Lahat ng Kabanata ng คืนที่รักเร่าร้อน: Kabanata 91 - Kabanata 100

...........BS Beach เป็นโรงแรมเล็กๆ แต่แขกที่มาพักค่อนข้างหนาตา เกาะมะพร้าวเป็นเกาะที่สงบเงียบอยู่แล้ว นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ที่มาพักก็มักมาเพราะต้องการพักผ่อนอย่างแท้จริง ที่นี่มีบริการนวดแบบต่างๆ อยู่ในโซนของสปาที่มีไว้ให้บริการทั้งแขกของโรงแรมและขาจรที่มาเพื่อนวดโดยเฉพาะณัชรินทร์เป็นหนึ่งในพนักงานนวดมือทอง เธอนวดแผนไทยเป็นหลัก มีนวดน้ำมันบ้าง แต่ส่วนใหญ่เธอเลือกเป็นลูกค้าผู้หญิงเท่านั้น“มายด์ มีใครว่างแทนพี่ไหม พี่นวดแบบนั้นไม่ได้” เธอบอกน้องพนักงานที่เคาน์เตอร์ เจ้าตัวกดแป้นคอมพิวเตอร์ต๊อกแต๊ก แล้วส่ายหน้าว่าไม่มี การนวดแบบนั้น ที่พวกเธอรู้ๆ กัน คือนวดแล้วต้องมีเซ็กซ์กับลูกค้า มันเป็นบริการพิเศษที่แฝงมากับคอสนวดน้ำมัน และไม่ใช่ว่าพนักงานนวดที่สปาแห่งนี้จะทำได้ทุกคน ถึงแม้ว่าเงินจะดีกว่านวดแบบอื่นก็เถอะ พนักงานนวดบางคนนวดไม่กี่ครั้ง ได้ลูกค้าเป็นสามี พาขึ้นเครื่องบินกลับประเทศไปด้วยก็มี แต่เธอไม่ใช่แบบนั้นไง“ลูกค้าล่ะ มาแล้วเหรอ”“มาแล้วค่ะ สองคนด้วย ตอนแรกที่ลงจองไว้มีคนเดียว เ

“วันนี้พี่ลานะ บอกผู้จัดการด้วย”“คะ?”“ชาช่า!”น้องมายด์ตาเบิกโตเมื่อเห็นลูกค้าผู้หล่อเหลาก้าวพรวดๆ ตามรุ่นพี่ออกมา“ฟังฉันก่อนเถอะ ได้โปรด”“ฉันไม่อยากฟังคำโกหกของคุณ คุณมันเจ้าเล่ห์ เลฟ!”“ฟังฉันก่อน ฟังฉันก่อนได้ไหม!”เสียงของเลฟค่อนข้างดัง จนลูก้าต้องก้าวออกจากห้องนวดมาดู พอดีกับที่ใครบางคนเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กน้อย พาขวัญจูงมือลุกซ์กับเลนี่ เธอตกใจที่เห็นเลฟที่นี่ แต่ตกใจยิ่งกว่าที่เห็นลูก้าอยู่ด้านหลังเจ้านาย ใช่สิ เจอเลฟก็ต้องเจอลูก้า ทำไมเธอต้องตกใจด้วยนะ สองคนนี้ตัวติดกันยิ่งกว่าฝาแฝดเสียอีก“นี่เธอทำบ้าอะไรฮะ! พาเด็กๆ มาทำไม!” ณัชรินทร์ตวาดแหว“ก็...ฉันลืมน่ะสิว่าวันนี้โรงเรียนแจ้งหยุด ลืมสนิท แถมลุงพาป้าไปหาหมอ ฉันเลยต้องกระเตงเจ้าพวกนี้มาด้วย”“โอ๊ย...ให้ตายเถอะ!”“อะไร หมายความว่าไง” เลฟมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในสปา แถมยังมีเด็กๆ มาด้วย ลูกเหรอ...ลูกใคร!?“กลับบ้า

นั่นคือความรู้สึกที่กำลังพรั่งพรู เขาไม่ได้อยากทำให้หล่อนเสียใจจริงๆ“แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมา ฉันมีความสุขได้โดยไม่ต้องมีคุณ!”“ชาช่า...”เหมือนใจบางๆ ถูกบีบบี้ด้วยวาจาของหล่อน มันเจ็บ มันปวดหนึบในอก มันรู้สึกโหยหาความสุขใจ เขาคงพยายามน้อยไปใช่ไหม ชาช่าถึงมองไม่เห็นความรักที่เขามีให้หล่อนเลยจู่ๆ สองเข่าก็อ่อนยวบ จู่ๆ หัวใจก็เหมือนถูกกดจนเต้นไม่ไหว สองหูอื้ออึง สองตามองไม่เห็นสิ่งใด มือที่ปัดป่าย บัดนี้ก็คว้าได้เพียงสายลมเพล้ง!!!“เลฟ!! เลฟ!?” เธอวิ่งเข้าไปหาคนที่ทิ้งร่างลงข้างโต๊ะ เขาปัดแก้วน้ำจนหล่นลงมาแตก และใช่ เขาหมดสติไปต่อหน้าต่อตาเธอ“เลฟ!? เลฟ!!”นาทีถัดมา ในขณะที่ณัชรินทร์กำลังตื่นตกใจเพราะอาการของเลฟ ประตูก็เปิดอ้าออกด้วยมือของฟีโอดอร์ สีหน้าชายสูงวัยดูตื่นตกใจ และแทบจะกระโจนเข้าหาตัวเลฟ“มิสชาช่า!?” ฟีโอดอร์เรียกอีกฝ่ายอย่างตื่นตะลึง ทีแรกนึกว่าตาฝาดที่เห็นหล่อนที่นี่ เขาเข้าพยาบาลคนเจ็บ หัวใจของบอสเต้นแรงมาก พยายามปลุกเขาให้ตื่น สำรวจตรวจตราดูเนื้อตัว

...........[15]กลับบ้านเรากันนะ...........   ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ในถิ่นของเลฟ ในเมื่อคนที่เธอต้องการเจรจา ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ และเธอไม่มีเวลารอขนาดนั้น เธอยังต้องทำงานหาเงิน เธอยังมีภาระค่าใช้จ่ายให้รับผิดชอบ ต่อให้อเล็กเซย์รั้งให้อยู่ เธอก็อยู่ไม่ได้จริงๆ“ผมอุตส่าห์กลับมา อยู่คุยเล่นด้วยกันก่อนไม่ได้เหรอชาช่า” อเล็กเซย์ร้องขอด้วยเสียงเง้างอน เรือจอดรออยู่ และอีกไม่กี่อึดใจ ชาช่าต้องไปแล้ว“ฉันไม่ใช่คนเดิมแล้วอเล็กซ์ ฉันเอาแต่เที่ยวเล่นไม่ได้แล้ว” เธอบอกเพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน เขายังเหมือนเดิม สนุกสนานและสดใส ราวกับว่าไม่เคยพบพานความทุกข์ใดๆ“ผมไม่ได้ออกมาสูดอากาศนานแล้ว เลฟรักษาตัวเองมาหลายปี จนความเป็นผมค่อยๆ เลือนหายไป”“ฉันหวังว่าสักวันหนึ่ง คุณจะเป็นส่วนหนึ่งของเขา และเขาจะเป็นส่วนหนึ่งของคุณ ฉันอยากให้เขาสดใสและมีความสุขเหมือนคุณ ขณะเดียวกัน ฉันก็อยากให้คุณจริงจังกับหลายๆ สิ่งเหมือนเลฟ”“ถ้าให้เลือก คุณจะเลือกใครชาช่า”&nb

เจ้าลุกซ์รับคำ เลนี่วิ่งไปหาพี่ชาย ช่วยดึงแขนเจ้าเด็กพุงพลุ้ยให้เข้ามาชิดถนนฝั่งขวา ก่อนจะโดนรถเฉี่ยวเอาพาขวัญสลับมือที่ใช้หิ้วของกิน เธอซื้อมามากโข ก็ช่วงนี้ไม่ได้ทำงาน ซื้อของกินไปเก็บไว้สักมื้อสองมื้อ จะได้ไม่ต้องลงมาซื้อบ่อยๆ เดินอีกไม่กี่สิบเมตรก็ถึงตึกที่เธอเช่าอยู่ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ผู้คนยังเดินสวนกันให้วุ่นวาย และโดยส่วนมากเป็นคนต่างชาติ ผู้ชายหลายคนมองมาที่เธอพร้อมรอยยิ้มเธอไม่ส่งยิ้มให้พวกเขา ไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดว่าเธอเชิญชวน เธอยังไม่อยากมีใคร ไม่พร้อมเปิดใจ ไม่พร้อมจะมีความสุข เพราะสำนึกเสมอว่าอดีตเคยทำให้ใครเจ็บปวดบ้างเธอควรจะทิ้งความรู้สึกนั้นแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่พอจะเริ่มทีไร ใบหน้าของลูก้าก็แวบเข้ามา ถ้อยคำที่เขาเคยพูดใส่หน้า มันชัดเจนจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะยิ้มให้ผู้ชายดีๆ สักคน“อาลูก้า!”เสียงเจ้าลุกซ์ร้องขึ้นมา ก่อนที่เด็กๆ จะพากันวิ่งไปหาบุรุษร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าตึกหกชั้นกลางเก่ากลางใหม่ พาขวัญมองตามไป วันนี้ลูก้าไม่ได้มาคนเดียว “อามาได้ยังไงคับ”“คิดถึงนายน่ะสิ เลยมา&r