Cruel Husband’s Regret: The Wife He Broke Is the One He’ll Beg For のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Mella's POVUmiikot ang mundo habang nakahiga ako sa paanan ng hagdan, ang sakit na nararamdaman ko ay kumakalat sa aking katawan na may malupit na bugso. Nagsimula ang pag-arte ni Andrea sa pamamagitan ng isang perpektong luhang pumatak sa tamang oras."Leon!" Ang boses ni Andrea ay pumiyok sa maingat na binuong desperasyon. "Nandito ka na!" Nanginginig ang kanyang mga kamay habang niyayakap ang sarili, nagkukunwaring mahina.Ang mga mata ni Leon ay palipat-lipat sa aming dalawa, tinitingnan ang eksena. Ako na nasa sahig, at ang animo’y pighati ni Andrea. Kumibot ang matigas niyang panga, isang senyales ng namumuong galit.Nanginig ang ibabang labi ni Andrea. "G—gusto ko lang siyang kausapin." Perpekto ang pagkaka-preno ng kanyang boses. "Pagkatapos ng lahat ng nangyari, akala ko baka... baka maayos pa natin ang lahat. Pamilya pa rin naman tayo, 'di ba?" Tinakpan ng kanyang kamay ang kanyang bibig, pinipigilan ang isang hikbi. "Pero galit na galit siya, Leon.""Hindi," habol-hininga

Mella's POVMasyadong tahimik ang kwarto sa ospital. Masyadong maputi. Masyadong empty.Gaya ko ngayon.Masakit sa mata ang liwanag ng umaga. Nanatili ang kamay ko sa aking tiyan. Wala na ang laman niyon. Wala nang galaw. Wala nang buhay. Puro na lang kawalan.Nang bumukas ang pinto, alam kong si Leon iyon. Palagi ko namang alam. Hanggang ngayon, tumutugon pa rin ang puso ko sa presensya niya. Kinamumuhian ko ang katotohanang iyon."You should be resting," wika niya. Ang kanyang mga hakbang ay sukat at kontrolado. Lahat naman kay Leon ay palaging kontrolado.Dahan-dahan kong iniling ang ulo ko. Mukha siyang perpekto. Walang kahit isang hibla ng buhok na wala sa ayos. Parang walang nangyari. Parang hindi nawala ang aming mga anak."Kumusta si Andrea?" tanong ko. Hindi ko mapigilan. Kailangan kong malaman kung kasama niya ba ito kagabi habang nawawala ang aming mga anak.Nagngitngit ang kanyang panga. "Maayos siya. May ilang mga pasa."Siyempre naman. Palaging nakakaligtas si Andrea. H

Mella's POVKumikirot ang aking palad sa lakas ng sampal, pero ang sakit na iyon ay wala lang kumpara sa kaguluhan sa loob ng aking dibdib. Ramdam ko pa rin ang init ng halik ni Leon sa aking mga labi, isang multo ng pagnanasa na walang kahulugan. Na kailanman ay walang naging kahulugan. Nanatili ang lasa ng mamahaling scotch sa aking dila, kasingpait ng mga alaalang pinagsaluhan namin."Huwag mo na akong hahawakan ulit." Lumabas ang aking boses na mas matatag kaysa sa nararamdaman ko, bawat salita ay nababalutan ng yelo. Sa loob-loob ko, ang taksil kong puso ay mabilis pa ring tumitibok kapag malapit siya, sa pamilyar na amoy ng kanyang perfume, at sa paraan ng pagdiin ng kanyang katawan sa akin. Mahirap talagang mawala ang mga lumang habit. "Hindi mo na ako laruan, Leon."Hinawakan ng kanyang mga daliri ang namumulang pisngi niya, at tila nagtitipon ang mga ulap ng bagyo sa mga mata niyang dati ay rurok ng aking paghanga. Ang bahagyang kibot sa kanyang panga ay nagpapakita ng kanya

Mella's POVNanginginig ang aking mga kamay habang inaabot ko ang aking bag, ang aking mga daliri ay dumaan sa manila envelope sa loob. Pakiramdam ko ay napakabigat ng mga annulment papers, animo’y mas mabigat pa kaysa sa mga legal terms and condition na nakasulat doon. Kinakatawan ng mga ito ang kalayaan ko, o kahit papaano, iyon dapat ang layunin nito."Nakapagdesisyon na ako," mahina kong saad habang inilalabas ang envelope. Tila sumikip ang silid ng ospital sa paligid namin, at bumigat ang hangin dahil sa tensyon.Nakatuon ang mga mata ni Leon sa envelope, habang nagtatagis ang kanyang panga. "Ano iyan?""Alam mo kung ano iyan." Inabot ko ang mga papeles, mas matatag ang aking boses kaysa sa nararamdaman ko. "Pinirmahan ko na ang mga iyan."Matalim ang kanyang tawa, na umalingawngaw sa mga puting pader ng silid. "You can't be serious.""Ngayon lang ako naging ganito kaseryoso." Lumapit ako, at pinuwersa siyang kunin ang envelope. "Tapos na tayo, Leon. Anuman ang mayroon sa atin, an

Leon's POVTinulak ko si Mella palayo, ngunit ang panginginig ng katawan niya sa ilalim ng aking mga kamay ay nanatili na para bang isa siyang akusada. Ang mga fluorescent na ilaw ng hospital room ay binibigyang liwanag ang kanyang mukha, nagpatingkad ng dark circles sa ilalim ng kanyang mga mata at sa kawalan ng buhay ng kanyang mga pisngi, indikasyon ng ilang gabing walang tulog.Ang makita siyang ganito, ang babaeng dati ay laging humaharap sa akin nang may tahimik na katatagan na ngayon ay humantong sa desperadong pakikipagtawaran, ay binuhay ang kung anong sakit sa aking dibdib.Saglit siyang gumewang nang bitawan ko siya, marupok sa paraang nagpabigat sa aking lalamunan. Nasaan na ang apoy na dati’y kumikislap sa mga matang niya kapag hinahamon niya ako? Ang banayad na paglaban sa kanyang mukha kapag hindi siya sumasang-ayon sa mga desisyon ko? Hindi ito ang Mella ko. Hindi ito ang babaeng dati ay laging bumabati sa akin nang may malambing na ngiti, na ang pagmamahal ay isang bag