Cruel Husband’s Regret: The Wife He Broke Is the One He’ll Beg For のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Leon's POVNakatayo ako sa labas ng pinto ng aming kwarto, ang aking noo ay nakasandal sa malamig na kahoy, habang pinakikinggan ang pigil na paghikbi ni Mella. Bawat basag na tunog ng boses niya ay tumutusok sa kailaliman ng aking dibdib, isang hindi pamilyar na kirot na hindi ko mapangalanan. Ang kamay ko ay nakapatong sa doorknob, hindi ito pinipihit at hindi rin bumibitaw.Animo’y tumigil ang oras sa madilim na hallway na iyon. Minuto? Oras? Hindi ko matukoy. Ang alam ko lang ay hindi ako pwedeng umalis hangga’t hindi tumitigil ang pag-iyak niya. Hanggang sa makasiguro akong nakatulog na siya.Nang sa wakas ay bumalot ang katahimikan sa loob ng kwarto, naghintay pa ako nang mas matagal. Para lang makasiguro.Kusa at walang tunog na bumukas ang pinto sa ilalim ng aking kamay. Ang liwanag ng buwan ay tumatagos sa bintana, na nagpapakita ng pilak na bakas ng luha sa mga pisngi ni Mella. Mukha siyang napakaliit sa aming dambuhalang kama, nakabaluktot ang katawan na parang pilit na pina

Mella's POVHindi nagbago si Papa. Kahit katiting.Nakatayo siya sa gitna ng dating living room namin, bakas sa bawat parte niya ang pagiging matagumpay na negosyante sa kanyang de-kalidad na charcoal suit. Ang parehong tuwid na tindig, ang parehong malalamig na mata, ang parehong aura ng walang katapusang pagkadismaya tuwing tumitingin siya sa akin. Tanging ang mga pilak na buhok sa kanyang sentido ang nagpapahiwatig ng paglipas ng panahon.Ang mismong silid ay ganap nang nagbago mula noong bata pa ako. Ang mga paboritong watercolor ni Mama ay napalitan na ng mga mamahaling abstract pieces na mas gusto ng ina ni Andrea. Ang mainit at komportableng mga muwebles ay wala na, pinalitan ng makikinis na leather at chrome na tumutugma sa kanilang sophisticated taste. Maging ang hangin ay iba na, wala na ang banayad na amoy ng paboritong jasmine tea ni Mama, kundi isang artifical na pabango, gawa ng designer, na pinili para magpahanga sa halip na magbigay ng ginhawa.Nakaupo si Andrea sa bras

Mella's POVAng sikat ng araw ay tumatagos sa mga bintana, nagbibigay ng mahahabang anino sa aking makeshift studio. Ang mga drawing ay nakatakip sa bawat sulok, mga elevation plan na nakapako sa dingding, mga material samples na nakakalat sa mesa, at mga 3D rendering na kumikinang sa mga screen. Ang maayos na kaguluhan ay tama sa pakiramdam ko, parang pagbabalik sa isang bahagi ng aking sarili na muntik ko nang malimutan."Mrs. Hidalgo?" Ang mahinang katok ni Manang Josie ay pumutol sa aking konsentrasyon. "Morning tea mo po."Pumasok siya dala ang silver na tray, maingat na umiiwas sa mga tumpok ng blueprints. Ang amoy ng jasmine ay humalo sa hangin, isang maliit na pagtatangka na magbigay ng ginhawa sa napakatahimik na bahay na ito."Salamat, Manang," bulong ko, hindi tumitingin mula sa idinodrawing kong pattern para sa skylight ng atrium. "Iwan niyo na lang po diyan.""Tatlong araw na," aniya, habang iniaayos ang plato ng maliliit na sandwich sa tabi ng tea. "Tatlong araw ka nang h

Mella's POVTila naging napakaliit at napakainit ng foyer matapos umalis ng mother-in-law ko. Ang nananatiling amoy ng kaniyang mga herbs ay humalo sa pamilyar na scent ng perfume ni Leon, na lumilikha ng isang nakakalasing at kakaibang pakiramdam sa hangin sa pagitan naming dalawa. Nanatiling nakatayo si Leon nang tuwid, pero bahagyang gusot ang kaniyang karaniwang perpektong hitsura. Maluwag ang kurbata, kitang-kita ang marka ng kuko ng Mama niya sa kaniyang puting polo, at may pamumula sa kaniyang mga pisngi.Pinagmasdan ko ang masalimuot na disenyo ng marmol na sahig. Gagawin ko ang lahat huwag ko lang siyang matingnan nang direkta. Nagpatuloy ang katahimikan, na sinasabayan lang ng banayad na tik-tak ng grandfather clock at ang malayo pang tunog ni Manang Josie sa kusina."Kailangan ko nang..." Ang boses ko ay lumabas na paos at hindi pamilyar. Tumikhim ako at sumubok muli. "Kailangan ko nang maligo. Maghahanda na ako para matulog.""Of course." Ang boses niya ay maingat. Pagkata

Mella's POVMailap ang antok sa akin, kaya naman panay ang ikot ko sa kama na amoy na amoy pa rin ang pabango ni Leon. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang kaniyang mukha sa ilalim ng liwanag ng buwan, nararamdaman ang animo’y multo ng kaniyang mga haplos. Nawala na ang epekto ng inumin ni Mama Carol, pero ang mga alaala ay nanatili pa rin, matalas at malinaw sa mahabang oras ng gabi.Inabutan ako ng madaling-araw na pagod na pagod, may maiitim na bilog sa ilalim ng aking mga mata na kahit ang mamahaling concealer ay hindi kayang itago. Nagsuot ako ng simpleng cream sweater at itim na pantalon, nagsisilbing cover ko laban sa kung ano man ang dalahin ng araw na ito.Ang tunog ng kumakalansing na mga kawali ang humila sa akin patungo sa kusina. Natigilan ako sa mismong pintuan, sigurado akong nananaginip pa rin ako.Si Leon Hidalgo. Ang malinis at perfectionist na si Leon, ay nakatayo sa harap ng stove sa gitna ng kaguluhan sa kusina. Nagkalat ang mga balat ng itlog sa