Cruel Husband’s Regret: The Wife He Broke Is the One He’ll Beg For のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Mella's POVAng therapy room ay malayo sa mga nai-imagine ko. Walang leather na couch, walang mga dingding na puno ng maalikabok na psychology books. Sa halip, ang malambot na kulay-abong mga dingding ay pumapalibot sa komportableng armchairs, at ang malalaking bintana ay nagpapapasok ng natural na liwanag na tumatagos sa manipis na kurtina. Nakaupo si Dra. Gemma Natividad sa tapat ko, ang kaniyang presensya ay kalmado at nagbibigay ng kapanatagan."Are you comfortable, Mella?" tanong niya, habang iniaayos ang small device na mag-gu-guide sa paggalaw ng aking mga mata. Ang kaniyang boses ay may perpektong timpla ng pagiging professional at compassionate.Tumango ako, bagaman hindi komportable ang tamang salita. Niyayakap ako ng armchair na parang ulap, pero nanginginig ang aking mga ugat sa kaba. O baka takot?"Tandaan mo," patuloy niya, "ang EMDR therapy ay tumutulong sa pagproseso ng mga traumatic memories sa pamamagitan ng pag-engage sa dalawang side ng utak mo. Just follow the lig

Leon's POVKusang dumagsa ang mga alaala sa dilim ng aking silid, bumabangon na parang mga multo mula sa kailaliman ng isipan ko . Ipinipikit ko ang aking mga mata, at bigla ay bumabalik ako sa mga alaala ko noong 7 years old ako, nakatayo sa study room ng aking ama na may naglalakihang mahogany walls at ang masangsang na amoy ng sigarilyo na palaging nagpapasikip sa aking lalamunan."Tandaan mo, Leon." Ang boses ni Papa ay umaalingawngaw sa paglipas ng panahon, kasinglamig at kasing-linaw ng kristal na basong hawak niya. "Sa mundong ito, ang existence mo ay walang kahulugan maliban kung mapapatunayan mong karapat-dapat ka sa pangalang Hidalgo."Naaalala ko kung gaano kataas ang kaniyang leather chair, kung paano ang liwanag ng gabi mula sa bintana ay nagpapakita ng kaniyang mahabang anino sa Persian carpet. Kung paano ako tumatayo roon, tuwid ang likod sa kabila ng aking pangangatog, habang inoobserbahan niya ako gamit ang mga mata niyang malamig na kayumanggi na namana ko sa kaniya

Mella's POVMadaling-araw pa lang ay nagsimula na ang mga delivery.Unang dumating ang mga Italian silk na sapin sa kama; ang tela ay napakakinis na tila tubig na dumadaloy sa aking mga daliri. Ang malalim na kulay ube nito ay nagpaalala sa akin ng langit tuwing lalamlam na ang araw, ng mga tahimik na sandaling ginugugol ko sa pag-ii-sketch sa balcony. May kasama itong maliit na card na may maayos na sulat-kamay. "For better sleep."Bandang alas-diyes, isang koleksyon ng mga organic bath products ang sumulpot, mga sabon mula sa Provence na may bango ng lavender, mga hand-blended essential oils, at bath salts mula sa Dead Sea. Isang panibagong card. "For relaxation."Tanghali naman nang dumating ang mga aromatherapy candles. Bawat isa ay nakalagay sa mga kristal na vessels na malamang ay mas mahal pa sa upa sa bahay ng karaniwang tao sa loob ng isang buwan. Maingat na pinili ang mga scents; chamomile, vanilla, sandalwood. Isang ikatlong card: "For peace of mind."Nakatayo ako sa gitna

Mella's POVMga bakanteng silid.Naglakad-lakad ako sa mga pasilyo ng mansyon ni Leon, mansyon namin, sa teknikal na aspeto, bagama't hindi ko kailanman naramdaman na akin talaga ito.Tatlong araw. Tatlong araw na ang nakalipas mula nang magpasikat si Andrea sa store na ‘yon. Tatlong araw na mula nang huling umuwi si Leon. Tatlong araw ng katahimikan na nagpatunay sa bawat mapait na salitang binitiwan ni Andrea.Kumbinsido akong wala na akong pakialam. Wala. Na. Akong. Pakialam."Mrs. Hidalgo?" Ang boses ni Manang Josie ay may himig ng pag-aalala na unti-unti ko nang ikinapapagod pakinggan. "Lumalamig na ang breakfast mo."Humarap ako mula sa bintana, pilit na ngumingiti. "Hindi po ako gaanong gutom.""Kailangan mong kumain." Lumapit siya, ang kanyang madalas na kalmadong mukha ay bakas ang pag-aalala. "Halos wala ka pang nakakain nitong mga nakaraang araw.""Alam ko po." Mas mahina ang lumabas na salita kaysa sa nais ko. "Hindi ko lang... kaya."Nag-atubili si Manang Josie, bago tahim

Leon's POVAng medical report ay nakalapag sa aking desk na parang isang ticking bomb, ang malutong na mga pahina nito ay bahagyang kumakaluskos sa air-conditioned na katahimikan ng aking opisina. Nakaupo si Andrea sa tapat ko, ang dati niyang kumpyansang postura ay napalitan ng isang bagay na mas marupok, mas vulnerable. Nasasalo ng sikat ng araw ng hapon ang kanyang perpektong ayos na buhok, na nagmumukhang caramel na nagpaalala sa akin ng hindi mabilang na alaala ng childhood namin."Ayaw ko sanang sabihin sa iyo," mahina niyang saad, halos pabulong na lang. Nanginig ang kanyang mga daliri habang inaabot ang report. "Akala ko kaya ko itong harapin nang mag-isa, gaya ng dati kong ginagawa."Yumukod ako pasulong, pinag-aaralan ang mga medical terminology na tumatalon mula sa mga pahina. Cardiomyopathy. Stress-induced complications. Risk of acute cardiac event. Ang clinical language ay nagpinta ng isang malungkot na larawan ng isang kondisyon na parang dalawampung taon na palang bumubu