All Chapters of คืนที่รักเร่าร้อน: Chapter 71 - Chapter 80

...........[11]ลาจาก ........... สนามบินสุวรรณภูมิไม่มีหิมะพร่างพราวบนท้องฟ้า แม้ว่าจะเป็นหน้าหนาวเหมือนกัน แม้แต่กลิ่นก็ยังแตกต่าง ณัชรินทร์ได้กลิ่นผู้คนที่เดินขวักไขว่ มันชัดเจนมากจนอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงสนใจกลิ่นเหล่านั้น เหมือนว่าจมูกมันรับกลิ่นได้มากกว่าปกติ หรือไม่ก็อาจเพราะเธอจดจ่ออยู่กับการเดินทางกลับมาที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่างเลยพิเศษไปหมด พวกเธอใช้เวลาเดินทางเกือบสิบห้าชั่วโมง เพราะวันที่เดินทาง ไม่มีเที่ยวบินบินตรงมายังเมืองไทย ต้องนั่งเครื่องไปลงที่ประเทศอื่น ก่อนจะบินมาที่นี่อีกที พวกเธอมากันสี่คน เธอ พาขวัญ เลฟและลูก้าฟีโอดอร์อยู่ดูแลมาดามทางโน้น และเลฟจะกลับไปอีกทีเมื่อได้ที่พัก หรืออีกอย่างคือได้ที่ทางที่เหมาะสมสำหรับขังพาขวัญ เจ้าหล่อนไม่ได้กลับบ้านไปหาลุงกับป้าแน่นอน ตราบใดที่ยังไม่ยอมบอกว่าเพชรอยู่ที่ไหน“เราจะพักที่โรงแรมก่อน สักสองสามวันแล้วค่อยเดินทางต่อ”เลฟเปรยออกมา เขาดูเหนื่อยไม่แพ้พวกเธอ ที่สำคัญคือมีเหงื่อผุดขึ้นที่ปลา

“หมายความว่าไง” เธอไม่เข้าใจ“ก็ถ้าไม่มีเพชร เธอก็ไร้ประโยชน์ และบอกไว้เลยว่าฉันเสียเวลากับเธอมามากแล้ว ถ้าอยู่ที่รัสเซียละก็ เธอคงได้กลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้โคนต้นสน แต่บังเอิญที่นี่เป็นเมืองไทย นับว่าเธอโชคดี ลาก่อน...”เลฟว่าแล้วก็หันหลังเดินจากไป พาขวัญลากกระเป๋าตามไปติดๆ“นี่! เดี๋ยวสิ! คุณทิ้งฉันไว้ที่นี่ไม่ได้นะ! ฉันไม่มีเงินสักบาท ฉันจะกลับบ้านได้ยังไง!”เลฟหยุดยืนอย่างไม่สบอารมณ์นัก ผู้หญิงคนเดียวที่เขาจะยอมให้มาส่งเสียงแวดๆ ใส่ มีแค่ชาช่าคนเดียวเท่านั้น“ที่นี่เมืองไทย ถ้าเธอหาทางกลับบ้านเองไม่ได้ ก็ไปตายซะ!”นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เลฟเอ่ยกับพาขวัญ ก่อนที่เขาจะเดินหนี ไม่แยแสเสียงร้องเรียกที่ดังไล่หลังมา“เดี๋ยว! เดี๋ยวสิ! ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันไม่มีเงินจริงๆ โธ่เว้ย!”พาขวัญยืนคว้างอยู่ท่ามกลางผู้คน สมองอันน้อยนิดพยายามคิดให้ออกว่าควรทำอย่างไร เธอไม่มีเงินสักบาท โทรหาพ่อกับแม่ด้วยสมาร์ตโฟนที่ติดตัวมาจากรัสเซีย แต่โทรไปก็ไม่มีใครรับสาย ท้ายสุดก็จำต้องวิ่งตามมาเฟีย

เธอไม่อยากทำอะไร แค่อยากนั่งร้องไห้ กอดศพพ่อกับแม่ไว้ แต่ในความเป็นจริง เธอทำไม่ได้ เธอต้องพาพ่อแม่ออกจากห้องดับจิต ต้องพาพ่อกับแม่ไปวัด แต่ทุกอย่างมีขั้นตอนของมัน และสิ่งหนึ่งที่สำคัญก็คือเงิน เธอเจอพ่อกับแม่แล้ว หัวใจเหมือนว่าจะหลุดออกจากอกไป มันยิ่งกว่าทรมาน เมื่อไม่อาจพาท่านทั้งสองออกจากโรงพยาบาลได้ เพราะเธอ...ไม่มีเงิน! สมองเธอว่างเปล่า เนื้อตัวยังกรุ่นด้วยกลิ่นฟอร์มาลีน ร่างกายเย็นเฉียบของพ่อกับแม่ยังชัดเจนในความรู้สึก พอๆ กับใบหน้าซีดเซียวและริมฝีปากสีม่วงช้ำ มันติดตาเธอ มันบาดลึกเข้าไปถึงในหัวใจ ความดีงามทั้งหลายที่ทั้งสองเคยทำให้เธอ วิ่งวนเข้ามาในความทรงจำ น้ำตาเธอไหลอาบหน้า นึกอยากมีใครสักคนข้างกาย ถ้าตอนนี้พี่สาวอยู่ด้วยก็คงดี ถ้าตอนนี้...มีพี่อยู่ข้างๆ คงดีที่สุดเลย ...........  เช้าวันถัดมา พาขวัญนั่งแท็กซี่ไปยังโรงแรมที่เลฟพักอยู่ เธอไม่มีทางอื่นแล้ว เธอคิดไม่ออก สมองมันตันไปหมด ญาติพี่น้องที่พอจะหยิบยืมเงินได้ พวกเขาต่างเมินหน้าหนี เธอเพิ่งรู้ว่าพ่อกับแม่ไปหยิบยืมเงินพวกญาติๆ มา ยืมแบบไม่

“โอ...ผู้หญิงตัวเล็กๆ มันดีอย่างนี้นี่เอง” ลูก้าชมเปาะ พาตัวตนที่ห่อหุ้มด้วยเครื่องป้องกัน แทรกสู่ร่องรูอันเล็กจ้อย มันแน่นมาก มันฝืดตึงมากกว่าครั้งไหนๆ มิน่าล่ะ เจ้านายเขาถึงได้หลงใหลสาวไทยนัก เขาขยับนั่งคุกเข่า รั้งเอวหล่อนขึ้นจากผิวเตียง กดหัวหล่อนลงกับหมอนแล้วเสือกไสกายแกร่งแห่งชายเข้าสู่ตัวหล่อนซ้ำๆ เสียงฟูกนอนลั่นเป็นจังหวะ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังติดกันถี่ระรัว เขาทำมันอย่างตั้งอกตั้งใจ รู้สึกสนุกมากกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยทำมา กลิ่นตัวหล่อนหอม ผิวเนื้ออันเต่งตึง เสียอยู่อย่างเดียว หล่อนไม่ยอมครางให้ได้ยินเลย“ส่งเสียงหน่อยน่า เธอจะเหมือนศพเกินไปแล้ว”“รีบๆ ทำให้มันจบ ขอร้อง...”เธอเอื้อมมือไปข้างหลัง เขาดึงแขนเธอไว้ กดสะโพกโยกแก่นกายเข้ามาอย่างหนักหน่วง มันเจ็บ มันไม่ได้เสียวซ่านใดๆ ขนาดของเขาที่กำลังเคลื่อนไหว มันใหญ่โตจนเธอหาความเสียวไม่เจอ เธอได้แต่ท่องคำว่า อดทน และอดทน เพราะทุกหยดน้ำตาที่ร่วงหล่น เธอ...เลือกมันเอง.............. เช้าของอีกวันบทรักอันเร่าร้อนจบลงเมื่อตอนค่อนรุ่ง บัดนี

[12]ครอบครัว  วันสุดท้ายที่เลฟจะอยู่เมืองไทย เขาจัดการเรื่องที่จำเป็นสำหรับการตั้งรกรากที่นี่ ทั้งบ้าน ทั้งธุรกิจ มันยากมากเมื่อต้องเริ่มต้นในถิ่นที่ตัวเองไม่คุ้นเคย แต่มันง่ายขึ้น เมื่อมีเงินเข้ามาเป็นตัวกลาง มีที่หลายแปลงที่เป็นมรดกจากคุณยายที่เสียไป มันถูกทิ้งร้างไว้เมื่อยายพาแม่ของเขาย้ายไปอยู่ที่รัสเซีย เขากับลูก้าเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ เท่าที่เวลาจะอำนวย กว่าอาทิตย์มานี้ พวกเขาแทบไม่ได้พักเลย“เมื่อเช้าฟีโอดอร์ว่ายังไงบ้าง” ถามลูก้าขณะก้าวเข้าไปในโรงแรม พวกเขาจะค้างคืนที่นี่อีกแค่คืนเดียว พรุ่งนี้ก็กลับรัสเซียแล้ว“มาดามอาการดีขึ้นมากแล้วครับ อีกไม่นานคงได้ออกจากโรงพยาบาล”คำตอบนั้นทำให้เลฟโล่งอกโล่งใจ และแค่ก้าวผ่านล็อบบี้ เพื่อตรงไปยังลิฟต์โดยสาร เขาก็เห็นบางอย่างทางหางตา ดูเหมือนว่าสิ่งนั้นกำลังเคลื่อนที่มาทางนี้ เขาหันไปดู เจอพาขวัญในชุดเดรสสีดำ ใบหน้ามันแผล็บ ดวงตาลึกโหลราวกับคนไม่ได้นอน ทำไมหล่อนไม่เข้าใจอะไรง่ายๆ บ้าง แค่เห็นหน้าหล่อน เขาก็ไม่พอใจแล้