جميع فصول : الفصل -الفصل 30

อุ๊บ! ลลินรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยอาการพะอืดพะอมเพื่อตรงไปห้องน้ำ ก่อนโก่งคออาเจียนบริเวณอ่างล้างหน้าแทบหมดไส้หมดพุงทีเดียว“อย่าแกล้งแม่แรงสิคะ” ก้มหน้ามองท้องตนเองที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับเอื้อมมือแตะเบา ๆหลายวันมานี้เธอแพ้ท้องรุนแรงมากกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า จนแอบหวั่นใจว่าพ่อของลูกจะจับได้ หากเขารู้ความจริงเรื่องเธอตั้งครรภ์ คงไม่ยอมให้เธอเลี้ยงเด็กคนนี้แน่แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอจะไม่มีทางให้เขารู้เด็ดขาดหลังจากลลินใช้เวลาจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จเรียบร้อย ก็ออกไปแต่งตัวเพื่อเตรียมไปทำงานเหมือนทุกวัน แต่หนนี้แตกต่างกว่าที่ผ่านมาเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายสัญญาระหว่างเธอกับเขาจะจบลง นั่นหมายความว่าเธอจะไม่ได้เจอหน้าเขาอีกต่อไปเมื่อมาถึงบริษัทลลินนั่งรอคอยแคสเตอร์อย่างใจจดใจจ่อ ทันทีที่ชายหนุ่มปรากฏตัว เธอรีบตามหลังเขาเข้าไปในห้องทำงานทำเอาอีกคนอดแปลกใจไม่ได้กับท่าทางของหญิงสาว “มีอะไร” ถามพลางหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหรู“วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วนะคะ หวังว่าคุณจะไม่ลืม” ลลินเปิดประเด็นทันใดที่คนตัวโตให้โอกาสในการถาม“อืม” ตอบรับเพียงสั้นๆ ช้อนตามองคนตัวเล็กอย่างจับ

เช้าวันใหม่แสงแดดจากข้างนอกห้องสาดส่องกระทบมายังปลายเตียงที่คนทั้งสองกำลังนอนกอดกันกลม ลลินสะดุ้งตื่นด้วยอาการพะอืดพะอม ก่อนกระโดดลงจากเตียงและวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วอุ๊บ อ้วก แหวะหญิงสาวโก่งคออาเจียนลงในอ่างล้างหน้าแทบหมดไส้หมดพุง กว่าจะเริ่มรู้สึกดีก็ผ่านไปหลายนาที เธอแหงนหน้ามองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่อย่างครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนก้าวเดินออกจากห้องน้ำและตรงไปหาคนตัวโตบนเตียงขนาดคิงไซซ์ลลินหย่อนก้นนั่งลงข้างแคสเตอร์ เอื้อมมือเล็กลูบไล้หน้าคมคายเบา ๆ จากนั้นโน้มตัวไปจูบบนแก้มสาก“หนูรักพี่อาทิตย์มากนะคะ แต่หนูต้องไปแล้ว” กระซิบบอกข้างใบหูคนหลับ ขณะเดียวกันน้ำตาที่ไม่ได้นัดหมายไหลรินตกลงบนแก้มสากของชายหนุ่ม เธอพยายามกลั้นเสียงร้องสะอึกสะอื้นเพราะกลัวทำคนหลับสะดุ้งตื่นหลังจากเอ่ยลาคนตัวโตเสร็จเรียบร้อย ลลินไม่รอช้าจัดการลุกขึ้นไปแต่งตัวและรีบออกจากคอนโดทันทีก่อนเขาจะตื่นขึ้นมาเจอพ้นร่างเล็กของลลินเพียงไม่ถึงชั่วโมง แคสเตอร์ลืมตาขึ้นพบกับความว่างเปล่า“ลลิน” เด้งตัวลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตามองรอบ ๆ ห้อง แล้วกระโดดลงจากเตียงเพื่อตรงไปห้องน้ำ ทว่ากลับไร้ร่างของเธอ ก่อนเดินออกไปข้างนอกห

นับจากวันนั้นที่ลลินทะเลาะกับแคสเตอร์ครั้งล่าสุด เธอแทบไม่ได้เจอคนตัวโตเลย เนื่องจากอีกคนค่อนข้างยุ่งมากเพราะต้องรีบฟื้นฟูบริษัทให้กลับมารุ่งเรืองเหมือนในอดีตบางวันชายหนุ่มไม่กลับบ้าน บางวันก็กลับเช้าของอีกวัน และวันนี้ก็เช่นกันเขากลับมาในช่วงสายของวันใหม่ ลลินซึ่งรอเจอคนตัวโตมาหลายวัน ทันทีที่รู้ว่าเขากลับมาจึงไม่รอช้าไปพบเจอเมื่อมาถึงยังห้องนอนของแคสเตอร์ ลลินเอาแต่เดินวนไปมาอย่างสองจิตสองใจ เธอกำลังลังเลสุดขีดว่าควรเจอเขาดีไหม สุดท้ายด้วยความโหยหาจำใจต้องเปิดประตูเข้าไปด้านใน“นอนอยู่สินะ” คนตัวเล็กเดินย่องไปหาคนหลับสนิท ที่ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงเดินของเธอก่อนหย่อนตัวนั่งลงข้างแคสเตอร์“ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะคะ” เพราะเธอบริหารงานไม่ได้เรื่องทำให้บริษัทเกือบล้มละลาย แถมเขายังต้องมาเหนื่อยอีกต่างหาก เมื่อคิดได้ดังนั้นแอบรู้สึกผิดกับเขามากเหลือเกินมือเรียวเอื้อมขึ้นสัมผัสแก้มสากเบา ๆ ก่อนเลื่อนมายังริมฝีปากหยักได้รูป และโน้มตัวไปประกบปากจูบเขาเบา ๆ จากนั้นล้มตัวลงนอนข้างกายคนตัวโต โดยใช้แขนแกร่งของเขาหนุนศีรษะเล็กกลิ่นกายเฉพาะจากตัวเขาทำเอารู้สึกสดชื่นมากยิ่งนัก แถมยังลดอาการพะอืดพะอม

หญิงสาวรูปร่างอุ้ยอ้าย ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีกำลังก้าวเดินไปตรงหน้าเพื่อต้องการไปยังสถานที่หนึ่ง ก่อนหยุดชะงักเมื่อคนตัวโตเดินมาขวางทาง“จะไปไหน” ปรายตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สวมใส่ชุดคลุมท้องสีหวานยาวเหนือเข่า“ยุ่งอะไรด้วยคะ” เอ่ยตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง โดยไม่เกรงกลัวท่าทางของแคสเตอร์“ที่ฉันถามเพราะกลัวว่าเธอจะทำให้ลูกตกอยู่ในอันตราย”“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ต่อให้ลลินต้องตายลูกก็ต้องปลอดภัย” คำตอบเสียงดังฟังชัดของหญิงสาวทำเอาแคสเตอร์ถึงกับพูดไม่ออก“ขอตัวก่อนนะคะ”“นี่เธอ”ครืด! เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มกำลังจะวิ่งตามหลังของลลินหยุดชะงัก ก่อนขมวดคิ้วเข้มอย่างฉงนกับสิ่งที่ได้อ่าน จากนั้นไม่รอช้ารีบออกจากบ้านเพื่อตรงไปยังที่หมายรถคันหรูแล่นจอดยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง แคสเตอร์เปิดประตูลงจากรถอย่างไวและเข้าข้างในเพื่อไปพบใครคนหนึ่ง ที่เป็นคนนัดหมายเขาออกมา“เธอนั่นเอง นึกว่าใคร” มองดูคนตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง เพราะไม่คิดว่าข้อความปริศนาถูกส่งเข้าในโทรศัพท์ของเขาจะมาจากต้นเตยเพื่อนสนิทของลลิน“สวัสดีค่ะพี่อาทิตย์ เอ๊ะ…หรือคุณแคสเตอร์ดีล่ะคะ”“มีอะไร” ถามเสียงเย็น“นั่งก่อนสิ

“อรุณสวัสดิ์ครับ”“คุณ” คนกำลังจะออกไปจากห้องนอนเพื่อไปรับประทานอาหารเช้าเป็นอันหยุดชะงัก เมื่อเปิดประตูออกมาเจอเขาพร้อมกับคำทักทายที่แปลกจากเดิม“หิวยังครับ พี่ให้คนเตรียมอาหารให้แล้ว”“พี่เหรอ” เสียงหวานพึมพำอย่างแผ่วเบากับสรรพนามแทนตนของอีกคน เธอรู้สึกสับสบเหลือเกินว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ทำไมแคสเตอร์ถึงดูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เหมือนกับคนเดิมของเธอในอดีต“ลลินครับ”“คะ”“ไปกินข้าวกันเถอะ”“อืม”“เดี๋ยวก่อนครับ” แคสเตอร์เอื้อมมือหมายจะปัดเส้นผมปรกหน้าหวานไปทัดใบหูขาวสะอาด ทว่าลลินปัดแขนแกร่งออกห่าง“จะทำอะไรคะ” หญิงสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเว้นระยะห่างกับเขา“พี่เห็นว่าผมมันบังหน้า เลยจะช่วยเอาออกให้”“ไม่เป็นไรค่ะ ลลินจัดการเองได้” ไม่เข้าใจจริง ๆ เขาต้องการอะไรกันแน่ถึงได้ปฏิบัติตัวกับเธอเช่นนี้หญิงสาวชำเลืองมองหน้าหล่อเหลาอย่างจับสังเกต เขาไม่ได้แสดงพิรุธออกมาให้เห็น นอกจากส่งยิ้มหวานมายังเธอ รอยยิ้มนั้นของเขาเหมือนที่เธอเคยได้รับเมื่อสามปีก่อน แค่ได้เห็นก็ใจอ่อนยวบ“ไปกันเถอะ ลูกคงหิวแย่แล้ว” มือใหญ่ลูบหน้าท้องนูนด้วยความนุ่มนวล จากนั้นประคองลลินไปยังห้องอาหารเมื่อทั้งคู่