Semua Bab อ้อมกอดสุภาพบุรุษ: Bab 41 - Bab 50

จวบจนได้เวลาตั้งโต๊ะ แม่บ้านใหญ่และลูกมืออีกคนได้ช่วยกันลำเลียงอาหารมาวางโต๊ะจนครบจำนวนคนและได้จัดเพิ่มอีกหนึ่งที่สำหรับลูกชายคนโตของบ้านรุ่งโรจน์“น้อยหน่าไปตามคุณกานต์มากินข้าวด้วยกันไป” แม่บ้านใหญ่สั่งคนถูกเรียกชื่อวางมือจากงานที่ทำ วิ่งปรูดออกไปอย่างไม่ต้องพูดซ้ำ“คุณหนูขาไปกินข้าวก่อนนะคะ ค่อยมาทำใหม่” ลับร่างผู้ช่วย นางเดินกลับมาตามนนท์นลินที่กำลังใช้ช้อนตักซอสส้มราดหน้าเค้กที่อยู่ในถ้วย ฟรอยด์ พลางแตะมือไปตรงข้อศอกของหญิงสาวที่สมาธิจดจ่อกับสิ่งที่ทำร่างบอบบางตอบรับเสียงเบา ก่อนจะไปล้างมือแล้วเดินไว ๆ ไปห้องอาหารที่ทราบจากป้าปานว่าทุกคนรออยู่ก่อนแล้ว“ขอโทษที่มาช้าค่ะ” เข้านั่งที่ของตนซึ่งติดกับมารดาเรียบร้อยก็เอ่ยอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ“ไม่เป็นไรหรอกลูก” เมื่อทุกคนมากันครบแล้วก็ลงมือกินข้าวเช้าร่วมกัน โดยมีเสียงพูดคุยดังขึ้นเป็นระยะ ๆ เพื่อไม่ให้เงียบเกินไป“อิ่มแล้วเหรอ” คุณภาวิดาถามขึ้นเมื่อเห็นบุตรสาวตั้งท่าจะลุกออกจากเก้าอี้“ค่ะ หนูขอตัวไปทำขนมต่อก่อน

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเราไปเอง”หัวหน้ามือสองส่งเสียงห้ามกายที่จะวางมือจากงานแล้วไปรับออร์เดอร์ลูกค้า“...ไม่ทราบว่ารับอะไรดีคะ” นันท์นลินส่งเสียงทักลูกค้าที่มัวแต่สนใจชื่นชมร้าน อีกทั้งยังหันหลังให้เธอด้วย เลยไม่รู้ว่าใคร แต่ทว่าเธอทำไมถึงคุ้นเช่นนี้ก็ไม่รู้สิณัฐพลละจากสิ่งที่ตรงหน้าหันตามเสียงเรียกเห็นหญิงสาวที่แยกกันเมื่อชั่วโมงก่อนอยู่ตรงหน้า ก่อนสั่งเบเกอรีที่เขาขับรถมากินถึงที่นี่“เอ่อ กาแฟร้อนและเค้กส้มครับ”ณัฐพล!“อะ...เอ่อ สักครู่นะ” หายตกตะลึงแล้วก็ตอบรับทั้งที่สติยังไม่ครบร้อย ก่อนผละออกมาชงกาแฟให้ลูกค้า ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย แถมยังอยู่ห้องเดียวกันอีกและ...เธอไม่คิดว่าเขาจะมาวันนี้เลยด้วยซ้ำ“ได้แล้วจ้ะ” เตรียมจะผละออกมาแต่ถูกจับเข้าที่ข้อมือไว้ได้ก่อน“นั่งเป็นเพื่อนหน่อยสิ”“เอ่อ เราต้องไปทำขนมอะ” พลางบิดข้อมือตัวเองออกอย่างนุ่มนวล เพื่อบอกใบ้ให้อีกฝ่ายรู้ว่าปล่อย“นะ นะ แป๊บเดียวเอง” อ้อนขอ

เข้าสู่เช้าวันที่สามที่นนทภัทรมาอยู่เฝ้าภรรยาตลอดยี่สิบชั่วโมง โดยใช้โซฟาเป็นที่พำนักในยามค่ำคืน หลังหญิงสาวออกจากไอซียูมาอยู่ในห้องพักฟื้นวีไอพีที่มีพยาบาลเข้ามาวัดไข้ดูอาการทุก ๆ สี่ชั่วโมง แม้หมอจะบอกว่าไม่มีอะไรต้องเป็นกังวล เพราะหญิงสาวตอบสนองกับยาที่ให้ทางสายน้ำเกลือได้เป็นอย่างดี ทว่าในห้องกลับเต็มไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์ครบครันพร้อมใช้งานอยู่ตลอดเวลา เลยทำให้ทุกคนเป็นกังวล และได้แต่ภาวนาให้เธอฟื้นในเร็ววันห้องพักที่เขาติดต่อให้กรรณิกาใช้พักฟื้นยังเป็นห้องเดียวกันกับแม่ยายที่เข้ามาพักเมื่อหลายวันก่อนในทุก ๆ วันทั้งสองครอบครัวจะมาเยี่ยมและถามดูอาการของหญิงสาวอย่างอยากรู้ทุกความเป็นไป บางวันหากคุณนันทวัฒน์ต้องเข้าสำนักงาน แม่ ๆ จะโทรมาทุกสามเวลาก่อนและหลังอาหารเลยก็ว่าได้สำหรับเขาบอกได้เลยว่าอาการโดยรวมของภรรยาหนักใช้ได้ ที่หนักสุดคงเป็นศีรษะที่ต้องเย็บไปกว่ายี่สิบเข็มและมีผ้าก๊อซสีขาวพันไว้ ตามร่างกายมีรอยถลอกบ้างประปราย ส่วนใหญ่เริ่มออกสีแดงเข้มแล้ว ข้อมือขวาที่ตนกุมไว้มีผ้าสีขาว ๆ พันไว้เช่นกัน เนื่องจากฟาดกับเหล็กหรืออะไรสักอย่างที่อยู่บ

เมื่อทุกคนกลับกันไปหมด นนทภัทรก็นั่งคิดสัพเพเหระจนรกสมองไปหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องที่ตนทำลงไปเกี่ยวกับคดีความที่ทางเขาเป็นฝ่ายยอมความ สำหรับเขาแล้วไม่อยากให้มีปัญหาหรือเรื่องอะไรก็ตามมารบกวนภรรยา แม้เรื่องนั้นจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่สลัดเรื่องรก ๆ ออกจากความคิดได้ ก็หันเหไปหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านเมื่อเลขาดีเด่นของเขาหอบมาให้ ใช้คำว่าหอบคงเหมาะกว่า เพราะมีเป็นสิบ ๆ เล่มที่รออนุมัติจากตนนนทภัทรคร่ำเคร่งกับกองเอกสารอยู่เป็นเวลาหลายชั่วโมงถึงสะสางไปหมดทุกแฟ้ม ที่มีเยอะขนาดนี้เพราะเขาไม่ได้เข้าออฟฟิศเลยตั้งแต่ภรรยามานอนโรงพยาบาล ทำให้ผ้าแพรต้องหอบหิ้วมาให้ถึงที่นี่ในเวลาเลิกงานของทุกวันถึงไม่ได้เข้าไปก็รู้ทุกความเคลื่อนไหวของคนในรีสอร์ตเป็นอย่างดี เมื่ออดีตท่านประธานใหญ่เข้าไปควบคุมการแสดงเองทั้งหมด เนื่องจากรู้มาว่าบิดาของท่านประธานคนปัจจุบันที่ทุกคนให้ความเคารพนั้นเป็นคนดุและระเบียบจัด ทั้งยังเข้มงวด เลยเป็นผลให้ลูกน้องต่างพากันเกร็งไปหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งผ้าแพรที่เคยใกล้ชิดท่านมากกว่าใครยังกลัวเลยเก็บแฟ้มใส่ถุงเอกสารที่ผ้าแพรถือมาเมื่อวานจนหมดก็

ติ๊ด ติ๊ดเสียงเรียกเข้าจากมือถือเครื่องหรูเรียกความสนใจจากภวังค์ความคิดของเขาได้เป็นอย่างดี“ครับแม่”(“แม่ใกล้ถึงโรง‘บาลแล้ว อยากกินอะไรไหมลูก”)“ไม่ครับ” เงียบเสียงไปสักหนึ่งถึงเอ่ยถามต่อ “ทำไมมาค่ำจังเลยล่ะครับ”พูดแล้วก็ไม่ลืมที่จะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ซึ่งบนหน้าปัดในตอนนี้บอกเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาพอดิบพอดี(“แม่จะมาตั้งแต่กลางวันแล้ว แต่ไม่มีคนว่างพาแม่กับแม่ขวัญมาน่ะสิ”) มารดาบอก (“ทำไมเมื่อตอนเที่ยงแม่โทรหานนท์ไม่ติดเลยล่ะลูก”)“สงสัยแบตจะหมดน่ะครับ”ได้ยินเช่นนั้น ร่างสูงก็ก้มตัวไปหยิบมือถือของตนขึ้นมาดู ปรากฏว่าเปิดไม่ได้อย่างที่บอกมารดาไปจริง ๆ(“จ้ะ ๆ แค่นี่นะแม่ใกล้ถึงแล้ว”)“เอ่อ เดี๋ยวครับ แม่มากลับใครครับ”(“ตอนแรกจะมากันสามคน พอดีว่าเพื่อนนลินเขามาหาเลยอาสาขับรถให้น่ะ”)“อะไรนะครับ!”หลังจากมารดาวางสายไป ร่างสูงที่ตกใจอยู่ถึงกับมึนงงเมื่อมารดาให