บททั้งหมดของ I Left Him, Now He Wants Me Back!: บทที่ 71 - บทที่ 80

Sinubukan nilang umatras, ngunit mabilis silang hinawakan ng malalaking lalaki. Sa kabila ng kanilang pagpupumiglas at pagsigaw, pilit silang pinaluhod sa harapan ni Naya.“Bitawan ninyo ako!” sigaw ni Nora. “Alam ba ninyo kung sino ako?”Hindi siya pinansin ng mga lalaki.Nanginginig namang humawak si Ivy sa braso ng isang bodyguard.“Huwag ninyo akong saktan! Wala akong ginawa! Si Naya ang kusang sumampal sa sarili niya!”“Dalawang beses ng bilang na ginawa ko,” malamig na utos ni Naya. “Dahil tatlo sila, tig-dadalawang daan at apat na sampal ang gagawin nila sa sarili nila.”Parang biglang naw

Pumasok si Kael at agad niyang nakita si Naya sa tabi ng malaking salaming bintana. Nakapatong ang baba nito sa kamay habang pinagmamasdan ang mga kunehong malayang tumatakbo sa bamboo garden.Nakatakip ang baseball cap sa malaking bahagi ng kaniyang mukha. Hindi makita ni Kael ang ekspresyon nito, ngunit ang payat at tahimik na pigura nito ay tila napapalibutan ng matinding kalungkutan.Parang isang bagay na matagal nang nabasag, ngunit patuloy pa ring pinipilit manatiling buo.Dati, napakasigla ni Naya.Palagi itong maraming ideya, mabilis tumawa, at walang takot magsabi ng nararamdaman. Kapag masaya ito, parang kayang punuin ng liwanag ang buong silid. Kapag galit, hindi rin nito itinatago ang emosyon.

Hindi na napigilan ni Naya ang nag-uumapaw niyang emosyon. Nanginginig ang buong katawan niya habang nakatitig kay Kael, tila hindi pa rin makapaniwala na matapos ang limang taon nilang pagsasama, ganoon lamang kababa ang tingin nito sa kaniya.“Kaya pala,” paos niyang sabi. “Limang taon akong nanatili sa tabi mo, Kael. Limang taon kong ibinigay sa iyo ang lahat ng kaya kong ibigay. Pero sa huli, isa lang pala akong mukhang-pera at malanding babae sa paningin mo?”Napamura si Naya sa isip.Kung maaari lamang niyang balikan ang sarili niya limang taon na ang nakalipas, baka binuhusan na niya ng matapang na kemikal ang sariling mga mata para lamang hindi nito mapansin si Kael. Gusto niyang kalugin ang dating sarili at tanungin kung p

Natigilan si Nora.“Lahat na lang kayo, gusto akong talikuran!” patuloy niya. “Ano ba ang ginawa ko para tratuhin ninyo ako nang ganito?”“Kael, ako ang mommy mo—”“Kung gusto mong itakwil ako, sige! Itakwil mo!” sigaw niya. “Baka sa wakas ay tumahimik na ang mundo ko! Tingnan mo ang gulong ginawa ninyong lahat. Kailan ba ito matatapos?”Marahas niyang pinatay ang tawag.Mabigat siyang napasandal sa dingding at mariing ipinikit ang mga mata.Kung pupunta siya sa ospital ngayon, siguradong sasalubungin siya ng mga reporter. Nasa

Tila iyon lamang talaga ang ipinunta ni Royce sa wine cellar.Matapos sabihin ang lahat ng nais niyang sabihin, tumalikod siya at naglakad palabas. Hindi siya huminto o lumingon kahit isang beses.Nanatiling nakatayo si Kael habang nakatitig sa pintuang pinagsarhan nito.Pakiramdam niya ay may malakas na kamaong tumama sa gitna ng kaniyang dibdib. Hindi man siya pisikal na sinaktan ni Royce, ang mga sinabi nito ay nag-iwan ng bigat na halos hindi niya kayang lunukin.“Talagang walang mabuting maidudulot ang paggawa ng kabutihan, ‘no?” mapait na bulong niya.Muli siyang naupo at kinuha ang bote ng alak.