All Chapters of ยัยตัวร้ายของนายวิศวะตัวท็อป | พอร์ชxวันใหม่: Chapter 31 - Chapter 40

ณ มหาวิทยาลัยวันนี้เป็นวันแรกที่เธอได้กลับมาเรียนหลังจากพักฟื้นมาเป็นสัปดาห์ โดยมีเขาทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถมาส่งให้ถึงหน้าคณะ“จอดตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันลงเอง”“เดี๋ยวเดินไปส่ง” เขาแย้ง“ไม่ต้องหรอก ฉันไปเองได้”“ทำไมดื้อจัง เมื่อคืนไม่เห็นดื้อแบบนี้เลย” เขาแกล้งแหย่ด้วยน้ำเสียงยียวน“นี่นาย!” พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ใบหน้าสวยก็ร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความอาย“นั่งรออยู่นี่แหละ เดี๋ยวจัดการเอง” เขาสั่งย้ำพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะรีบลงจากรถไป ทิ้งให้เธอได้แต่มองตามอย่างขัดไม่ได้จากนั้นเขาก็พยุงตัวเธอให้เดินไปสถานที่นัดเจอกับเพื่อนตามที่บอกไว้เพื่อนทั้งสองที่เห็นทั้งคู่มาด้วยกัน ก็ถึงกับอ้าปากค้างอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วดูการกระทำที่เขาดูแลเทคแคร์เพื่อนรักของพวกเธอ มันเหมือนกับว่าเป็นความเคยชินที่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ“วันใหม่...”“เอ่อ...พวกแก” เธอที่เห็นหน้าเพื่อนก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก ทั้งได้รับสายตาจับจ้องและเต็มไปด้วยคำถามแบบนั้น ยิ่งไม่กล้าสู้หน้าใคร“ฝากเพื่อนพวกเธอด้วยนะ” เขาบอกราวกลับว่าฝากฝังไว้“เอ่อ...อือ” ทั้งคู่ก็ตอบอย่างตะกุกตะกัก“เดี๋ยวตอนเย็นมารับ” เขาก้มลงพูดกับเธอนิดหน่อย ก่อนจะเงยหน้าข

หลายวันต่อมาความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด วันใหม่ยอมเปิดใจให้เขามากขึ้น ในขณะที่พอร์ชเองก็แสดงออกอย่างชัดเจนกว่าเดิม แม้จะยังไม่มีสถานะที่ระบุคำนิยามได้แน่ชัด และเธอก็ยังคงยึดถือคำที่เขาเคยแนะนำเธอกับพ่อแม่เอาไว้ โดยไม่คิดจะซักไซ้ให้มากความตอนนี้ขาของเธอหายเป็นปกติแล้ว ตลอดสองสัปดาห์ที่ใช้ชีวิตร่วมกัน คนหื่นอย่างเขาก็จับเธอกินแทบทุกคืน จากที่เคยคอยปฏิเสธห้ามปราม ตอนนี้เธอกลับโอนอ่อนผ่อนตามเขาไปเสียทุกอย่าง ก็จะให้บอกได้ยังไงล่ะ ว่าเธอก็เริ่มเสพติดสัมผัสของเขาเข้าแล้วเหมือนกัน“ทำไมต้องรีบกลับด้วยล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับวงแขนแกร่งที่โน้มลงมากอดเธอจากด้านหลัง พอร์ชเกยคางลงบนบ่ามนขณะที่เธอกำลังเก็บของ“ต้องกลับแล้วสิขาหายแล้ว” เธอตอบพลางพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าต่อ“อยู่ต่อก็ได้ไม่เห็นเป็นไรเลย”“พ่อแม่ฉันกลับมาแล้ว จะให้มาค้างกับนายได้ยังไง” ซึ่งเธอเองก็เสียดายเหมือนกัน แต่จะให้ทำยังไงได้ถ้าพ่อเธอรู้มีหวังเป็นเรื่อง“เธอไม่เห็นแนะนำพ่อแม่เธอให้ฉันรู้จักบ้างเลย”“บ้า จะแนะนำได้ยังไงล่ะ” เธอเถียงกลับทันควัน สถานะก็ยังไม่ชัดเจน แถมไม่รู้ด้วยว่าพ่อของเธอจ

แต่แล้วสายตาคมคู่นั้นก็ต้องชะงัก เมื่อไปสะดุดเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง...คนที่เขาจำได้แม่นว่าคือหมอที่รักษาวันใหม่ในวันนั้น“ป๊า! ป๊ารู้จักผู้ชายคนนั้นไหม” พอร์ชรีบหันไปถามพ่อด้วยความอยากรู้“รู้จักสิ เป็นหมอและเป็นเจ้าของโรงพยาบาล AK”“ที่ป๊าเคยบอกว่าเราจะไม่เข้าไปใช้บริการ?”“อือ แต่กับคนนี้ป๊ารู้จักดีไม่มีอะไร เข้าไปทักทายกันเถอะ” พูดจบเพิร์ธก็เดินเข้าไปทักทายรุ่นพี่ ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายอย่างพีท“สวัสดีครับเฮียกันต์”“อ้าว สวัสดีเพิร์ธ” ชายหนุ่มหันมาแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตร“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ เฮียเป็นไงบ้าง” ทั้งคู่จับมือทักทายกันตามประสาคนคุ้นเคย“จริงไม่เจอกันนานเลย ก็ดีแต่ช่วงนี้ต้องเดินทางไปดูงานบ่อย”“นี่พอร์ชลูกชายผมครับ”“...” พอร์ชยืนนิ่งเหมือนหลุดเข้าไปในภวังค์ เขาไม่ได้สนใจบทสนทนารอบข้าง แต่กลับจ้องมองหมอตรงหน้าอย่างพิจารณา“พอร์ช นี่ลุงกันต์นะ” คนเป็นพ่อก็แนะนำต่อ“โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้วเหรอเรา”“เอ่อ...ครับ สวัสดีครับ” เขาได้สติก่อนจะยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท“ส่วนนี่อันดาภรรยาเฮีย”“...” คำว่า ‘ภรรยา’ ทำเอาพอร์ชถึงกับหูอื้อไปชั่วขณะ“สวัสดีค่ะ” อันดายกมือไหว้ตอบด้วยท่

ณ โรงแรมชื่อดังหลังการกลับมาไทย งานเปิดตัวบริษัทคู่ค้าครั้งใหญ่กลายเป็นเวทีประจันหน้าของสองตระกูลดัง อัคราคินน์ และ อัครพัฒนกุลชัย บรรยากาศรอบตัวมาคุขึ้นทันทีเมื่อผู้นำทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน ความขุ่นเคืองที่สะสมมานานทำให้ต่างคนต่างเมินหน้าหนีราวกับไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกัน“นาบี”“ฟ้าใส”ผิดกับฝั่งภรรยา ทั้งนาบีและฟ้าใสต่างส่งยิ้มให้กันอย่างเป็นมิตร แม้สถานการณ์จะชวนอึดอัด แต่พวกเธอไม่มีเรื่องหมางใจกันเหมือนพวกสามีที่ยืนปั้นปึงอยู่ข้าง ๆ“สบายดีนะ”“สบายดีจ้ะ แล้วนี่กลับมาอยู่ไทยแล้วเหรอ”“มาเยี่ยมลูกน่ะ ก็เลยมางานคุณนิมิตรด้วยเลย” ฟ้าใสตอบพร้อมรอยยิ้มละมุน“อ๋อ ลูกสาวคงโตเป็นสาวสวยแล้วสินะ รุ่นราวคราวเดียวกันเลย”“ใช่จ้ะ ลูกชายนายบีเองก็คงเป็นหนุ่มหล่อแล้วเหมือนกัน”“ใช่ ไม่แน่นะเด็กสองคนนั้น...”“ไม่มีทาง/ไม่มีทาง” เสียงทุ้มสองสายสบถขึ้นพร้อมกันทันทีที่ได้ยินประโยคที่ไม่เข้าหู“อะไรกันสองคนนี้ ควรดีกันได้แล้วมั้ง” นาบีพูดกลั้วหัวเราะอย่างเหนื่อยใจ“จริง ๆ ไม่ควรมีเรื่องบาดหมางกันแล้วด้วยซ้ำ” ฟ้าใสเองก็ต้องส่ายหัว“ไม่มีทาง แค่เห็นหน้ามึงกูก็จะอ้วกแล้ว” เพิร์ธพูดด้วยน้ำเสียงที่ขุ

“พอร์ช...นะ...นายพูดว่าอะไรนะ” วันใหม่พึมพำเสียงเบาราวกับคนละเมอ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกขณะมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ความสับสนพุ่งพล่านจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจเดินตามเขาไปเพื่อหวังจะคุยให้รู้เรื่องเธียรที่ยืนอยู่ข้างรถบิ๊กไบค์สีแดง มองตามอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันไม่ได้เป็นแบบนี้เลย กลับปฏิเสธและยกเธอให้เขาอย่างง่ายดายแบบนี้ได้ยังไง เธียรไม่ได้เดินเข้าไปหาสิ่งเดิมพันอย่างวันใหม่ แต่กลับยืนมองดูความสับสนของความสัมพันธ์ทั้งคู่ที่กำลังจะเกิดขึ้น“วันใหม่...” มินนี่ที่เห็นแบบนั้นก็อยากตามเพื่อนไป แต่เธียรก็ดึงตัวไว้ก่อน“เดี๋ยวค่อยไป” เธียรพูดสั้นแต่กระชับ ทำให้มินนี่กับมิเกลยืนมองตามเพื่อนรัก ด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วง แต่ก็อยากให้ทั้งคู่ได้คุยกันในเรื่องที่เกิดขึ้นให้รู้เรื่อง“พอร์ช!” วันใหม่รวบรวมแรงกายที่เหลืออยู่ วิ่งตามพอร์ชไปที่บริเวณโซนพักนักแข่งที่ผู้คนยังคับแน่น ในตอนนี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือคำอธิบาย“พอร์ช หยุดเดี๋ยวนี้นะ” มือบางยื่นไปคว้าแขนเสื้อแจ็คเก็ตหนังของเขาไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องรับรองได