร่างเล็ก เขามองใบหน้าของเธอก่อนจะย่อตัวอุ้มเธอเข้ามาในวงแขนแข็งแกร่ง“…เปิดประตู” จัสมินรีบหยิบคีย์การ์ดมาปลดล็อกประตูด้วยความรวดเร็ว มืออีกข้างกอดลำคอร่างสูงไว้แน่น เธอไม่ขัดขืนที่จะให้เขาอุ้มเพราะถึงขัดขืนไปก็สู้อะไรเขาไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างเขาอุ้มเธออย่างนี้จนชินไปแล้ว พอมานึกดูเธอก็ชินกับเขาไปเสียทุกอย่างเลย“มินขอไปอาบน้ำก่อนนะ ฝนหยุดแล้วลมค่อยกลับก็ได้” พูดกับร่างสูงจบเธอก็คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำทันที ทั้งตัวเธอเปียกไปหมดจากการยืนตากฝนเรียกวาตะวาตะมองตามร่างเล็กเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนเขาจะเดินมานั่งยังเก้าอี้หน้าโต๊ะที่เธอใช้สำหรับทำงาน ตัวเขาเองก็เปียกเหมือนกันแต่มันเปียกแค่เสื้อ เขาจึงไม่ได้สนใจที่จะต้องเปลี่ยนชุดไม่นานจัสมินก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพันรอบกายเพราะเธอไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้าไปด้วย กลุ่มผมสวยถูกพันด้วยผ้าผืนเล็กอีกผืนเช่นกัน เธอเดินไปเปิดตู้หยิบเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่อยู่ตรงนั้น รวมถึงชั้นในด้วย โดยลืมไปว่ามีร่างสูงอยู่ในห้องมองการกระทำของเธอนิ่ง ด้วยหัวใจที่เต้นแรงวาตะเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาจ้องมองร่างเล็กผิวขาวอมชมพูที่เปลือยกา