Semua Bab อ้อมกอดสุภาพบุรุษ: Bab 61 - Bab 70

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ” พลางยื่นกระดาษกดเมนูให้ลูกค้าเลือกดู ซึ่งมีเครื่องดื่มหลากหลายชนิด ทั้งแบบเย็น แบบร้อน และแบบปั่นพอรายการมาจากลูกค้า หญิงสาวก็เข้าไปทำเครื่องดื่มอย่างชาเขียวมัทฉะปั่นและนำไวท์ช็อกโกแลตแอนด์ราสเบอร์รีชีสเค้ก ตกแต่งหน้าด้วยสตรอว์เบอร์รี บลูเบอร์รีลูกเล็กน่ารัก ใบไทม์ มาเสิร์ฟลูกค้ากรรณิกาได้ต้อนรับลูกค้าอีกสามสี่คนก็มานั่งพัก ส่วนสามสาวที่อยู่หลังร้านเธอก็ปล่อยให้ทำหน้าที่ของตัวเองไป จนบ่าย ๆ เธอก็ได้ต้อนรับลูกค้าอีกครั้ง“สวัสดีค่ะ”“ดีจ้ะ ว้าว วันนี้คุณกิ่งออกมาต้อนรับด้วยตัวเองเลย ไม่ทราบว่าอาการบาดเจ็บดีขึ้นหรือยังคะ” ลูกค้าขาประจำเอ่ยถาม“ดีขึ้นแล้วค่ะ” เจ้าของร้านสาวตอบยิ้ม ๆ ก่อนที่หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันจะชวนคุยอีกหลายประโยค ซึ่งระหว่างนั้นเสียงเรียกเข้าจากมือถือของเธอก็ดังขึ้น ก่อนจะปลีกตัวไปคุยด้านนอก ก่อนจะเดินกลับเข้ามา“ขอโทษนะคะคุณกิ่งที่ชวนคุยนานไปหน่อย พอดีฉันมารับเค้กส้มที่สั่งไว้ยี่สิบถ้วยน่ะค่ะ”“สักครู่นะคะ” ร่างบางเด

“รอสักครู่นะคะ ตอนนี้เซฟกำลังปรุงอาหารอยู่ค่ะ”“เอ่อ คะ เรายังไม่ได้สั่งอะไรเลยนะคะ” ทุกคนที่ได้ยินเช่นนั่นต่างพากันตกใจ ในเมื่อยังไม่มีใครมารับออร์เดอร์โต๊ะนี้เลย“เจ้านายสั่งไว้ให้แล้วน่ะค่ะ”“แกโทรบอกมันเหรอวะไอ้นนท์”“จะบ้าเหรอ ตั้งแต่มาถึงฉันยังไม่ได้จับมือถือเลย”สองหนุ่มเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันจนสาว ๆ ต้องส่ายหน้าหนี“พี่นนท์ พี่อัครคะ ทำไมต้องให้นลินมานั่งหัวโต๊ะด้วยคะ บอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าน้องไม่มีเงินจ่าย” น้องน้อยในกลุ่มที่ร้องขอมาด้วยขัดจังหวะการเถียงของพี่ชายและเพื่อนสนิทพี่ชายเรื่องโวยวายขอให้บอกนลินเถอะ นันท์นลินจัดให้ได้อยู่แล้ว จนคนเป็นพี่ชายส่ายหัวกับอาการโหวกเหวกของน้องสาว โตจนป่านนี้แล้วยังโวยวายไม่หยุด“ฮ่า ๆ” ทุกคนที่ได้ยินคำพูดนั้นต่างพากันหัวเราะอย่างไม่เก็บภาพลักษณ์ของผู้บริหารโรงแรมดังหรือรีสอร์ตดังเลยแม้แต่น้อย“นลินนั่งตรงนั้นนลินต้องเป็นคนจ่ายสิ” อัครเดชหยุดหัวเราะได้แล้วเอ่ยเย้าแหย่“ได้ย

วันนี้ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมดสำหรับกรรณิกา หลังจากสามวันก่อนนันนท์นลินบอกว่าบูธที่เธอเคยจองไว้ เจ้าของที่จัดงานติดต่อให้ไปวางขายเบเกอรี ซึ่งเป็นงานประจำของจังหวัดที่มีนักชิมนักชอปมามากมาย แถมยังเปิดงานในห้างใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อวานกรรณิกาก็หัวหมุนอยู่กับการเตรียมของที่จะใช้และเกณฑ์ทุกคนในบ้านมาช่วยทำขนม กว่าจะแล้วเสร็จทุกอย่างก็ดึกดื่นค่อนคืน อีกทั้งยังตื่นแต่เช้าให้สามีขับรถพามาจัดเตรียมบูธอีก ตอนนี้เลยลืมตาแทบไม่ขึ้น นนทภัทรเห็นภรรยานั่งสัปหงกเลยปรับเบาะเอนให้คนรักนอนสบาย ๆ พร้อมกับหยิบผ้าห่มที่อยู่เบาะหลังมาคุมให้คนตัวเล็กอย่างอ่อนโยนด้วย“กิ่งถึงแล้วนะ” ชายหนุ่มเขย่าแขนของคนตัวเล็กเมื่อได้ที่จอดแล้ว“อื้อ” เมื่อถูกรบกวนห้วงนิทราหญิงสาวเลยใช้ปัดมือออก “ขอนอนอีกสิบนาทีนะคะพี่นนท์”นนทภัทรได้ยินเช่นนั้น เขาเลยปล่อยให้เธอนอนต่อ โดยที่ชายหนุ่มลงจากรถเดินไปหาน้องสาวที่มารดาให้นั่งรถมากับณัฐพลที่จอดรถอยู่ข้าง ๆ กัน“นลินกับนัดช่วยกันยกของไปวางบนโต๊ะที่พี่กิ่งจองไว้ก่อนนะ”“อ้าว พ

“ขอบคุณนะ” ที่เธอขอบคุณไม่ใช่แค่เรื่องที่เขามาส่งเพียงอย่างเดียวแต่เหมารวมไปถึงที่เขาขอตามไปช่วยงานออกบูธในวันนี้ด้วยณัฐพลพยักหน้ารับพร้อมส่งรอยยิ้มเพียงแค่นั้น จนทำให้อีกคนหัวใจเต้นแรงเลยต้องขอตัวเพราะกลัวชายหนุ่มจะรู้“เข้าบ้านก่อน...ล่ะ” เสียงที่เปล่งออกมายังตะกุกตะกัก นับภาษาอะไรกับสิ่งที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่นี่จะเต้นไม่เป็นจังหวะล่ะทว่าถูกคนไม่มีปากมีเสียงตั้งแต่นั่งรถมาด้วยกันคว้าหมับเข้าข้อมือบาง ตอนที่เธอกำลังจะเปิดประตู หญิงสาวเลยหันมองอย่างสงสัย เพราะเขาทำท่าจะพูดก็ไม่พูด เธอเลยเป็นฝ่ายถามก่อนซะเลย“มีอะไรเหรอ”“เอ่อ...คือ”“เราเพิ่งรู้ว่ามีเพื่อนเป็นคนติดอ่าง” เห็นสีหน้าเป็นจริงเป็นจังของชายหนุ่มแล้ว อดไม่ได้จนต้องแซว และตอนนี้รู้สึกว่าบริเวณที่ถูกจับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ซึมออกมาหน่อย ๆ นะ“เรา...เราอยากชวนนลินไปเล่นที่สนามนำชัยเอทีวีด้วยกัน” พูดไปก็เกาแก้มแก้เก้อไป แถมตอนนี้รู้สึกว่าหน้าจะร้อนและอาจขึ้นเป็นรอยแดง ๆ อยู่เป็นได้“...ได้สิ” ลุ้นแทบตายว่าเขาจะพูดอะไร พอฟัง เกิดอาการแดจาวูขยับกายไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง จนไม่ได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มพูดเขาเลยย้ำอีกรอบ“พรุ่งนี้สาย ๆ

ใช้เวลาแค่สิบนาทีมอเตอร์ไซค์คันโตสี่ล้อก็แล่นเฉียวไปยังลานปูน ซึ่งเป็นที่สำหรับจอดเอทีวีที่มีกว่ายี่สิบคันจอดเรียงรายอยู่ ณัฐพลให้คนที่นั่งคร่อมอยู่ด้านหลังตัวเองลงมาก่อน แล้วตัวเขาถึงลงมายืนข้าง ๆ หญิงสาวที่ตอนนี้ให้ความสนใจสิ่งรอบข้างมากกว่าเขาเสียอีกนันท์นลินหมุนรอบตัวมองให้เห็นภาพสามร้อยหกสิบองศา ขวามือของเธอเป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียวสไตล์โมเดิร์นสีเขียวอ่อน เยื่องไปอีกหน่อยเป็นโรงรถที่มีรถหรูจอดอยู่สองคัน อีกคันเธอจำขึ้นใจเลยว่าเป็นคันที่เธอเคยนั่งมาแล้วถึงสองครั้งสองครา หน้าบ้านติดกับถนนมีรั้วสูงเท่าเอวเธอได้ ใกล้ ๆ กันมีอ่างปลาคราฟแหวกว่ายไปมาอย่างอิสระส่วนซ้ายมือที่เธอเห็นแวบ ๆ ว่าต่อออกจากบ้านใหญ่มีลักษณะคล้ายออฟฟิศ ทำให้หญิงสาวที่ได้ยินเสียงคล้ายรถเครื่องเลยเดินไปดูอย่างสนใจ มองเห็นอยู่ลิบ ๆ นั้นคงเป็นสนามที่เขาเคยบอกไว้ จากที่เธอคาดคะเนด้วยตาเปล่าแล้วคงประมาณกว่าสามสิบไร่เลยทีเดียวที่ถูกดัดแปลงให้เป็นสนาม และทำให้คนตัวเล็กอดเสียดายไม่ได้ที่ไม่ได้ทำให้เกิดประโยชน์อันใด แต่ก็อย่างว่าแหละมันเป็นความชอบส่วนบุคคลที่คนไม่ชอบอย่างเธอไม่มีวันเข้าใจ“นัดโล่ง ๆ ตรงนั้นจะทำอะไรกันเหรอ”