บททั้งหมดของ I Left Him, Now He Wants Me Back!: บทที่ 61 - บทที่ 70

Samantala, sa loob ng hospital ward, sumandok si Naya ng kaunting chicken soup at dahan-dahang isinubo iyon kay Trina.“Ang sarap, Naya,” masayang sabi ni Trina matapos lunukin ang sabaw. “Grabe, napakaswerte ko naman. Personal akong pinapakain ng chicken soup ng best friend ko.”Kahit puno ng pasa at sugat ang katawan, maganda na ang mood ni Trina. Iniunat nito ang mga braso at biglang niyakap si Naya.Nagulat si Naya at agad na hinawakan ang mga balikat nito.“Trina, huwag kang biglang gagalaw,” nag-aalalang saway niya. “Marami ka pang sugat. Makinig ka sa akin at kumain ka pa. Gusto kong mabilis kang gumaling.”Ngumiti si Trina at masunuring tumango. Ngunit nang mapansin niyang namumula na naman ang mga mata ni Naya, agad siyang nagsalita upang pigilan itong umiyak.“Naya, tama na. Ayos lang talaga ako. Matibay ako at walang-wala sa akin ang mga sugat na ito.”Marahan nitong hinawakan ang kamay ng kaibigan.“Noong bata tayo, ako ang maliit at madaling umiyak. Sa tuwing inaapi ako s

“Tito Ramon, Tita Marissa…” Nanginginig na humarap si Naya sa mag-asawa. “Maraming-maraming salamat po. Hindi ko po alam kung paano ko kayo mababayaran.”Sinubukan niyang lumuhod nang maayos sa harapan nila, ngunit agad siyang hinawakan ng dalawa upang pigilan.“Huwag, Naya,” mariing sabi ni Ramon habang iniaangat siya. “Magkaibigan kami ng mommy mo. At magkapatid na ang turingan ninyo ni Trina. Hindi mo kailangang magpasalamat nang ganyan.”“Kung kami ang nangangailangan ng tulong, alam naming ganoon din ang gagawin ni Ellen,” dagdag ni Marissa. “Hindi siya aalis sa tabi namin. Kaya huwag mong isipin na may utang na loob ka. Ang mahalaga, nagpapagaling na

Matapos sabihin iyon, tahimik na tumalikod si Naya at naglakad palabas ng silid.Tinitigan ni Nora ang matuwid at walang takot na likod ng manugang. Lalong kumulo ang dugo niya dahil tila si Naya pa ang nagdidikta kung ano ang dapat nilang gawin.“Naya!” sigaw niya. “Ikaw ang nagsabing pumunta tayo sa terrace. Huwag mong pagsisihan ito!”Hindi lumingon si Naya.“Mga disenteng babae kami,” patuloy ni Nora habang sumusunod. “Hindi kami katulad mong walang modo. At kung magkakaroon man ng gulo, hindi namin kailangang madumihan ang sarili naming mga kamay.”“Kung ganoon, dalhin mo ang lahat ng gusto mong dalhin,” walang emosyo

Nakangising lumapit si Nora.“Noong nalugi ang negosyo ng daddy mo, iniwan niya kayo at tumakas sa ibang bansa kasama ang tiyahin at kapatid mo. Naiwan ang mommy mo na mag-isang humarap sa lahat ng utang. Wala siyang ibang malapitan, kaya lumuhod siya sa harapan namin at nakiusap na huwag kayong idamay.”Nanigas ang katawan ni Naya.“Hindi…” mahinang sambit niya.“Nakakatawa siyang tingnan noon,” dagdag ni Veronica. “Matapang siyang humarap sa amin, pero nang banggitin namin ang pangalan ng school mo, pati ang grade at section mo, bigla siyang natakot.”Nanginig ang labi ni Naya.

“Sa isang gabi, hindi lamang sampung lalaki ang lumapit sa kaniya,” nakangising sagot ni Nora. “Dalawampu. Dalawampung mayayamang lalaki ang handang magbigay ng pera para lamang makasama siya.”Tumawa siya nang malakas.“May isang lalaking sobra-sobra ang pagkahumaling sa kaniya. Isang bagsakan itong nagbigay ng limang milyong piso.”“Sinungaling,” bulong ni Naya.“Bakit ako magsisinungaling?” tanong ni Nora. “Nang dalhin ni Ellen sa amin ang perang nakuha niya, amoy alak ang buong katawan niya. Halos hindi na siya makatayo. At ang mga mata niya…” Umiling ito habang natatawa. “Para siyang nawalan ng