All Chapters of อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า: Chapter 11 - Chapter 19

สามวันต่อมาหนานกงซีเย่วนำคณะขบวนเจ้าบ่าวเดินทางออกจากตำบลไป๋ซานได้อย่างราบรื่น ขณะเดินทางรั่วซีอันนั่งรถม้าคันเดียวกันกับหนานกงซีเย่ว ส่วนซีเหอและหลิงหลันนั่งรถม้าอีกคันภายในรถม้าที่เริ่มโคลงเคลงจากการเคลื่อนตัว ความเงียบงันคืบคลานเข้ามาปกคลุมท่ามกลางหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี ทำให้บรรยากาศเริ่มรู้สึกอุดอู้อยู่เล็กน้อยหนานกงซีเย่วพินิจมองสตรีที่นั่งกอดอก นางนั่งห่างจากเขาไม่มากนัก ทว่าท่าทีของนางกลับเยียบเย็นอย่างบอกไม่ถูก เขามีเรื่องมากมายที่อยากสอบถามจากสตรีนางนี้ แต่นางกลับนั่งนิ่งไม่เปิดปากพูดอะไรเลยสักคำ“ทำไมเจ้าถึงรับซีเหอเป็นศิษย์” หนานกงซีเย่วตัดสินใจเอ่ยถามตามตรง ทำให้ความเงียบงันเริ่มจางหายไปรั่วซีอันปรายตามองเขาอย่างไม่ใส่ใจนัก “ท่านบอกข้าเองมิใช่หรือ? ว่านางขาดคนอบรมสั่งสอน”รอยยิ้มหยักของชายหนุ่มกระตุกขึ้น เขาจ้องลึกเข้าไปที่ดวงตาคู่นั้น หมายจะคาดเดาความคิดของนาง ทว่ากลับมีเพียงความว่างเปล่า ชีวิตนี้เขาพบเจอสตรีมามากมาย แต่สตรีแบบนาง... เขากลับเพิ่งพบเจอเป็นครั้งแรก“ข้าเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่านางจะยอมรับเจ้าเป็นอาจารย์ หรือเพราะเจ้าคือนักฆ่าอันดับหนึ่ง?” เขาเอ่ย พลางหันไ

เช้าวันต่อมารั่วซีอันนำขบวนออกเดินทางตั้งแต่ฟ้าสาง พวกเขาเดินทางตามลำน้ำสายหนึ่งที่ทอดยาวไปจนถึงแคว้นฉู่ ในขณะที่พวกเขากำลังเดินทางผ่านป่าแห่งหนึ่ง หนานกงซีเย่วสัมผัสได้ถึงความเงียบผิดปกติ แน่นอนว่ารั่วซีอันก็รับรู้ได้เช่นกัน“หยุดรถม้า” หนานกงซีเย่วออกคำสั่งรั่วซีอันหันไปจ้องมองแววตาเจ้าเล่ห์ของเขา ทว่าเขากลับยกยิ้มให้นางเสียอย่างนั้น นี่เขาคิดจะทำบ้าอะไรอีก“ท่านคิดจะทำอะไร” รั่วซีอันเอ่ยถามเสียงดัง“ข้าแค่อยากลงไปเดินเล่น” หนานกงซีเย่วทำเป็นไขสือ ก่อนจะสาวเท้าลงจากรถม้าไป“นี่ท่าน!” รั่วซีอันแทบกลอกตามองบน แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่นางจะพูดเลยสักนิดรั่วซีอันถอนหายใจเฮือก ก่อนจะเดินตามไปติด ๆ ท่าทีของนางเรียบเฉย ทว่าสายของนางกลับสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะเผยพิรุธออกไปป่าแห่งนี้อยู่ติดกับลำน้ำ แต่กลับเงียบเชียบเกินไป แม้แต่เสียงลมพัดผ่านก็ไม่มี แปลกยิ่งนัก รั่วซีอันพึมพำในใจทางฝั่งหลิงหลันกับซีเหอเห็นรถม้าหยุดลงกลา

จวนจิ้งอ๋องแคว้นหนาน“สวะ!” หนานกงจื่อหานตวาดออกมา “พวกเจ้ามันมีแต่พวกสวะทั้งนั้น!”“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ”เคร้ง!เสียงถ้วยกระเบื้องแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ น้ำชาร้อน ๆ สาดกระเซ็นไปทั่วพื้นห้อง หนานกงจื่อหานโมโหจนตัวสั่น หลังจากที่รับข่าวว่าหนานกงซีเย่วยังมีชีวิตอยู่“นางคือยอดมือสังหารที่แฝงตัวมาหลายปี เหตุใดเรื่องแค่นี้ยังทำพลาด!” หนานกงจื่อหานถามออกไปเสียงดังหลานฟางคำนับต่ำ เขารู้ดีว่าในยามที่จิ้งอ๋องบันดาลโทสะ คือช่วงเวลาความเป็นความตายของตน เขาจึงได้แต่เงียบและสำนึกผิดเท่านั้น“เดิมทีนางจะทำสำเร็จแล้ว เพียงแต่...” หลานฟางชะงักไป“เพียงแต่อะไร!” หนานกงจื่อหานตวาดออกมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาต้องได้ยินคำตอบ“เพียงแต่รั่วซีอันมาขวางไว้ขอรับ”“เจ้าจะบอกว่าประมุขหอยอมส่งยอดมือสังหารอันดับหนึ่งอย่างรั่วซีอันไปปกป้องเขางั้นเหรอ?”หลานฟางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตัดสินใจบอกความจริงผู้เป็นอ๋อ

จวนองค์หญิงใหญ่ณ ตำหนักบุปผาวารี ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตะวันตกของเมือง ซึ่งติดกับตำหนักหลวงนอกพระราชวังแคว้นฉู่ ตัวเรือนสร้างขึ้นจากไม้ที่ถูกอาบย้อมด้วยน้ำยาสมุนไพรป้องกันไฟชั้นดี รอบตำหนักคือสวนหย่อมขนาดใหญ่ ประดับประดาไปด้วยบุปผานานาชนิด ส่งกลิ่นหอมอบอวลตลอดทั้งปีหากเดินเข้าไปเรื่อย ๆ จะพบหินจำลองแปลกตาอยู่หลายจุด ในสายตาผู้อื่นคือหินประดับที่มีราคาสูงลิ่ว แต่ในสายตาคนของจวนองค์หญิงใหญ่ สิ่งนี้คือกลไกชั้นยอดสำหรับสังหารศัตรูด้านหลังของจวนติดกับน้ำตกสายหนึ่งที่ไหลตัดผ่านพอดิบพอดีราวกับจับมาวางไว้ ส่งผลให้ผู้อยู่อาศัยในจวนแห่งนี้รู้สึกราวกับถูกธรรมชาติบำบัดรั่วซีอันกับลู่เหวินลอบเข้าจวนอย่างลับ ๆ นางย่างฝีเท้าเบาไปยังระเบียงด้านหลังที่ติดกับน้ำตก เสียงน้ำกระทบหินดังซ่า ๆ จนสตรีเบื้องหน้าไม่ทันระวังสตรีนางนั้นสวมอาภรณ์สีขาว ใบหน้าของนางสวมหน้ากากหางหงส์สีทองอร่ามกำลังนั่งบรรเลงพิณคลอเคลียไปกับสายน้ำ รั่วซีอันชะงักฝีเท้าลง ท่าทีเรียบเฉย“อืม!” ลู่เหวินเสียงส่งสัญญาณเตือนสตรีนางนั้นชายตาตอบกลับมา ดวงตาของ

นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปราวกับกำลังตักเตือนอะไรบางอย่าง“ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว... ว่าห้ามเสียมารยาทกับลู่เหวิน!” น้ำเสียงนั้นทั้งเย็นเยียบทั้งเชือดเฉือน ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกเสียวสันหลังไปวูบหนึ่ง นางสะบัดมือออกจากใบหน้าหล่อเหลานั่น แล้วยืนหันหลังให้เขาอย่างเฉยชาดังเดิมชายหนุ่มรีบคลานเข่าอย่างลุกลี้ลุกลนเข้ามากอดขานางไว้ราวกับกลัวว่านางจะจากเขาไปอีกครั้ง ใบหน้าคมสันเปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แววตาเหยี่ยวที่เคยแข็งกร้าว บัดนี้กลับไหวระริกไม่ต่างจากคนสิ้นหวัง“อาจารย์… ข้าผิดไปแล้ว... ท่านให้อภัยข้าสักครั้งได้หรือไม่” ริมฝีปากหยักเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ มือหนากอบกุมขานางไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมรั่วซีอันยืนแข็งทื่อราวกับก้อนหิน ใจนางก็เช่นกัน “ปล่อยข้า!”“ข้าไม่ปล่อย หากข้าปล่อยท่านไป ข้าคงต้องเสียใจไปทั้งชีวิต” เขาซบหน้าลง “อาจารย์… ข้าขอโทษ” เสียงนั้นสั่นนักแต่ในสายตาของรั่วซีอันกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “คนที่เจ้าควรขอโทษไม่ใช่ข้า แต่เป็นลู่เหวิน!”&ldquo