บททั้งหมดของ อ้อมกอดสุภาพบุรุษ: บทที่ 31 - บทที่ 40

เย็นวันนั้นทั้งสามไม่ได้ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเย็นร่วมกับครอบครัว เพราะกินเบเกอรีอิ่มมาจากร้านแล้ว แถมตบท้ายด้วยสลัดผักที่กรรณิกาทำไว้ให้อีกคือไม่รู้ว่าที่กินไปจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนแล้วเข้าบ้านได้ก็ขึ้นห้องใครห้องมัน ห้องนอนของผู้ชายที่เมื่อก่อนมักเป็นสีน้ำตาลและสีขาวเป็นส่วนใหญ่ พอมีภรรยาสาวมาอยู่ด้วยเริ่มมีสีอื่นมาผสมกันอย่างลงตัวมากขึ้นไม่ว่าจะเป็นผ้าม่านที่เมื่อก่อนเป็นสีน้ำตาลตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีฟ้า ทำให้เขารู้สึกว่าอบอุ่นขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย ส่วนเตียงนอนนั้นยังคงความเป็นผู้ชายอยู่คือเป็นสีน้ำตาลลายขวางจุดขาว สีเหลืองนวลของไฟที่ร่างสูงกดสวิตช์เมื่อกี้ส่องสว่างทั่วทั้งห้อง“พี่นนท์คะ...” ไม่ทันที่หญิงสาวอ้าปากพูดร่างสูงกับปิดปากช่างเจรจาด้วยสัมผัสเร่าร้อน ฝ่ามือหนาลูบไล้สะเปะสะปะไปทั่วร่างบางอย่างอดใจไม่ไหว พอหญิงสาวเริ่มเคลิ้มไปตามสัมผัสที่เขาเป็นคนก่อ ถึงใช้ฟันขบกัดปากบางให้อ้าออกเล็กน้อยเพื่อให้ปลายลิ้นสัมผัสกัน ส่วนมือก็ไม่ได้ปล่อยให้ว่างเว้น บีบเคล้นเคล้าคลึงเนื้อสปั้นจ์เค้กที่พอดีมือทั้งสองข้างอย่างอยากให้คนรักมีอารมณ์ร่วมพลางค่อย ๆ ดัน

เมื่อณัฐพลขับรถมาถึงบ้านก็เห็นบิดามารดานั่งดูทีวีอยู่ห้องนั่งเล่น แม้จะดึกดื่นครึ่งคืนเข้าไปแล้ว ท่านก็ยังไม่หลับไม่นอน ถึงหมอจะห้ามไม่ให้คนวัยนี้นอนดึกมากก็ตาม“สวัสดีครับ”“ทำไมกลับดึกนักล่ะลูก” คุณปวีณา รุ่งดาวเรือง มารดาของณัฐพลถาม“พอดีว่าผมไปช่วยลูกสาวของบ้านเกรียงไกรเรื่องรถมาน่ะครับ ท่านเลยชวนผมกินข้าวเย็นด้วย”บ้านเกรียงไกรอย่างนั้นเหรอ ได้ยินลูกชายบอก ส่งผลให้สองแม่ลูกส่งสายตาให้กันอย่างมีความหมาย ถ้าคนไม่สังเกตคงจะเห็น แต่สำหรับนำชัยแล้ว...ไม่เคยปล่อยให้ภรรยาและลูกคาดสายตาไปไหนได้เลย“แล้วเป็นอะไรมากไหมลูก”“รถเหยียบตะปูเฉย ๆ ครับ”“อย่างนั้นเหรอ...งั้นไปอาบน้ำอาบท่าซะลูก จะได้นอนพัก”“ครับ... อ๋อ พ่อครับ คุณลุงวัฒน์ฝากมาบอกว่าจะเข้ามาหานะครับ”เข้าห้องมาได้ร่างสูงที่อยู่ปีสุดท้ายแล้วแกะกระดุมเสื้อนักศึกษาออกโยนไว้บนเตียงนอน ตามด้วยกางเกงสแล็กส์สีดำเดินเข้าห้องน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่าเหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวที่ติดกายไ

ตั้งแต่กรรณิกามาเปิดร้านจนตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ว่างมือเลย คงเป็นเพราะวันนี้วันเสาร์ลูกค้าเลยเยอะกว่าปกติ ซึ่งมีทั้งลูกค้าขาจรและลูกค้าขาประจำ แถมยังจะมีลูกค้าเข้ามารับขนมที่สั่งไว้ประมาณห้าถึงหกราย“สวัสดีค่ะน้องกิ่ง ลูกค้ายังแน่นร้านเหมือนเดิมเลยนะคะ” เสียงลูกค้าคนสุดท้ายและเป็นลูกค้าเจ้าประจำเอ่ยทักทาย พลางสอดส่องสายตาไปทั่วร้านเมื่อเห็นคนนั่งเต็มจนไม่มีที่ว่าง“สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้อย่างให้ความเคารพเพราะคนที่ยืนอยู่ต่อหน้ามีอายุมากกว่าห้าถึงหกปี “นี่ค่ะ ขนมที่สั่งไว้”“ขอบใจมากนะจ๊ะ”“ค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ”“พี่กิ่งคะแป้งที่จะใช้ทำขนมเปี๊ยะหมดค่ะ” ลูกค้าเดินออกร้านไป กายถึงเดินออกมาบอกอย่างรู้มารยาท“เหรอ พอจะทำสักส่วนหรือเปล่าล่ะ”“น่าจะพอค่ะ”“งั้นทำเท่าที่พอก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าพี่จะเข้าไปซื้อในเมืองให้”“ค่ะ”“วันนี้พี่ไม่ได้ช่วยปิดร้านนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ” สั่ง

เสียงไซเรนฉุกเฉินถูกเปิดไปตลอดทางเพื่อให้รถที่สัญจรอยู่บนท้องถนนหลบทางให้ ซึ่งทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนสิบนาทีต่อมาเจ้าหน้าที่ได้พารถมาจอดบริเวณจุดรับผู้ป่วยของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ก่อนร่างบอบบางที่เต็มไปด้วยเลือดจะถูกบุรุษพยาบาลเข็นเข้าห้องฉุกเฉินพัลวัน“กิ่ง!! ถึงโรงพยาบาลแล้วนะ อดทนนิดนะคนดี” นนทภัทรรีบวิ่งตามบุรุษพยาบาลทันได้กุมมือบางอย่างให้กำลังใจ แล้วปล่อยให้แพทย์และพยาบาลทำการรักษา โดยไม่ต้องให้ใครเอ่ยบอก ตัวเขาเองก็อยากให้หญิงสาวได้รักษาอย่างทันท่วงทีเช่นกันหนึ่งชั่วโมงที่เขารออยู่หน้าห้องด้วยใจจดจ่อ พยายามมีสติให้มากที่สุด แม้จะเหลืออยู่เพียงน้อยนิด หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดของภรรยาสาวก็ไม่มีกะจิตกะใจจะลุกไปเปลี่ยนและยังคอยยกมือไหว้ภาวนาให้คุณพระคุณเจ้าคุมครองคนรักอยู่ตลอดเวลา“อย่าเป็นอะไรนะกิ่ง” พึมพำกับตัวเองในใจกระทั่งเวลาผ่านไปอีกครั้ง ครอบครัวเกรียงไกรและครอบครัวรุ่งโรจน์ทราบข่าวจากเขาระหว่างนั่งรถมาพร้อมร่างบางว่าหญิงสาวถูกรถชนอาการสาหัสก็รีบเดินทางมาอย่างเร็ว คุณขวัญหทัยทันทีที่รู้ข่าวก

นั่งอยู่สวนหย่อมนานกว่าครึ่งชั่วโมงไม่มีทีท่าว่าทั้งเขาและเพื่อนจะเอ่ยปากพูดคุยกัน เพราะต่างฝ่ายต่างมีเรื่องให้ขบคิด เลยตัดสินใจชวนกันขึ้นตึก รีบเร่งฝีเท้าเมื่อเห็นว่าพยาบาลยืนคุยกับคุณกรรชัยหน้าห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเข้าไปร่วมวงสนทนาจนได้ความว่าคุณขวัญหทัยต้องนอนดูอาการสักคืนสองคืน เพราะแพทย์สั่งให้น้ำเกลือถุงใหญ่ เนื่องจากร่างกายอ่อนแอและเครียดเกินไป เกรงว่าจะวูบกลางอากาศ“อาการของคุณขวัญหทัยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะคะ แค่ร่างกายอ่อนแอเพียงเท่านั้น เลยต้องให้น้ำเกลือและดูอาการสักสองคืนนะคะ หากไม่มีอาการอะไรแล้ว หมอจะให้กลับบ้านได้ค่ะ” พยาบาลสาวใหญ่รายงานอาการผู้ป่วยให้ญาติฟัง“ขอบคุณครับ”“ด้วยความยินดีค่ะ” ก่อนคุณหมอสาวสวยจะเดินกลับเข้าห้องฉุกเฉินประมาณสิบนาทีบุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนไข้หญิงวัยกลางคนออกมาจากห้องดูอาการเพื่อไปยังห้องพักผู้ป่วยที่กานตพงศ์ไปติดต่อไว้ พร้อมทั้งคุณภาวิดาที่ฟื้นแล้วก็นั่งวิลแชร์ตามไปด้วยเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยได้สักพัก ชายหนุ่มบังคับให้มารดากินน้ำหวานที่พยาบาลนำเข้ามาให้