All Chapters of Cruel Husband’s Regret: The Wife He Broke Is the One He’ll Beg For: Chapter 61 - Chapter 70

Leon's POV“Sir, nakita ulit si Mrs. Hidalgo sa park kaninang umaga.” Ilang beses na gumalaw nang alanganin si Kiko sa harap ng desk ko. “Kasama si Dr. Allejo.”Lalong humigpit ang hawak ko sa bolpen. “Hindi ba sinabi ko sa ’yo na ayoko nang makarinig ng kahit ano tungkol sa ginagawa ni Mrs. Hidalgo?”“Opo, sir, pero—”"Then why are you here?"Napabuntong-hininga si Kiko. “Dahil sa sitwasyon, naisip ko lang na baka kailangan n’yong malaman na parang mas madalas nang nagkikita at nag-uusap si Mrs. Hidalgo at si—”“Sige na. Lumabas ka na.” Naputol ang bolpen sa kamay ko. Kumalat ang tinta sa mga daliri ko.Magaling. Napakagaling.Pagkaalis niya, tinitigan ko ang itim na tinta na kumalat sa mga report sa harap ko. Sa ibaba ng isa sa mga papel, nandoon pa rin ang pirma ni Mella. Malinis at maayos ang mga letra.Parang wala man lang nagbago.Kailan pa ba nagsimulang mag-iba ang lahat?Kinuha ko ang phone ko at hinanap ang number niya. Tatlong ring bago niya sinagot.“Bakit?”Malamig at mala

Mella’s POVKumayod ang mga kuko ni Gas sa kahoy, at ang paulit-ulit na kalmot nito ay tumagos sa isip kong nababalot pa ng hangover. Kumakabog ang ulo ko habang unti-unting bumabalik ang aking ulirat… mga silk sheet na hindi akin, at pamilyar na pabango na nakalutang sa hangin.Kwarto ni Leon.Kama ni Leon.Umungol si Gas, mas madiin na ang pagkakatok ng mga kuko niya sa pinto. Lalo lamang sumakit ang sentido ko sa ingay.Narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto. Agad na pumasok si Gas, mabilis na tumakbo sa hardwood floor bago tumalon sa kama.“Gas, dahan-dahan!” nasabi ko, pero huli na. Sunod-sunod na niyang dinilaan ang mukha ko, masayang humahampas ang buntot niya sa kutson. Ang pamilyar niyang bigat at init ang kahit papaano’y nagbalik sa akin sa realidad.Diyos ko, ano ba ang ginawa ko?Sunod-sunod na bumalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi, parang isang malaswang pelikula. Tequila shots kasama sina Connor at Dylan, ang mga katawan nilang gumagalaw kasabay ng tugtog, at pagk

Mella’s POVHindi ko maalis ang tingin ko sa picture sa cellphone ni Bianca. Nandoon sila—si Leon at si Andrea, magkatabi at mukhang perfect couple sa isang high-society charity event na hindi ko man lang alam na pinuntahan niya. Nasa ibabang likod ni Andrea ang kamay ni Leon, komportable at parang sanay na sanay na siya roon. Nakangiti naman si Andrea sa kanya, puno ng paghanga ang tingin, iyong klaseng tingin na dati kong pinaniniwalaang totoo.Ang Leon na iyon ay siya ring lalaking kahapon lang ay may ganang pagbintangan ako ng hindi tamang pakikitungo sa ibang lalaki. Siya ring Leon na pinaramdam sa akin na mali kahit ang pakikipag-usap ko lang sa mga kaibigang lalaki. Kumuyom ang mga daliri ko sa tasa ng kape. Mainit ang ceramic sa balat ko. Pero mas mapait ang lasa ng kape sa dila ko. Kagabi lang, nasa kama niya ako at inaakusahan akong may ginagawang hindi tama sa ibang lalaki. Ang ka-ipokritahan niya ay nakakasuka.“Ah, last Thursday. Naalala ko na.” Sinilip ni Bianca ang date

Mella's POVTotoong bagay sa pangalan nito ang Grand Majestic ngayong gabi. Ang mga crystal chandelier ay naglalabas ng ginintuang liwanag sa marble floors, habang ang mga bouquet ng puting rosas at orchids ay ginawang parang isang eksena sa fairy tale ang napakarangyang ballroom. Sa paligid ko, napangiti ako. Eksaktong ganitong klase at eleganteng celebration ang bagay kay Bianca.“There's my girl!” Umalingawngaw sa buong silid ang boses ni Bianca habang mabilis siyang lumapit sa akin. Tumatalbog ang pulang buhok niya sa bawat hakbang, habang ang emerald green gown niya ay lalo siyang pinagmukhang apoy na naging tao. “You're early!”“Of course, maaga ako.” Niyakap ko siya nang maingat, iniingatan ang perfect niyang buhok. “Kailangan masigurado ko na hindi mo sisimulan ang party nang wala ang maid of honor mo.”“As if naman gagawin ko talaga ‘yon.” Umatras siya at pinagmasdan ako mula ulo hanggang paa. “You look gorgeous. Perfect ang dress na ’yan. Sabi ko naman sa ’yo na babagay sa ’y

Mella's POVNagsimulang umikot ang mundo ko nang tuluyang mailayo si Andrea. Parang nakalimutan ng mga baga ko kung paano huminga. Putol-putol at masakit ang bawat paghinga ko.Napaatras ako hanggang sa tumama ang balikat ko sa malamig na pader ng ospital. Nanghihina ang mga tuhod ko at pakiramdam ko anumang oras ay babagsak ako.Seven weeks. Pitong linggo na pala nilang alam.Sobrang lakas ng ugong ng fluorescent lights sa taas. Dumidiretso ang ingay sa ulo ko. Kumulo ang sikmura ko habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Andrea.Baby ni Leon... lalaki ang anak nila... nursery...“Focus,” bulong ko sa sarili ko habang idinidiin ang mga palad ko sa pader. Magaspang ang texture nito at kahit papaano, nakatulong iyon para manatili akong grounded. “Huminga ka lang.”Pero parang ayaw makinig ng katawan ko. Nagsimulang mangitim ang gilid ng paningin ko habang sunod-sunod na bumalik ang mga alaala.Ang sarili kong dugo sa marble stairs.Si Leon na binuhat si Andrea haban