All Chapters of เหลี่ยมร้ายหวนคืนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากอาทิตย์จัดการเปลือยร่างของลลินจนเสร็จเรียบร้อย ก็คร่อมร่างเล็กของเธอและกดแขนขาวเนียนกับที่นอน จากนั้นซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล กลิ่นกายเฉพาะจากตัวเธอทำเขารู้สึกดีทีเดียว “อื้อ พี่อาทิตย์ขา…” การปรนเปรอของคนเหนือร่างทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกดีมาก จนเผลอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสุดเซ็กซี่“ท่าทางจะชอบมากสินะ” ไม่พูดเปล่า อาทิตย์งับลำคอระหงทีหนึ่งจนเกิดรอยแดง เขาไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้นก่อนนำปลายลิ้นเร่าร้อนลากไล้คอขาวเนียนไปยังใบหูขาวสะอาด ขณะมือหนาข้างหนึ่งบีบขยำดอกบัวตูมอย่างเมามัน“อ๊ะ อ๊า รุนแรงเกินไปแล้ว” ร้องบอกปานจะขาดใจ ร่างเล็กดิ้นพล่านไปมาหวังให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของแคสเตอร์ ซึ่งเขาไม่ยอมให้เธอทำตามความต้องการสำเร็จชายหนุ่มเลื่อนหน้ามาหยุดยังทรวงอกอวบอั๋นที่ชูชัน นิ้วแกร่งสะกิดเบา ๆ ส่งผลให้ร่างเล็กร้องคราง นัยน์ตาคมกริบชำเลืองมองหน้าหวานแวบหนึ่ง แล้วอ้าปากงับยอดถันสีหวาน ก่อนดูดดื่มอย่างคลั่งไคล้ราวกับอดอยากมาเนิ่นนาน“อื้อ ทรมานเหลือเกิน” หน้าหวานส่ายไปมา จนผมเผ้ายุ่งเหยิงแผ่เต็มหมอนกอปรกับเม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบริเวณหน้าผากเกลี้ยงเกลา“อยากให้หยุดงั้นเหรอ”“ไม่ค่ะ อย่า

ลลินกลับมาถึงคอนโดก็รีบตรงไปเข้าห้องน้ำ ก่อนทรุดกายนั่งลงใต้ฝักบัว ปล่อยให้น้ำไหลชโลมเปียกเรือนร่างงดงาม จากนั้นซบหน้าหวานกับหัวเข่ามนและปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป“ฮึก ฮือ ๆ”วินาทีนี้เธอรู้สึกสับสนมากเหลือเกิน เรื่องที่เกิดขึ้นค่อนข้างกะทันหัน จนรับมือไม่ทัน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วการที่เขากลับมาและยังมีชีวิตอยู่ ทำให้เธอดีใจมากแต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะใจร้ายกันขนาดนี้“ฮึก ระหว่างเราจบลงแล้วจริง ๆ ใช่ไหม” พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น เธอไม่อยากยอมรับสักนิดกับการเปลี่ยนไปของเขา แต่ไม่แปลกหรอกถ้าเขาจะเอาคืนกัน ในเมื่อเธอทำให้เขาเจ็บปวดก่อน ก็สมควรโดนแล้วดวงตากลมโตปรายตามองนิ้วนางข้างซ้ายที่ว่างเปล่า ไร้แหวนแต่งงานที่เธอหวงแหนด้วยความรู้สึกเศร้า“หลังจากนี้หนูจะชดใช้คืนให้พี่อาทิตย์ทั้งหมดเอง” ไม่ว่าเขาปรารถนาสิ่งใดก็พร้อมทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย และไม่ขัดขืนเด็ดขาดลลินใช้เวลาสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำพักใหญ่ ๆ ก่อนไปล้มตัวลงบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ในสภาพที่สวมใส่เพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำ จู่ ๆ หยาดน้ำตาก็ไหลลงอีกครั้ง จากเดิมตั้งใจว่าจะไม่ร้องแล้ว แต่อดไม่ได้จริง ๆ สุดท้ายล

แคสเตอร์มองการกระทำของคนตัวเล็กพักหนึ่ง จากนั้นเดินไปขึ้นเตียงและล้มตัวนอนตะแคงข้างลลิน สายตาคมกริบกวาดมองทั่วกรอบหน้าหวาน ก่อนจะเห็นเปลือกตาบางขยุกขยิก“อย่าทำเหมือนว่าฉันขืนใจเธอ ลลิน”หญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนทั้งคู่จะสบตากัน ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครเปล่งประโยคใดออกมาให้ได้ยิน ซึ่งลลินยกแขนเรียวขึ้นโอบคอแกร่ง“ทำอะไรของเธอ”“ที่คุณทำแบบนี้กับลลิน เพราะคุณยังรักลลินใช่ไหม” นิ้วเรียวกรีดกรายลงบนแก้มสากก่อนลากไล้มายังจมูกโด่งคมสัน และมาหยุดที่ริมฝีปากหยักได้รูป จากนั้นสบตาเขาอีกครั้งอย่างรอคอยคำตอบ“…” ไม่มีเสียงใดเอ่ยมาจากปากของแคสเตอร์ เขากดร่างเล็กลงกับที่นอนและจัดการบดขยี้ปากนุ่มอย่างรวดเร็ว ดูดดื่มราวกับคนหิวกระหาย“อื้อ” นิ้วเรียวจิกเล็บบนท่อนแขนกำยำแน่น จูบของคนตัวโตทั้งดิบเถื่อนและหนักหน่วงมากชายหนุ่มถอนจูบออกอย่างช้า ๆ แล้วปรายตามองหน้าจิ้มลิ้ม“รู้ไว้ด้วยที่ฉันทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะใคร่ต่างหาก” เหยียดยิ้มมุมปากดั่งคนร้ายกาจ“คุณมันใจร้ายที่สุด”“คงไม่เท่ากับพ่อเธอหรอก แค่นี้ยังถือว่าน้อยไป”“ระหว่างเราจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้วเหรอคะ” ลึก ๆ ในใจ

“รีบเดินมาเร็ว ๆ ลลิน ชักช้าอยู่ได้” เอี้ยวคอหันไปมองคนตัวเล็กข้างหลังก่อนจะก้าวเท้ายาวอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจว่าเธอจะตามทันหรือไม่“ค่ะ” ลลินมองแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตพลางพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่ง “เมื่อไรพี่อาทิตย์จะยกโทษให้หนูสักที”เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบสามเดือน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขายังไม่มีท่าทีจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมดั่งในอดีต ไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมดในสายตาเขา จนบ่อยครั้งรู้สึกท้อใจ แต่ยังคงฮึดสู้ต่อไปเพื่อหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะยอมยกโทษให้กันบ้าง“ลลิน รีบตามมาสิ” แคสเตอร์หยุดชะงักเท้าและหันหลังไปคว้าข้อมือเล็กของลลินพร้อมจูงให้เดินตามหลังไปด้วยกันอย่างรวดเร็ว ทำเอาลลินเกือบล้มสะดุดขาตัวเองเพราะก้าวเท้าตามไม่ทัน“คุณคะ ช้า ๆ หน่อยได้ไหม”“ฉันไม่มีเวลาว่างเหมือนเธอนะลลิน” ตอบกลับทันควัน“ก็ไม่ได้ว่างเหมือนกันนั่นแหละ” เสียงหวานบ่นอุบอิบประโยคดังกล่าวกระทบโดนโสตประสาทของแคสเตอร์ ก่อนจ้องเขม็งลลินด้วยแววตาวาวโรจน์“เธอพูดว่าอะไรนะ!!” กระชากแขนเล็กอย่างแรงทำเอาคนตัวเล็กถึงกับเซตามแรงของเขา“โอ๊ย!! เจ็บนะคะ”“ฉันถามว่าเธอพูดว่าอะไร” เน้นเสียงหนัก“เปล่าค่ะ” แรงบีบของเขาทำให้เธอเจ

เวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไร ลลินไม่อาจรับรู้ได้ นับจากเขาพาฮันนี่ออกจากห้องทำงาน หญิงสาวยังคงนั่งที่เดิมโดยไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นไปไหน กระทั่งเสียงท้องร้องดังด้วยความหิวทำให้เธอได้สติ“สงสัยจะหิวแล้ว” ก้มหน้ามองท้องแบนราบพร้อมกับเอื้อมมือลูบเบา ๆ จากนั้นไม่รอช้าจัดการเก็บเศษแก้วแตกกระจัดกระจายบนพื้น จนหมดเกลี้ยงหญิงสาวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ก่อนจะกินข้าวกล่องที่เตรียมมา ซึ่งเธอกินได้เพียงไม่กี่คำก็ต้องหยุดเนื่องจากรู้สึกพะอืดพะอม“เสียดายจัง” ลลินจำใจต้องหยุดกินอาหารไปทั้งอย่างนั้น จากนั้นนำฝามาปิดกล่องแล้วลุกขึ้นเต็มความสูงเพื่อไปเข้าห้องน้ำหลังจากหญิงสาวจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก็เตรียมตัวจะกลับโต๊ะทำงาน ทันใดนั้นเธอถูกใครคนหนึ่งกระชากเข้าที่ท่อนแขนเล็กและลากไปยังบันไดหนีไฟหญิงสาวพยายามดิ้นสุดฤทธิ์ ก่อนจะเห็นว่าเป็นใครก็หยุดทุกการกระทำ แล้วปรายตามองคนตัวโตตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า“ทำไมมองฉันแบบนั้น” สายตาของคนตัวเล็กทำเขาปวดหนึบบริเวณอกข้างซ้าย“คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ”“…” ไม่มีเสียงตอบกลับจากริมฝีปากหยักได้รูป ทั้งคู่ต่างพากันเงียบประมาณหลายนาที ก่อนสายตาคมกริบจะเหลือบ