Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

กอดคอร้องระงมอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง สองพี่น้องจึงค่อยปาดน้ำตา พาขวัญยังตาแดงก่ำด้วยว่าร้องไห้ทุกวัน เธอทำใจไม่ได้ ข้าวปลาก็กินไม่ลง วันๆ เอาแต่นั่งมองความว่างเปล่า ตื่นเช้ามาปัดกวาดเช็ดถูบ้านเท่าที่ทำได้ มันช่วยฆ่าเวลาให้เธอผ่านไปในแต่ละวัน เธอหวังว่าตัวเองจะเข้มแข็งพอ ทำใจได้ แล้วลุกขึ้นมาสู้ แต่กลายเป็นว่ายิ่งอยู่คนเดียวก็ยิ่งดำดิ่งสู่ความทรงจำที่ไม่อาจหวนคืน เธอคิดมาก คิดทุกเรื่องราว ก่อนจะจบวันด้วยการนอนร้องไห้ จนผล็อยหลับไปมุมเล็กๆ ระหว่างประตูบานเลื่อนกับชั้นวางโทรทัศน์ คือมุมโปรดของพาขวัญ มันเล็กและมืด เธอชอบนั่งอยู่ตรงนี้ ทอดสายตามองไปยังสวนดอกไม้ที่รกเรื้อด้วยวัชพืช แม่เคยชอบปลูกดอกไม้ แต่ความชอบของแม่มันหายไป เมื่อพบเจอบ่อนการพนัน เธอน่าจะห้ามพ่อกับแม่ ไม่น่าเห็นดีเห็นงามด้วยเลย“กินหน่อยนะ ชอบไม่ใช่เหรอ”ณัชรินทร์ปอกแอปเปิลมาวางตรงหน้าน้อง เธอเปิดประตูบานเลื่อนออกให้กว้างๆ ลมจะได้พัดเข้ามาข้างใน ยิ่งแสงสว่างสาดเข้ามา เธอยิ่งเห็นว่าพาขวัญเปลี่ยนไปแค่ไหน ความงดงามใดๆ หาไม่เจอบนใบหน้าหล่อนเลยพาขวัญหยิบชิ้นแอปเปิลมาถือไว้ แต่ไม่ยอมกัดม

“ชาช่า!”เธอตัดสายทิ้งทันทีที่ได้ยินเสียงของเลฟ ไม่เพียงเท่านั้น ยังแกะฝาหลังของสมาร์ตโฟนออกมา ดึงเอาซิมการ์ดมาหักเป็นสองท่อน ก่อนจะลุกไปที่ระเบียง แล้วขว้างมันออกไปให้ห่างตัว เธอไม่รู้ว่าควรทำยังไง เธอมีใจให้เลฟ เธอท้องลูกของเขา แต่ก็ไม่อยากกลับไปอยู่ในกรง อยู่กับเขาเธอรู้สึกดีนะ แต่มันอันตรายเกินไป เขาเป็นมาเฟียและเธอกำลังตั้งท้อง เธอขอเลือกลูกแล้วอยู่ห่างๆ เขาจะดีกว่า สักวันหนึ่งข้างหน้า ถ้าพวกเธอโชคดีได้มาเจอกัน เธอค่อยคิดอีกทีเรื่องเขาก็แล้วกัน  ...........  เวลาเดียวกันที่หน้าบ้านหลังเก่าของสองพี่น้อง ในเวลาใกล้ค่ำเต็มที เลฟนั่งอยู่ในรถคันหรู เฝ้ามองประตูรั้วที่ปิดสนิทของบ้านหลังน้อย สมาร์ตโฟนของเขาหน้าจอดับลงเมื่อไม่มีการตอบสนองจากคนที่เขาโทรไป เขาต่อสายหาหล่อนอีกครั้ง และคราวนี้ มันก็โทรไม่ติดอีกแล้ว“ฉันคงใจร้ายกับชาช่ามากไปใช่ไหม เธอคงโกรธฉันจนไม่อยากเจอหน้าอีกแล้ว” เอ่ยกับผู้ช่วยคนเก่งที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ ลูก้าเองก็อดไม่ได้ที่จะมองเข้าไปในรั้วบ้านของสองสาว ม

...........เช้าวันอาทิตย์ที่แสนสดใสสองพี่น้องแต่งกายด้วยชุดฟอร์มของร้านนวด พาขวัญใส่เสื้อคอบัวแขนสั้นสีครีม กับกระโปรงทรงผ้าถุงสีม่วงอ่อน ติดดอกลีลาวดีที่มวยผม ส่วนณัชรินทร์สวมชุดคลุมท้องสีกรมท่า เพราะว่าร้านไม่มีชุดคนท้องให้ใส่ ทั้งสองพากันเดินออกจากห้องพักมา แดดตอนเช้าแรงร้อน แต่ร้านอยู่ไม่ไกล เลยพากันเดินออกกำลังเธอไปหาหมอมาแล้วเมื่อวันศุกร์ พี่สาวพาไป คลินิกเดียวกับที่พี่ฝากท้องนั่นแหละ มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษมากๆ ตอนได้ยินเสียงหัวใจของเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในท้องเธอ ตอนเห็นภาพอัลตราซาวนด์ที่หมอส่งให้ เธอยิ้มกับจุดเล็กๆ ในภาพขาวดำ มีความสุขบอกไม่ถูก เป็นความสุขนับตั้งแต่พ่อแม่ตายจากไป สวรรค์ก็คงไม่ใจร้ายกับเธอนักหรอก อย่างน้อยเธอก็รู้แล้วว่าชีวิตนี้อยู่ไปเพื่ออะไรเมื่อตัดสินใจว่าจะเก็บเด็กไว้ เธอก็เริ่มวางแผนการ เธอต้องหางานทำเพิ่ม ต้องรีบเก็บเงินเพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า พวกเธอสองพี่น้องจะไม่มีงานทำ“ฉันจะกลับไปทำงานเสิร์ฟที่ร้านเดิม ทำแค่วันศุกร์เสาร์”เธอบอกกับพี่ ตอนเดินไปตามถนนคอนกรีตในซอยที่ทอดสู่ถนนใหญ่ ถนนในซอยไม่

“ยามาแล้วครับมาดาม”เสียงเอ่ยเป็นภาษาไทยของฟีโอดอร์ ดังแทรกเสียงคลื่นลมที่ระเบียงชั้นสอง สาวใช้สองนางยังตามติดฟีโอดอร์มา พร้อมเสมอหากคุณพ่อบ้านเรียกใช้“ฉันเหนื่อยกับการกินยาจริงๆ”“ไม่กี่เม็ดเองครับ” คุณพ่อบ้านบอกคนที่อยู่บนรถเข็น มาดามคนงามอิดออดอยู่หลายนาที กว่าจะยอมส่งเม็ดยาเข้าปากเลฟเดินไปหยุดที่ราวระเบียง สองตามองออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า ลูก้าเดินตามเจ้านายมา เลฟเห็นอีกฝ่ายทางหางตา“ตั้งแต่ย้ายมาที่นี่ นายดูดีขึ้นเยอะนะ มาดามบอกเองเลย”ลูก้าอมยิ้ม “ผม...รู้สึกปลอดภัย และสบายใจ” บอกเจ้านายที่อายุมากกว่า เลฟเป็นเจ้านายเขา บางครั้งก็เป็นเพื่อน และเป็นเหมือนพี่ชายด้วย“ถ้านายสบายใจก็รีบหาแฟนแล้วรีบๆ แต่งงานไปซะ ถ้านายแต่งงานมีลูกสักคน มาดามอาจจะสดใสขึ้นมาบ้าง ได้เห็นเด็กเล็กๆ มาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวให้หนวกหู คงทำให้คนแก่กระปรี้กระเปร่า”ลูก้าเป็นงง “แล้วการทำลูกมันเป็นหน้าที่ผมตั้งแต่เมื่อไหร่”พอลูกน้องถาม คนเป็นเจ้านายก็หันมาหรี่ตามอง

...........  [14]พบเจอหัวใจ ...........  เสียงคลื่นกระทบฝั่งยังดังให้ได้ยิน ณัชรินทร์ตื่นแต่เช้า เธอต้องนั่งเรือข้ามฟากไปทำงานที่เกาะ ตอนนี้พวกเธอไม่ได้อยู่พัทยา แต่อยู่ที่ภูเก็ต ที่ที่ค่าครองชีพค่อนข้างสูง แต่รายได้ก็สูงเช่นกัน เธอกับน้องและเด็กๆ ย้ายมาที่นี่ได้หนึ่งปีแล้ว เธอพักในอพาร์ตเมนท์กลางเก่ากลางใหม่ที่มีคุณลุงคุณป้าใจดีดูแลอยู่ เธอกับน้องจะนั่งเรือข้ามไปทำงานที่เกาะมะพร้าว ส่วนเด็กๆ ไปโรงเรียน ถ้าวันไหนพวกเธอเลิกงานช้า ลุงกับป้าจะเป็นธุระรับลุกซ์กับเลนี่กลับมาอยู่ที่ออฟฟิศข้างล่างตึก ลุงกับป้าเลี้ยงหลานอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน พอเรียนที่เดียวกันอีกก็ช่วยเป็นธุระให้ แน่นอนว่าเธอไม่ได้รบกวนเปล่าๆ เธอตอบแทนลุงกับป้าด้วยของกินและเงินทองเท่าที่เธอจะให้ได้ มันดีแหละ ทุกอย่างกำลังไปได้ดี สักวันเมื่อเด็กๆ โตกว่านี้ พวกเธอคงเหนื่อยน้อยลง“ตายแล้ว! สายแล้วๆๆ” ณัชรินทร์มองนาฬิกาแล้วรีบคว้ากระเป๋ามาสะพาย เธอต้องรีบไปลงเรือ วันนี้เธอเข้างานก่อนน้อง พาขวัญจะช่ว