บทที่ 11 หลอกให้ตายใจ

ร่างเล็กแหงนมองตึกสูงสิบกว่าชั้นตรงหน้า ก่อนถอนหายใจเฮือกหนึ่งและก้าวเดินเข้าข้างในโรงแรมหรู เนื่องจากวันนี้มีนัดกับแคสเตอร์เพื่อคุยรายละเอียดในการร่วมงานเพิ่มเติม

“คุณลลินครับ เชิญทางนี้” ทันทีที่หญิงสาวปราฏตัว ลีวายลูกน้องคนสนิทของแคสเตอร์ที่ยืนรอรับหญิงสาว รีบประชิดตัวเธอและนำทางพาไปพบเขา

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เอ่ยขึ้นหลังจากลีวายเดินมาส่งที่หน้าประตูห้องอาหารแบบส่วนตัว

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ยังไงก็เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว” บอดี้การ์ดหนุ่มเปิดประตูห้องอาหารพร้อมผายมือเชื้อเชิญลลินให้เข้าไปด้านใน

เท้าเล็กค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าข้างในอย่างเชื่องช้า ก่อนจะพบกับแคสเตอร์ยืนชมวิวบริเวณหน้าต่างกระจก มือหนาข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ส่วนมืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายอารมณ์

“เอ่อ คุณแคสเตอร์”

“มาแล้วเหรอครับ” ชายหนุ่มหันหลังไปมองตามเสียงเรียก เขาก้าวเดินไปหาลลินก่อนจะลากเก้าอี้ให้เธอนั่ง

“ขอบคุณค่ะ” ว่าแล้ว หย่อนก้นนั่งลง

“สั่งอาหารก่อนสิครับ” เขายื่นเมนูอาหารให้แก่คนตัวเล็กตรงหน้า

“ค่ะ” เธอรับมาอย่างปฏิเสธไม่ได้ จำใจต้องสั่งอาหารสองสามอย่างตามคำสั่งของเขา

หญิงสาวไม่อาจล่วงรู้เลย ทุกอิริยาบถของเธอตกอยู่ในสายตาคมกริบ แคสเตอร์กำลังมองเธอเป็นระยะ ๆ อย่างสังเกตในท่าที

“เอ่อ คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ” เพราะรู้สึกเหมือนโดนจ้อง เลยถามขึ้นเพื่อไขข้อข้องใจ

“เปล่าครับ”

“อืม” เผยยิ้มอ่อน ๆ ก้มดูเมนูอาหารต่อ ระหว่างเลือกอาหารเธอรู้สึกเหมือนโดนจ้องตลอดเวลา เมื่อเงยหน้ามองเขา ชายหนุ่มก็ทำเหมือนไม่มีอะไร แถมยังส่งยิ้มยั่วยวนมายังเธอ

“คุณมีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าครับ”

“แต่คุณกำลังมองฉันอยู่”

“ก็คุณสวย ผู้ชายที่ไหนก็อยากมองกันทั้งนั้น” แคสเตอร์วางข้อศอกบนโต๊ะพลางโน้มตัวเข้าใกล้หญิงสาว ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาทำเอาใจสาวเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

“ฝากสั่งอาหารให้ด้วยนะคะ พอดีอยากเข้าห้องน้ำ” ลลินไม่รอให้อีกคนเอ่ยประโยคใด เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนและวิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ตัวสักนิดกำลังถูกแคสเตอร์มองด้วยสายตารังเกียจ

“อย่าหวังว่าหลังจากนี้เธอจะมีความสุข” ปรายตามองแผ่นหลังของหญิงสาวจนลับหาย

หลังจากลลินมาเข้าห้องน้ำ เธอยืนมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ ก่อนเอื้อมมือกุมหน้าอกข้างซ้ายด้วยอาการเหม่อลอย

“เขาต้องใช่พี่อาทิตย์แน่ ๆ” เพราะหลายอย่างในตัวเขา ทำให้เธอปักใจเชื่ออย่างนั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลลินรีบออกจากห้องน้ำทันที เนื่องจากอยากเห็นใบหน้าของเขาอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกคะนึงหาบวกกับโหยหาชายคนรักสุดหัวใจ

“รอนานไหมคะ” ว่าพลางหย่อนก้นงามนั่งลงตรงข้ามเขา ท่าทางของลลินทำให้ชายหนุ่มงุนงงเล็กน้อย แต่ไม่ว่าเธอจะมาไม้ไหน เขาพร้อมรับมือและจะไม่มีทางพลาดเหมือนในอดีตอีกเด็ดขาด

“ไม่เลยครับ ทานอาหารกันเถอะ”

“ลลินว่าเราคุยเรื่องสัญญากันก่อนดีกว่า” หญิงสาวหยิบซองสีน้ำตาลบนเก้าอี้ข้างกายนำไปยื่นให้แก่คนตรงหน้า

“ครับ” แคสเตอร์รับเอกสารจากเธอแล้วอ่านจนจบ แต่ไม่ได้เซ็นลงในกระดาษใบนั้นทันที ก่อนจะเบี่ยงประเด็นอื่น โดยการรินไวน์ให้แก่หญิงสาว “ลองชิมดูสิครับ ไวน์อันนี้อร่อยมาก”

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ลลินกลัวจะเมา”

“ไม่เมาหรอกครับ แค่แก้วเดียวเอง”

“ก็ได้ค่ะ” เพราะมั่นใจว่าเขาคืออาทิตย์สามีของตนเอง จึงไม่กลัวจะเกิดอันตรายกับเธอ ลลินเลยรับแก้วไวน์จากเขามาดื่มพรวดจนหมดแก้ว

“อร่อยไหมครับ”

“อืม อร่อยค่ะ” พยักหน้าหงึก ๆ

“เอาอีกไหม”

“ค่ะ” เธอยื่นแก้วให้เขารินไวน์ใส่ นี่เป็นครั้งที่สองได้ดื่มไวน์ ครั้งแรกเมื่อสามปีก่อนกับเขา ส่วนรอบนี้เป็นครั้งที่สองกับเขาเช่นเดิม

รสชาติไวน์ที่ลลินได้ลิ้มลองในคราวนี้อร่อยกว่าครั้งแรกเป็นไหน ๆ ทำให้เธอดื่มมากเป็นพิเศษ

“ขอ…” ลลินเริ่มเมาไม่ได้สติ เธอยื่นแก้วขอไวน์จากเขาอีก แต่ไม่ทันที่แคสเตอร์จะรินไวน์ให้ ทันใดนั้นหน้าจิ้มลิ้มฟุบลงกับโต๊ะอาหาร

“เฮอะ! ยัยขี้เมา” เหยียดยิ้มมุมปากด้วยความเกลียดชังที่มีต่อลลิน แคสเตอร์ลุกขึ้นเต็มความสูงไปหาหญิงสาวและนั่งย่อง ๆ

“ลลิน” นิ้วยาวสะกิดหัวไหล่บอบบางเบา ๆ ทว่าไร้เสียงตอบกลับจากคนตัวเล็ก

เมื่อเห็นว่าไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ แคสเตอร์จึงตัดสินใจช้อนร่างเล็กในท่าเจ้าสาวและพาออกจากห้องอาหาร

“ฝากเช็คบิลด้วย”

“ครับ”

สั่งลูกน้องคนสนิทเสร็จ แคสเตอร์มุ่งหน้าพาลลินไปห้องพักของโรงแรม ชายหนุ่มวางเธอลงบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ก่อนหย่อนตัวนั่งลงข้างกายเธอ

นัยน์ตาดำขลับกวาดสายตามองคนหลับไม่ได้สติตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ทันใดนั้นสายตาคมปะทะกับแหวนเพชรบริเวณนิ้วนางข้างซ้าย ซึ่งเป็นแหวนแต่งงานที่ครั้งหนึ่งเขาเคยสวมให้เธอด้วยความรัก

“คนอย่างเธอไม่เหมาะจะสวมมัน” แคสเตอร์พูดพลางถอดแหวนออกจากนิ้วนางของลลิน แล้วนำไปเก็บในลิ้นชักข้างหัวเตียง

“อื้อ” หญิงสาวปรือตาขึ้นช้า ๆ เธอพยายามพยุงกายลุกขึ้นนั่ง แต่โดนชายหนุ่มรั้งไว้และกดเธอลงกับที่นอนเหมือนเดิม

“อย่าเพิ่งลุก”

“พี่อาทิตย์” ดวงตากลมโตจ้องมองหน้าหล่อเหลาราวกับตกอยู่ในมนต์สะกด “อื้อ คุณไม่ใช่พี่อาทิตย์”

“ดูดี ๆ สิครับ” ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้าหวาน ทั้งคู่สบตากัน ลลินมองหน้าคมคายอย่างพิจารณา นิ้วเรียวเอื้อมขึ้นแตะจมูกโด่งคมสันแล้วลากไล้มายังริมฝีปากหยักได้รูป

“พี่อาทิตย์…กลับมาหาหนูแล้วใช่ไหม” เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ จากนั้นเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมโอบกอดคนตัวโตอย่างคิดถึงสุดหัวใจ หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

“ครับ พี่กลับมาหาลลินแล้ว” มือหนาลูบแผ่นหลังเล็กอย่างนุ่มนวล แม้การกระทำของเขาในตอนนี้จะอ่อนโยนกับเธอมาก แต่ภายในใจกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น ความเป็นจริงเขารู้สึกเกลียดผู้หญิงคนนี้มากแทบอยากจะฉีกร่างเล็กเป็นชิ้น ๆ ทีเดียว

“ใช่พี่อาทิตย์ของหนูจริง ๆ ใช่ไหมคะ หนูไม่ได้ฝันไปใช่ไหม” มือเล็กวางบนแก้มสาก กวาดสายตามองทั่วกรอบหน้าหล่อ เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอลืมเสียสนิทว่าเขาคือแคสเตอร์ นักลงทุนที่สนใจร่วมหุ้นกับบริษัท

“ลองดูดี ๆ สิครับ ลลินฝันหรือเปล่า” เขาวางมือหนาทาบหลังมือเรียวที่ยังคงสัมผัสแก้มสาก

“ฮึก ฮือ ๆ คิดถึงมากเหลือเกิน” เธอโอบกอดเขาอีกครั้ง คราวนี้กระชับกอดแน่นกว่าเดิม

“พี่ก็คิดถึงลลินเหมือนกันครับ”

“พี่อาทิตย์” ลลินคว้าคอแกร่งพร้อมกับทาบกลีบปากอมชมพูลงบนริมฝีปากหยักได้รูป เธอพยายามจะบดขยี้ปากหนา ก่อนจะถูกอีกคนเม้มปากนุ่มแทน

ชายหนุ่มประคองลลินให้นอนลง แล้วทาบกายแกร่งบนเรือนร่างงดงาม ในขณะปากของคนทั้งสองยังคงประกบกันอยู่ ซึ่งไม่มีท่าทีจะถอนจูบออกง่ายดาย

แคสเตอร์บดขยี้ปากนุ่มอย่างดิบเถื่อน ลิ้นเร่าร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากสาวเพื่อกวาดต้อนชิมความหวาน 

“อื้อ” ลลินหลับตาพริ้มรับจูบจากคนตัวโต ทั้งคู่แลกลิ้นกันอย่างนัวเนีย ก่อนแคสเตอร์ถอนจูบออกเพราะกำปั้นน้อย ๆ กำลังทุบตีหลังแกร่งถี่รัว เนื่องจากเธอใกล้จะขาดอากาศหายใจเต็มที

“งั้นนอนเถอะ” แคสเตอร์ทำท่าจะถอยห่างจากเธอ แต่ไม่วายโดนลลินรั้ง

“อย่าเพิ่งไป อยู่กับหนูก่อนได้ไหม หนูต้องการพี่อาทิตย์” มองเขาด้วยสายตาเว้าวอน

“มั่นใจเหรอ”

“ค่ะ” พยักหน้าหงึก ๆ เพื่อยืนยันคำตอบ

ท่าทางของคนตัวเล็ก ทำให้แคสเตอร์ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น จมูกโด่งคมสันถูไถตามลำคอระหงก่อนกดจูบหนัก ๆ สร้างรอยแดงสีกุหลาบมากมาย

ฟันคมงับคอขาวเนียนทีหนึ่ง ส่งผลให้คนตัวเล็กสะดุ้งตัวโหยงด้วยความเจ็บปนตกใจ

“อ๊ะ”

“เจ็บเหรอ อยากหยุดไหม”

“เจ็บนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่หยุดได้ไหม” กะพริบตาปริบ ๆ มองเขาด้วยสายตาออดอ้อน ความปรารถนากอปรกับความโหยหาที่มีต่อชายหนุ่มจึงไม่อยากหยุดมันลงง่ายๆ

“งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้วสิ ท่าทางคงจะอยากมาก!!” ประโยคท้ายเขาเน้นเสียงหนัก ๆ จากนั้นฉีกชุดเดรสกระโปรงเป็นสองชิ้น

แควก!