Todos os capítulos de อ้อมกอดสุภาพบุรุษ: Capítulo 81 - Capítulo 88

“น้องเป็นยังไงบ้าง! / หมอว่ายัง / เป็นอะไรร้ายแรงหรือเปล่า” ทันทีที่เสียงรถแล่นเข้าบ้านเกรียงไกร ทำให้ทุกคนที่คอยท่าด้วยใจจดจ่อรีบเดินออกมารับหน้าบ้านและพร้อมใจกันรัวคำถามจนจับใจความไม่ได้“เอ่อ เดี๋ยวผมมาตอบคำถามนะครับ ขอพากิ่งไปขึ้นห้องก่อน” นนทภัทรอุ้มร่างบางที่นอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลียลงจากรถได้ฟังเช่นนั้นก็หันมาทางคนที่ไปด้วย กานตพงศ์ส่ายหน้าบอกใบ้ว่าตนไม่รู้เรื่องเช่นกันนั่นแหละถึงเดินกลับไปนั่งรออยู่ห้องนั่งเล่นแบบเดิมในอ้อมแขนของนนทภัทรที่ตอนนี้มีร่างบอบบางกำลังนอนหลับสบายเข้าห้องนอนพร้อมวางอย่างเบามือที่สุดและไม่ลืมที่จะห่มผ้าให้ ขาดไม่ได้เลยคือก้มหอมหน้าผากมนที่ต้องทำเป็นประจำ“ว่าไงพร้อมจะตอบคำถามหรือยังว่าน้องเป็นอะไร” น้ำเสียงหวั่นวิตกกังวลของแม่ยายทำให้คนที่นั่งโซฟาก้นยังไม่ทันหายร้อน นั่งหลังตรงตอบถาม“ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ แค่...” แกล้งหยุดพูดไปเสียดื้อ ๆ กานตพงศ์ที่ลุ้นตัวโก่งทนไม่ไหวโวยวายอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นอาการท่ามากของน้องเขย“แค่อะไร ก็รีบ ๆ พูดมาสิวะ มัว

มื้อเช้าสำหรับครอบครัวเกรียงไกรผ่านไปด้วยดีเมื่อพี่สะใภ้ไม่มีอาการแพ้ท้องใด ๆ หลังกลับมาบ้านนันท์นลินก็ได้ทราบข่าวดีเลยว่ากำลังจะได้เป็นคุณอา และตอนนี้เธอก็อยู่บนรถของณัฐพลที่ไปรับตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง ดีที่เธอกินข้าวอิ่มแล้วไม่อย่างนั้นเขารอนานแน่ ๆวันนี้หญิงสาวเข้าไปส่งงานที่ค้างไว้แล้วจะเลยไปรับครีมที่บ้านของน้ำทิพย์อีกไม่รู้ว่าอยู่หรือเปล่าจะโทรไปถามเพื่อนก็ไม่รับสาย เลยโทรไปถามกับปาล์ม ซึ่งเป็นเพื่อนอีกคนแทนถึงได้รู้ว่าโทรศัพท์ของเพื่อนสาวหายและยังไม่ได้ไปซื้อ ทำให้ไม่สามารถติดต่อใครได้ในขณะนี้“นัดรอนลินก่อนจะเข้าห้องน้ำ” เมื่อออกจากห้องอาจารย์ประจำสาขาวิชา นันท์นลินเกิดปวดเบาขึ้นมาเลยบอกคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ รอ“โอเค รอตรงนี้นะ”หญิงสาวยกมือเป็นสัญลักษณ์โอเคแล้วหายเข้าห้องน้ำที่อยู่ชั้นเดียวกัน รัชนกที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบตามเข้าไปอย่างรวดเร็วเธอกลับมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้วแม้จะอยู่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ก็ตาม เพราะกลัวเมียหลวงของเสี่ยพรชัยที่เธอเคยคั่วจะตามมาเจอ ยังรู้อีกว่าวันนี้นันท์นลินจะเข้ามาส่งงาน รัชนกเลยเข้ามาดักรอ จ

“เพราะรักที่ไม่สมหวังยังไงล่ะนัด อีกอย่างชีวิตของนกน่าสงสารมากเลยนะ”ใช่! น่าสงสารที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึงมาเจอเรื่องแบบนี้ได้“อืม ๆ เอาที่นลินสบายใจเลยแล้วกันนะ”ก็เจ้าทุกข์เขาไม่แจ้งความจะให้เขาทำยังไงได้ล่ะ นอกจากยอมอย่างจำใจ“เอ๊ะ! นี่เลือดของใคร”นันท์นลินผละไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น หันเหจะจัดเครื่องแต่งกายนักศึกษาให้เรียบร้อยกับพบรอยเลือดเปื้อนเสื้อสีขาวเป็นจุด ๆ หันซ้ายหันขวาว่าตัวเองได้รับบาดแผลหรือเปล่าก็ไม่เห็นว่ารู้สึกแสบตรงส่วนไหน เลยมาสำรวจอีกคนที่หันหลังอย่างเร็วรี่ทำท่าจะเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างมีพิรุธ รีบวิ่งไปคว้าแขนแกร่งให้หันมาทางตัวเองทว่าแรงผู้ชายมีมากนักถึงไม่ขยับไปไหน จนเป็นเธอเองที่เดินมายืนต่อหน้าเขา“เลือดนายหรือเปล่านัด”ถามไปงั้นแหละไม่ต้องการคำตอบหรอก เพราะรู้ว่าเขาไม่ตอบคำถาม เธอเลยใช้สายตามองหาบาดแผลแทนจนมาปะกับเสื้อนักศึกษาสีขาวแขนสั้นของเขามีรอยขาดคล้ายมีดบาดแถมมีเลือดซึมออกมา แม้บาดแผลจะไม่ลึก แต่ปล่อยให้เลือดไหลออกมาโดยไม่หาอะไรมาห้ามเลือดมันก็ไหลออก

“น้องเป็นเพศชายนะคะ ร่างกายแข็งแรงดี ตอนนี้ปลอดภัยทั้งคุณแม่และคุณลูกค่ะ เชิญญาติ ๆ ไปนั่งรอในห้องพักฟื้นก่อนนะคะ อีกสักครู่บุรุษพยาบาลจะเข็นคุณแม่ตามไปค่ะ” เป็นนานกว่าแพทย์ที่ทำคลอดโดยวิธีธรรมชาติให้กรรณิกาจะออกมาบอกด้วยตัวเอง“ขอบคุณคุณหมอครับ”“ยินดีค่ะ” ก่อนหมอสูติคนนั้นจะกลับเข้าไปอีกครั้งในที่สุดเวลาที่รอคอยก็มาถึง เมื่อลูกชายตัวน้อยได้ลืมตาดูโลก สิบนาทีก่อนมีเด็กเพิ่งคลอดร้องไห้จ้า เขาคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นลูกตนแน่ ๆ ทำให้คุณพ่อมือใหม่ลุกไปเกาะประตูกระจกทึบอย่างตื่นเต้น“แม่...ครับ...ลูกผม...เป็นผู้ชาย กิ่ง...คลอดลูกชาย...แล้วครับ” นนทภัทรละล่ำละลักบอก “จ้า ๆ แม่รู้แล้ว”“ขอบคุณแม่มากนะครับ” ชายหนุ่มคุกเข่าก้มกราบแทบเท้ามารดาผู้ให้กำเนิดทั้งน้ำตายังคลอหน่วย ทำให้ผู้ที่ผ่านไปผ่านมามองภาพนั้นด้วยความซึ้งใจไม่ได้“ผมรักแม่ครับ” เป็นนานกว่าเขาจะเงยหน้ามาพูดกับมารดาแล้วสวมกอดท่านด้วยหัวใจเปี่ยมสุขมีคนบอกว่าตอนที่ท่านยังอยู่ให้บอกรักท่าน