Cruel Husband’s Regret: The Wife He Broke Is the One He’ll Beg For のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Mella's POVTila bumagal ang takbo ng oras sa madilim na kusinang iyon habang nakadagan sa akin ang bigat ni Leon, ang matapang na amoy ng scotch ay humahalo sa pamilyar niyang pabango. Mabigat na nakasandal ang kanyang ulo sa aking balikat, ang madilim niyang buhok ay kumikiliti sa aking leeg habang kumakalma ang kanyang paghinga."Leon," mahina kong tawag sa kanya, sinusubukang i-usog ang kanyang bigat. "Kailangan na nating umakyat sa taas."Gumalaw siya nang bahagya, iniangat ang kanyang ulo upang tingnan ako gamit ang mga matang walang focus. Sa malambot na liwanag ng mga ilaw sa kusina, ang dati niyang matatalas na katangian ay lumambot. Nagmukha siyang mas bata, vulnerable."Ang mga mata mo," bulong niya, pilit na inaabot at binabakas ang aking pisngi gamit ang mga daliring hindi matatag. "Ang ganda nila. Lalo na tuwing nasisikatan ng araw." Isang tabinging ngiti ang dumaan sa kanyang mukha. "Always loved your eyes."May kung anong matinding kumirot sa puso ko. "Tumigil ka." Hinu

Mella's POVBumukas ang pinto ng elevator at isiniwalat ang isang corridor na malayong-malayo sa itsura ng mga tipikal na maputlang hallway ng ospital sa ibaba. Ang mga dingding ay may marangyang mahogany paneling, at may mga original painting na naka-display sa maayos na pagkaka-grupo. Lumulubog ang aking heels sa makapal at malambot na carpet habang tinatahak ko ang daan patungo sa opisina ni Peter, yakap-yakap ang aking portfolio na tila ba ito ay isang kalasag sa aking dibdib.Tumigil ako sa harap ng mabigat na double doors at huminga nang malalim para pakalmahin ang sarili. Sa likod ng frosted glass, may nakita akong gumagalaw, isang matangkad na pigura na naglalakad nang pabalik-balik, may mga kumpas ng kamay habang may kausap sa phone.Bago pa man ako makakatok, biglang bumukas ang pinto. Nakatayo roon si Peter, nakadikit pa rin ang phone sa kanyang tainga, pero nagliwanag ang kanyang mukha nang makita ako. Senenyasan niya akong pumasok, habang binibigkas ng kanyang labi ang "J

Mella's POVMabagal na nagbalik ang kamalayan ko, para bang lumalangoy paakyat mula sa malalim na katubigan. Ang unang bagay na napansin ko ay ang tuloy-tuloy na pag-beep ng mga monitor, hindi sa akin, napagtanto ko, kundi mula sa kama sa tabi ko."Anong nangyari?" tanong ko, paos ang boses mula sa pagtulog.Isang nurse ang lumitaw sa tabi ko, may inayos sa monitor. "Nahimatay ka, dear. Bumigay na rin ang katawan mo sa stress at pagod."Maingat akong bumangon, medyo umiikot pa ang aking paningin. "Gaano ako katagal na nawalan ng malay?""Mga dalawang oras lang." Tinulungan niya akong ayusin ang aking mga unan. "Sabi ni Dr. Alejo, pure exhaustion lang daw ito. Kailan ka huling kumain?"Sinubukan kong alalahanin pero hindi ko na matandaan. Napa-tsk ang nurse bilang tanda ng hindi pagsang-ayon."Sabi ko na nga ba. Kailangan mong magpahinga at kumain nang tama." Sinuri niya ang aking vitals nang may mabilis na kilos. “By the way, maayos na ang kalagayan ng Mama mo. Naging successful ang op

Mella's POVBahagyang nagliliwanag ang screen ng aking laptop sa papalubog na liwanag ng hapon habang binubuksan ko ang aming group chat. Tatlong mukha ang lumitaw sa kani-kanilang window, ang nagniningas na pulang buhok ni Bianca na hindi maikakaila kahit sa maliit na frame, ang pamilyar at mainit na ngiti ni Brent, at ang sarili kong pagod na repleksyon na nakatitig sa akin."Nariyan na siya!" ang boses ni Bianca ay gumaralgal sa aking mga speaker. "Ang ating magaling na architect ay nagpakita na rin sa wakas.""Sorry na at na-late ako," sabi ko habang inaayos ang aking screen. "Chinicheck ko lang ang mga huling site survey.""Speaking of which," itinaas ni Brent ang isang tumpok ng mga papel, "may ilang idea ako tungkol sa layout ng therapeutic garden. Napakagaling ng pagkakasama nito sa mga existing na halaman, Mella, pero naisip mo na bang magdagdag ng butterfly garden? Magugustuhan iyon ng mga bata.""Napaka-brilliant nga niyan." Inabot ko ang aking sketchpad, pilit nang binubuo

Mella's POVMabagal na nagbalik ang aking kamalayan, tila lumalangoy paakyat mula sa madilim na katubigan. Mabigat ang pakiramdam ng aking ulo, ang sakit ay pinalabo ng anumang gamot na ibinigay nila sa akin kahapon. Nanatiling naroon ang matinding kadiliman, hindi ang normal na dilim ng isang saradong silid o ng gabi, kundi isang bagay na buo at hindi matagos ng kahit ano.Isang bahagyang galaw ng hangin ang dumampi sa aking balat nang may kumilos sa malapit. Pagkatapos ay naamoy ko ito, ang pamilyar na bango ng mamahaling cologne na may halong amoy na tanging kay Leon lang. Animo’y mas tumalas ang iba ko pang pandama para punan ang nawala kong paningin, kaya naman ang kanyang presensya ay naging halos malinaw.Sinubukan kong bumangon, ang aking mga kamay ay hindi sigurado sa hindi pamilyar na kumot ng ospital. Agad kong naramdaman ang paglapit ni Leon, bahagyang lumubog ang kutson nang yumuko siya."Dahan-dahan," ang boses niya ay nanggaling sa kaliwa ko, paos na tila ba galing sa pa