Todos os capítulos de คืนที่รักเร่าร้อน: Capítulo 61 - Capítulo 70

สาวใช้ของซัลลิแวนรอท่าวาดิมอยู่ในห้องนอน พาขวัญถูกทำแผลใส่ยา มันไม่ค่อยดีนัก ไม่เหมือนการทำแผลจากแพทย์ผู้มีความรู้ สีหน้าของเจ้าตัวซีดเซียว เมื่อบาดเจ็บมีเลือดออกวาดิมเข้าไปคลอเคลียสาวเจ้า แต่พาขวัญบ่ายเบี่ยง“อย่าน่า!” เธอตวาดเขา ไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องอย่างว่าในตอนนี้ “พาฉันกลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด แล้วคุณจะได้ส่วนแบ่ง”เธอต่อรองในเรื่องที่คิดว่าเขาจะสนใจ แต่ไม่เลย มันไม่สำเร็จ“ช่างเถอะน่า เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนได้ไหม เราไม่ได้เจอกันกี่วันแล้วเนี่ย”วาดิมจะจูบ แต่อีกฝ่ายเบี่ยงหน้าหนี“ฉันไม่สะดวก ฉัน...มีรอบเดือน” บอกออกไปอย่างนั้น ทั้งที่รอบเดือนหมดไปแล้วตั้งแต่อาทิตย์ก่อน เธอแค่ไม่มีอารมณ์ เธออยากกลับกรุงเทพฯ กลับไปแบบที่มีเพชรไปด้วยละนะ“บ้าจริง! น่าหงุดหงิดชะมัด” คนที่อยากปลดปล่อยชักไม่สบอารมณ์ เขาเดินไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่มีเครื่องดื่มวางอยู่ รินเหล้าลงแก้วแล้วกระดกอึกใหญ่พาขวัญมองเขาอย่างระแวง “พี่ฉันอยู่ไหน”“อยู่ข้างล่าง”&

วาดิมหัวเราะร่าเมื่อเป็นฝ่ายได้เปรียบ เขาจ่อปืนไปที่เลฟเช่นกัน ก่อนจะส่งสายตาขอบคุณให้ยอดรักหักสวาท“คุณทำดีมากที่รัก เราจะไปจากที่นี่ในทันทีที่จัดการเรื่องนี้เสร็จ คุณจะได้ทุกอย่างที่คุณควรได้ สัญญาเลย” เอ่ยคำสัญญาพลางแกว่งปืนไปมาอย่างอารมณ์ดี จังหวะนี้เขาเป็นต่อแล้ว ชีวิตของเลฟ มีค่าแค่ปลายกระบอกปืน“คุณต้องพาฉันไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” พาขวัญยืนยัน แม้มือถือปืน แต่เธอไม่เคยยิงใคร เธอไม่แน่ใจว่าจะยิงเลฟได้ เธอแค่ขู่เท่านั้น“ได้สิที่รัก”“ปล่อยพี่ฉันด้วย” ทำใจกล้าร้องขออีกอย่าง สำนึกส่วนดีที่หลงเหลือเพียงน้อยนิด บอกให้รู้ว่าเธอควรกลับบ้านพร้อมพี่สาวณัชรินทร์มองน้องผ่านม่านน้ำตา ขอให้พาขวัญดีได้ตลอดรอดฝั่ง ขอให้พาขวัญนึกถึงเธอบ้าง แค่น้อยนิดก็ยังดี เธอเป็นพี่นะ จะร้ายจะดี เราก็โตมาด้วยกัน“โอเคๆ พ่อ...เราจบเรื่องนี้กันเถอะ” วาดิมแนะคนเป็นพ่อ“มันไม่จบง่ายๆ หรอก พวกแกทำอะไรกับฉันไว้บ้าง ฉันจะเอาคืนให้หมด” เลฟพยายามถ่วงเวลา ตอนนี้เขาเสียเปรียบอยู่ เขา

“ฉะ...ฉัน ฉันมีเพชรนะ! มีฉันแค่คนเดียวที่รู้ว่าเพชรอยู่ไหน เลฟต้องการมัน คุณต้องพาฉันไปด้วย ฉันไม่ไหวแล้ว...ฉันเจ็บ!”เธอต่อรองกับการ์ดของเลฟ มือข้างหนึ่งกดแผลที่ถูกยิง แต่เลือดสีสดยังไหลรินไม่หยุด เธอต้องสู้ก่อน ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง เธอต้องถูกทิ้งไว้ที่นี่แน่ๆ“ให้เธอมาด้วยเถอะ ยังไงเธอก็เป็นน้องของชาช่านี่นา”อเล็กเซย์ผู้ใจดี มอบความเมตตาให้พาขวัญ ก่อนที่คนทั้งสี่จะก้าวออกจากคฤหาสน์ซัลลิแวน ที่ตอนนี้ ความยิ่งใหญ่ของมันถูกทำลายลงพร้อมๆ กับลมหายใจของเจ้าของ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ แต่คิดว่าเลฟคงทำในสิ่งที่ควรทำ และเขาจะไม่กังขาในการตัดสินใจของ ‘เขา’ อีกคน.............. หิมะยังโปรยปรายแม้ผ่านวันคืนเลวร้ายมามากกว่าสองอาทิตย์ บรรยากาศในคฤหาสน์ยังเงียบเหงาอึมครึม มาดามวาเลนติน่า บัดนี้ยังอยู่ในโรงพยาบาล อาการยังทรงๆ ทรุดๆ อเล็กเซย์กังวลหม่นเศร้ามิคลาย เขาร้องไห้อยู่บ่อยครั้งเมื่อลับตาผู้คน ณัชรินทร์เคยเห็น เธอไม่กล้าเข้าไปปลอบเขาด้วยซ้ำ“อีกสองสามวัน เราจะไปเมืองไทยกัน พวกคุณก็

“เอาแต่สั่งสอน จะถามสักคำก็ไม่มีว่าเราเจ็บมากหรือเปล่า เป็นพี่ประสาอะไร” บ่นให้คนเป็นพี่แล้วเดินขากะเผลกตรงไปยังห้องตัวเอง เธอต้องหายสิ สักวันหนึ่ง เธอจะหายดี กระดูกไม่ได้แตกเสียหน่อย แค่แผลมันเจ็บจนต้องใช้ไม้เท้าเพื่อช่วยเดิน และสักวันหนึ่ง อาการนี้จะหายไปแน่นอนให้กำลังใจตัวเองแล้วลองโทรหามารดาด้วยสมาร์ตโฟนที่วาดิมเคยให้ไว้ แต่โทรอย่างไรก็ไม่มีคนรับสาย เกือบสัปดาห์แล้วที่เธอติดต่อคนที่เมืองไทยไม่ได้ มันทำให้เธอใจคอไม่ค่อยดีเธอยังต่อสายไปซ้ำๆ แต่มีแค่เสียงรอสายให้ได้ยิน กระทั่ง...‘ขะ...ขวัญ...’“แม่!? ทำไมเพิ่งรับสายเนี่ย”‘ชู่ว์...ใจเย็นๆ ก่อน ฟังแม่นะ’คนปลายสายโต้กลับมาเสียงแผ่ว พาขวัญชักใจคอไม่ดี“อะไรของแม่เนี่ย แล้วนี่อยู่ไหน จะกระซิบทำไม” ถามแล้วเฝ้ารอคำตอบ ได้ยินเสียงกุกกักที่ปลายสาย ก่อนที่บิดาจะเป็นฝ่ายมาคุยแทน‘ยัยขวัญ ฟังพ่อนะ’“อะไรคะพ่อ”‘อยู่ที่นั่นสักพัก ยังไม่ต้องกลับมา’“คะ? หมายความว่า

........... ณัชรินทร์หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่สาวใช้หามาให้ เอาสัมภาระของตัวเองใส่ลงไป เธอมีแค่เสื้อผ้าที่นางวาเลนติน่าเคยซื้อให้ หยิบเข้ากระเป๋าไม่กี่ตัว เครื่องประดับแพงๆ ก็เอาไปไม่กี่ชิ้น กลัวว่าจะมีปัญหาตอนเข้าประเทศ ก็แต่ละอย่างที่นางซื้อให้ แพงๆ ทั้งนั้น บอกแล้วว่าเธอแค่อยากกลับเมืองไทย เธอไม่ต้องการอย่างอื่นเลยช่วงอาทิตย์สุดท้ายก่อนเดินทาง ณัชรินทร์แทบไม่เจอหน้าอเล็กเซย์ คุณพ่อบ้านบอกว่าอเล็กเซย์ไปๆ มาๆ กาสิโน กับขึ้น ฮอ. ไปดูมาดามวาเลนติน่าที่โรงพยาบาลในมอสโก เธอก็อยากไปสักครั้ง แต่พอคิดว่าคงยุ่งยากเรื่องการเดินทาง ก็ไม่อยากเป็นภาระเขา เธอรออยู่เงียบๆ กระทั่งถึงวันเดินทางกลับเมืองไทยพาขวัญมาเอาเสื้อโคทตั้งแต่เช้า เสื้อนั่นคงสำคัญกับหล่อนมากกว่าพี่สาวอย่างเธอ“ต้องไปจริงๆ แล้วสินะ” เธอกวาดตามองห้องเป็นครั้งสุดท้าย ในห้องที่กรุ่นด้วยกลิ่นไม้ที่ถูกเผาอยู่ในเตาผิง เมืองไทยคงไม่ได้พบเจอ เธอยิ้มให้กับมัน ยิ้มให้กับทุกอย่างในคฤหาสน์หลังนี้ ถึงคนที่นี่จะยิงกันเป็นว่าเล่น แต่เตียงของพวกเขา อุ่นอย่าบอกใคร อย่างน้อยเธอก็หลับลงได