LOGINหลายวันผ่านไป ช่วงเย็นในบริษัทของคามิน ออฟฟิศที่เคยเต็มไปด้วยความเร่งรีบ
เริ่มเข้าสู
คามินที่เพิ่งตื่นขึ้นมาเห็นปรางค์แก้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างเร่งรีบก็ตกใจ เขารีบลุกจากเตียงเดินตามไป"ปรางค์!" เขาเคาะประตู "เป็นอะไรหรือเปล่า"ภายในห้องน้ำ ปรางค์แก้วยืนพิงอ่างล้างหน้าด้วยอาการมึนหัว มือบางแตะหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบเปิดน้ำล้างหน้าให้สดชื่น"ฉันไม่เป็นไร" เธอตอบเสียงเบาๆ พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆแต่คามินไม่เชื่อ เขาผลักประตูเข้าไปทันทีที่เห็นว่าเธอไม่ได้ล็อก และพบว่าภรรยาของเขาดูซีดกว่าปกติ"ทำไมหน้าซีดแบบนี้" เขาขมวดคิ้วเข้ม "เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลย"ปรางค์แก้วเม้มริมฝีปาก พลางเบือนหน้าหนีสายตาจับผิดของเขา "ฉันแค่เวียนหัวนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก""เวียนหัวแต่เช้าแบบนี้" คามินนิ่งไป ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเป็นประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง"หรือว่า"ปรางค์แก้วชะงัก หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแววตาลุ้นระทึกของเขา"หรือว่าคุณกำลังท้อง" คามินถามออกมาเสียงเบาราวกระซิบ แต่เต็มไปด้วยความหวังปรางค์แก้วเงียบไป เธอเองก็เริ่มคิดถึงความเป็นไปได้นั้นเช่นกันคามินมองปรางค์แก้วที่นอนซมอยู่บนเตี
แม่ของคามินมองภาพตรงหน้าแล้วอดหัวเราะไม่ได้“ตายจริง! นี่ลูกชายฉันหรือเด็กสามขวบกันแน่” เธอพูดกลั้วหัวเราะ ขณะที่คามินยังคงกอดปรางค์แก้วแน่นไม่ยอมปล่อยพ่อของปรางค์แก้วกระแอมเบาๆ มองชายหนุ่มตรงหน้าที่เคยวางมาดขรึมตลอด ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนเด็กขี้อ้อนเสียอย่างนั้น“ นี่มันบ้านพ่อแม่นะ จะมากอดกันกลางบ้านแบบนี้ไม่อายหรือไง”พ่อของปรางค์แก้วพูดเสียงเข้ม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูคามินไม่สะทกสะท้าน ยังคงซบไหล่ปรางค์แก้วและพูดเสียงอ้อน“ไม่อายครับพ่อ ผมแค่อยากให้ปรางค์กลับบ้านด้วย”แม่ของปรางค์แก้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปพูดกับสามี “เห็นไหมคะ พ่อ ดูสิ ลูกเขยเราเป็นเอามาก”“ใช่เป็นเอามากจริงๆ” พ่อของปรางค์แก้วตอบเสียงเรียบ “อยากจะง้อเมียก็ต้องพยายามหน่อย”แม่ของคามินหัวเราะคิก “นั่นสิ พ่อแม่ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ต้องแล้วแต่ยายปรางค์แล้วล่ะ ว่าจะใจอ่อนหรือเปล่า”ปรางค์แก้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะผลักอกคามินเบาๆ “ปล่อยก่อนค่ะ นี่พ่อกับแม่ฉันมองอยู่นะ”“ไม่ปล่อย” คามินพูดเสียงอู้อี้ “ผมจะรอจนกว่าคุณจะบอกว่าจ
คามินเปิดประตูเข้ามาในบ้านด้วยสภาพเหนื่อยล้า แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเมื่อคืนเริ่มจางหาย ทิ้งไว้เพียงความหนักอึ้งในใจบ้านเงียบสนิทจนผิดปกติเขาขมวดคิ้ว เดินเข้าไปด้านในแล้วมองไปรอบๆ ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม แต่กลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก“ปรางค์” เขาเรียกชื่อเธอเสียงเบา ก่อนจะเดินไปยังห้องนอนพอเปิดประตูเข้าไป เขากลับพบว่าตู้เสื้อผ้าถูกเปิดทิ้งไว้โล่งๆ บางส่วน เสื้อผ้าของเธอหายไป!คามินยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชัก เธอเอาของใช้ส่วนตัวไปเกือบหมดหัวใจเขาหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม“บ้าชะมัด” เขาพึมพำกับตัวเอง พลันรู้สึกถึงความผิดพลาดที่ก่อขึ้นเมื่อคืนเขาพูดอะไรออกไปบ้างนะเขาพูดว่าหย่าใช่ไหม มือหนากำแน่น ดวงตาคมสะท้อนความรู้สึกสับสนและเสียใจเขาหันหลังกลับ เดินออกจากห้องด้วยจิตใจร้อนรน ไม่สนใจความมึนงงจากฤทธิ์เหล้าอีกแล้วเขาต้องไปหาเธอ!หัวใจของคามินอ่อนวูบราวกับถูกบีบรัดด้วยมือที่มองไม่เห็นเขามองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง หวังว่าบางทีนี่อาจเป็นเพียงภาพลวงตา หรือเธออาจจะแค่
ในออฟฟิศที่เต็มไปด้วยเสียงคีย์บอร์ดดังคลอไปกับการพูดคุยของพนักงาน อริสานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองอย่างเงียบๆสายตาของเธอเหลือบมองไปยังมุมห้องทำงานที่คามินยืนอยู่ คามินกำลังยิ้มให้กับปรางค์แก้วขณะพวกเขาคุยกันเรื่องงานดูเหมือนทุกอย่างจะลงตัวไปหมด ทั้งพูดคุยกันอย่างมีความสุข มือของคามินยกขึ้นแตะเบาๆที่แขนปรางค์แก้ว พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น"ปรางค์คุณคิดว่างานนี้โอเคไหม" คามินถามปรางค์แก้วด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่เขาหันไปมองปรางค์แก้วอย่างใกล้ชิดเธอเหลือบตามองเขาด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนตอบกลับ"ก็โอเคนะคะฉันคิดว่าเราน่าจะทำตามแผนนี้นะคะ ถ้าเป็นไปได้มันน่าจะดีที่สุดนะคะคามิน"อริสาไม่สามารถข่มความรู้สึกในใจได้อีกต่อไป เธอมองทั้งคู่ด้วยความหึงหวงจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของคามินและปรางค์แก้ว หัวใจของเธอเริ่มรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกดดันจนหายใจไม่ออกแต่ในขณะเดียวกัน ความคิดที่รุนแรงก็เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวอริสามองเห็นความรักที่คามินมีต่อปรางค์แก้วอย่างลึกซึ้ง เธอรู้สึกเจ็บป
ปรางค์แก้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสัมผัสจากปลายนิ้วของคามินยังคงกดแนบอยู่ใต้คางของเธอดวงตาคมคายที่จับจ้องมานั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่และมั่นคง"คุณเปลี่ยนใจแล้วทำไมล่ะคะ" เธอถามเสียงเบา ความสับสนในใจทำให้เธอไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้คามินยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าเข้าใกล้เธอมากขึ้นจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน"เพราะผมอยากให้คุณเป็นของผมคนเดียวไม่ใช่แค่ในฐานะภรรยาตามกฎหมาย แต่เป็นผู้หญิงที่ผมรัก"คำพูดนั้นทำให้หัวใจของปรางค์แก้วกระตุกวูบ ความอบอุ่นและอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขาทำให้เธอหวั่นไหว“หรือว่าคุณยังอยากหย่ากับผม” คามินถามกลับ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ใกล้ๆเธอเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจของเธอเต้นแรงเกินกว่าที่จะโกหกตัวเองได้แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองมากแค่ไหน“ฉัน” เธอพยายามจะตอบ แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอคามินเห็นเธอนิ่งไป ก็ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกแก้มของเธออย่างอ่อนโยน"ไม่เป็นไร ผมจะรอรอจนกว่าคุณจะยอมรับ
ค่ำคืนนี้เป็นอีกคืนที่สำคัญสำหรับคามิน งานเลี้ยงนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อฉลองการควบรวมกิจการครั้งใหญ่ของบริษัทในเครือซึ่งแน่นอนว่าบรรดานักธุรกิจระดับสูง นักลงทุน รวมถึงบุคคลที่มีอิทธิพลในวงการต่างตบเท้าเข้าร่วมงานกันอย่างคับคั่งปรางค์แก้วเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะต้องมายืนอยู่ในสถานที่แบบนี้ ในฐานะคู่ชีวิตของคามินตั้งแต่เช้าวันนี้ คามินเป็นคนจัดการทุกอย่างให้เธอ เขาเลือกชุดราตรีที่เหมาะสมให้เธอสวมใส่ด้วยตัวเองและยืนกรานว่าจะให้ช่างแต่งหน้าฝีมือดีที่สุดมาช่วยดูแล“คุณไม่ต้องกังวลอะไร แค่ยืนอยู่ข้างผมก็พอ” เขาพูดกับเธอขณะที่ประคองเธอขึ้นรถลิมูซีนคันหรู“ฉันกังวลว่าฉันจะทำอะไรผิดมากกว่า” เธอสารภาพตรงๆ“คุณไม่มีวันผิดหรอก” คามินสบตาเธอด้วยแววตาหนักแน่น “คุณคือภรรยาของผม นั่นก็เพียงพอแล้ว”คำพูดของเขาทำให้ปรางค์แก้วเงียบไป หัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าสู่บริเวณโรงแรมระดับห้าดาวที่ใช้เป็นสถานที่จัดงานปรางค์แก้วรู้สึกได้ถึงบรรยากาศหร







