All Chapters of อ้อมกอดสุภาพบุรุษ: Chapter 21 - Chapter 29

ใช้เวลานั่งเครื่องประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงสนามบินสุราษฎร์อย่างปลอดภัย โดยมีรถของโรงแรมที่นัดไว้มาจอดรอรับ เพื่อพาไปยังที่พักที่ต้องโทรจองไว้ประมาณหนึ่งเดือนถึงจะได้ห้องตามที่เขาต้องการ ซึ่งราคาต่อคืนก็ไม่ใช่ย่อย แต่เพื่อความสุขของคนรักแล้วเขายินดีทำให้ด้วยความเต็มใจประมาณยี่สิบนาที รถได้มาจอดเทียบกับหน้าประตูทางเข้าโรงแรมภิญโญวิลล่า แอนด์ สวีต โรงแรมชื่อดังของเมืองสุราษฎร์และผู้บริหารสูงสุดของที่นี่ยังเป็นเพื่อนสนิทของเขาและกานตพงศ์อย่างอัครเดช ภิญโญ ที่ย้ายมาบริหารงานหลังจากบิดาเสียชีวิตอีกทั้งโรงแรมของที่นี่ยังอยู่ห่างจากสนามบินไม่มากนักและสะดวกสบายในการเดินทาง ด้วยมีรถประจำทางทุกชนิดขับผ่าน เลยทำให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติและชาวไทยอยากมาเที่ยวพักผ่อนในทุกช่วงฤดูและมีบริการให้เลือกทำอีกมากมาย ไม่ว่าจะซาวน่า นวดแผนไทย แถมยังมีห้องอาหารให้เลือกสรรไม่ว่าจะเป็นอาหารไทยที่ใครมาต้องลิ้มลอง อาหารนานาชาติสำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบอาหารไทย ซึ่งทุกอย่างที่กล่าวมานั้นอยู่ชั้นใต้ดินของโรงแรม มองเห็นวิวทิวทัศน์รอบ ๆ ด้านได้อย่างชัดเจน หลังจากกินอาหารเสร็จก็ออกมาเดินเล่นรับลมทะเลเย็

ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงอาหารทุกอย่างก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะพร้อมข้าวสวยร้อน ๆ อย่างข้าวหอมมะลิ“เชิญกินได้ตามสบายเลยนะไม่ต้องเกรงใจ” ชายหนุ่มที่เป็นเจ้ามือวันนี้บอกตลอดมื้ออาหารนนทภัทรและอัครเดชจะผูกขาดบทสนทนาตลอด คงเป็นเพราะกรรณิกาไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจโรงแรมหรืออสังหาริมทรัพย์เลยได้แต่นั่งฟังเงียบ ๆ บางครั้งอัครเดชจะหันมาถามเธอบ้างเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน แม้เธอไม่คิดแต่เขาก็อยากเอาใจน้องสาวและภรรยาของเพื่อนบ้างทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทเมียอีก เขายิ่งต้องทำคะแนน“แล้วแกรู้ได้ยังไงว่าฉันจองห้องพักที่โรงแรมแก ห๊ะ” ถึงปากเขาจะคุยกับเพื่อนแต่มือก็ไม่ได้ว่างเว้นที่จะตักอาหารให้ภรรยาที่รักเลย ทั้งที่เธอบอกเขาไปแล้วว่าไม่เป็นไร เขาก็ไม่ฟัง“มีอะไรบ้างที่ฉันอยากรู้แล้วไม่รู้ ถึงตัวฉันจะอยู่ที่นี่แต่สายข่าวของฉันก็ไวนะเว้ย อย่างเช่นเรื่องไอ้กานต์ แม้แต่แกก็ยังไม่รู้เลยมั้ง”“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะวะ”“ไปถามมันเองดิ เจอกันทุกวันไม่ใช่หรือไง”“พูดอย่างกับมันจะบอก” นนทภัท

“อย่าทำอย่างนั้นสิคะ” นนทภัทรพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียเมื่อถูกรบกวนห้วงนิทราจากคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดแล้วกระชับรัดกอดแน่น“อือ กิ่งหายใจไม่ออกนะ” พลางใช้มือดันอกแกร่งที่เปลือยเปล่าอยู่ออก และเธอเพิ่งรู้ตัวว่าไม่อาภรณ์ใด ๆ อยู่บนเรือนร่างเลยแม้แต่ชิ้นเดียว “พี่นนท์ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้กิ่งด้วยคะ”แต่คนที่กำลังสูดดมกลิ่นกายหอม ๆ อยู่หาสนใจไม่ กลับใช้ปลายนิ้วชี้ข้างหนึ่งจี้เอวบางอย่างหยอกเย้า เป็นผลให้คนโดนแกล้งหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เพราะบ้าจี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เจออย่างนี้จึงเกิดอาการชักดิ้นชักงอให้เห็น“ฮ่า ฮ่า พี่นนท์คะกิ่งจั๊กจี้นะ อย่าแกล้งกันอย่างนี้สิ”แกล้งจนพอใจชายหนุ่มถึงปล่อยร่างเล็ก เมื่อหลุดออกจากแขนแกร่งได้หญิงสาวรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำทั้งร่างกายเปลือยเปล่าอย่างนั้น แต่ก่อนจะเข้าไปกับหันมาแลบลิ้นใส่ร่างสูงที่นั่งมองมาจากบนที่นอน“ยังอีก!”นนทภัทรทำท่าจะลุก ทำให้ร่างเล็กส่งเสียงกรีดร้องออกมาแล้วรีบปิดประตูห้องน้ำจนเกิดเสียงดัง เกรงว่าชายหนุ่มจะเข้ามาแกล้งเธอถึงข้าง

สองชั่วโมงกลับการนั่งรถ ทั้งคู่ก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย เมื่อส่งลูกทัวร์ถึงที่หมายรถตู้ก็กลับไปทันที หากมองจากตรงนี้ที่เป้นเนินสูงจะเห็นว่ามีแพไม้ไผ่และเรือหลายสิบลำลอยละลิ่วอยู่เหนือผิวน้ำคอยรับลูกทัวร์ไปส่งตามที่พักที่ต้องนั่งเรือหรือแพเข้าไป“พี่นนท์เราไปถ่ายรูปก่อนไหมคะ” กรรณิกาตะโกนถามสามีแข่งกับเสียงลมที่พัดมา“จ้ะ พี่ว่ายังพอมีเวลา”ทั้งคู่เดินชมวิวเหนือเขื่อนพร้อมทั้งถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก จนผ่านไปครึ่งชั่วโมงถึงพากันลงเรือเพื่อไปยังห้องพักที่ทางโรงแรมจองไว้ให้ ใช้เวลานานพอสมควรถึงมาถึงที่พัก บรรยากาศโดยรอบร่มรื่น ร่มเย็น สงบ เหมาะแก่การพักผ่อน และยังเห็นหินปูนที่โผล่พ้นน้ำมามากมายเช็กอินที่ล็อบบี้เรียบร้อย พนักงานต้อนรับได้พาทั้งสองเดินบนแพไม้ไปยังห้องที่จองไว้ ซึ่งอยู่หลังสุดท้ายและอยู่ห่างจากหลังอื่น ๆ พอควร ตัวบ้านทำจากไม้ทั้งหมดมีหนึ่งห้องนอนและมีห้องน้ำในตัว ที่ที่เขาพักนั้นเหมาะสำหรับคู่รักที่มาฮันนีมูนอย่างเช่นคู่ของตน เพราะห้องห้องนี้จัดไว้ให้เป็นสไตล์สวีต เข้ามาในตัวบ้านจะเป็นกระจกด้านหน้ามีผ้าม่านสีฟ้าอ่อน

ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่นนทภัทรและกรรณิกาอยู่ที่นี่ ต่างได้ใช้เวลาร่วมกันตามประสาข้าวใหม่ปลามัน แม้ทุกอย่างจะออกนอกแผนไปบ้างก็ถือว่าชดเชยกันได้ ถึงจะได้ไปแค่ทะเลที่อยู่ตรงข้ามบ้านพักของอัครเดชในช่วงเย็นของทุกวันก็ตามจนวันนี้เป็นวันที่ทั้งสองจะเดินทางกลับ ทั้งอัครเดชทั้งชณิดาภาต่างเดินออกมาส่งถึงหน้าบ้าน“ขอบคุณสำหรับที่พักนะณิดา” กรรณิกาเอ่ย เมื่อเดินมาหยุดอยู่ข้างรถตู้ของโรงแรมที่จะออกไปส่งที่สนามบิน“ไม่เป็นไรหรอก แค่แกมาหาเราก็ดีใจแล้ว”“เรากลับก่อนนะ”“เดี๋ยวเราจะขึ้นไปหาบ่อย ๆ ฝากบอกน้ำฟ้าด้วยนะว่าคิดถึง” สองสาวกอดกันกลมเมื่อได้เวลาแล้ว“เดินทางปลอดภัยนะเว้ย ถึงแล้วก็โทรบอกกันบ้าง” อัครเดชบอกเพื่อน“อืม ๆ”“เรื่องที่ฉันเคยบอกก็จับตาดูให้ดีล่ะ อาจจะมีอะไรเด็ด ๆ ให้พ่อตาแม่ยายมึงตกใจเล่นก็ได้” เจ้าของบ้านกระซิบกระซาบให้ได้ยินกันสองคน โดยที่ไม่ให้สองสาวเห็น… “กลับมาแล้วค่ะ” กรรณิกาส่งเสียงมาตั้งแต่ยั