All Chapters of ยัยตัวร้ายของนายวิศวะตัวท็อป | พอร์ชxวันใหม่: Chapter 21 - Chapter 30

เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเธอจากระยะไกล ท่าทางลนลานแบบนั้นดูออกง่ายเหลือเกินว่าเธอไม่อยากเจอเขาแค่ไหน รถหรูหักเลี้ยวกลับลำอย่างรวดเร็วเพื่อดักหน้าเธอให้ทัน“ไอ้บ้านั่น ตามฉันมาทำไมเนี่ย” หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นรถคันเดิมอ้อมมาจอดขวางหน้าในจังหวะที่เธอกำลังจะข้ามถนนพอดีในเมื่อหนีไม่พ้น เธอจึงเลือกยืนกอดอก มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย“ไง ไปไหนของเธอ” เขาเลื่อนกระจกลงพลางชะโงกหน้าออกมาถามผู้คนแถวนั้นเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เพราะจำได้ว่าทั้งคู่เคยมีปากเสียงกันเป็นข่าวรักเลิกอยู่พักหนึ่ง“ฉันจะกลับบ้านนายมีอะไร”“ไม่ใช่จะหนีฉันหรอกนะ”“แล้วฉันจะหนีนายทำไมไม่ทราบ แล้วนี่มาทำอะไรที่นี่” เธอแสร้งทำไขสือ“ก็มาหาเธอไง”“มาหาฉันทำไมไม่ทราบ”“ขึ้นรถสิเดี๋ยวฉันไปส่ง”“ไม่เป็นไรฉันกลับเองได้” เธอตัดบทแล้วเดินเลี่ยงไปทันทีเพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตา “ฉันไปส่ง” แต่รถหรูยังคงขับตามตื้อไม่เลิก“ก็ฉันบอกว่าไม่ต้องไง อย่ามาทู่ซี้” พูดจบเธอก็กึ่งเดินกึ่งวิ่ง เพราะอยากไปให้พ้นจากเขา“ก็ฉันจะไปส่ง” เขาก็เหยียบคันเร่งเร็วขึ้นทั้งตะโกนตามหลัง“ฉันบอกว่าไม่ต้องไง!” เธอกระชากเสียงหันไปจะด่าให้จบประโยค แต

หลังจากพยุงเธอเข้ามาในห้องน้ำ เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนเธอต้องส่งสายตาประท้วงเป็นเชิงไล่“อะไร” เขาถามหน้าซื่อ“ฉันจะเข้าห้องน้ำ นายก็ออกไปสิ”“ไม่เป็นไร ฉันรอได้”“จะบ้าเหรอ! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” เธอแหวใส่เสียงดุจนเขาต้องยอมถอยออกไป“อือ เสร็จแล้วเรียกนะ” ชายหนุ่มทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปากอย่างนึกเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางฮึดฮัดนั่นเมื่ออยู่ลำพัง เธอก็จัดการธุระส่วนตัวไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง เพราะยังไม่ชินกับการที่มีเขามาคอยดูแลใกล้ชิดขนาดนี้ แต่พอเสร็จธุระ ความดื้อรั้นที่ไม่อยากเอ่ยปากเรียกเขา ทำให้เธอพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นเอง ทว่าความจริงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด แค่เริ่มขยับความเจ็บก็แล่นริ้วจนเผลออุทานออกมา“โอ๊ย!”“วันใหม่!” คนที่นั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่ด้านนอกดีดตัวลุกขึ้นทันที เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็พรวดพราดเข้ามาในห้องน้ำ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อเห็นคนดื้อพยายามจะฝืนสังขารตัวเอง“ทำอะไรของเธอ บอกให้เรียกไง” เขาเอ็ดเสียงดุ“ก็...ฉันลุกเองได้” เธอยังคงแถข้าง ๆ คู ๆ“ลุกได้ในสภาพนี้น่ะนะ?”“ก็...”“เด็กดื้อ”“อือ...” สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้เขาพยุงกลับไปที่เตียง ปากเล็กบ่นอุบอิบตามนิสัย ชายหนุ่ม

หลังจากที่จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็ผ่านไปนานพอสมควร เขาเดินออกมาจะพาตัวเธอเข้าไปอาบน้ำเพื่อพักผ่อนในห้องนอน“เสร็จแล้ว...” ทว่าพอมาถึงกลับพบว่าคนตัวเล็กหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว“เธอเนี่ยนะ” เขาพึมพำพลางส่ายหน้ายิ้ม ๆ ให้กับคนขี้เซา ก่อนจะตัดสินใจช้อนตัวอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน“นะ...นาย” เธอพึมพำเสียงแผ่วอย่างตกใจ“ฉันจะพาไปส่งที่เตียง”“ดะ...ได้ยังไง”“ตกลงกันแล้วไง อย่าดื้อสิ”“แต่ว่า...”“ไม่ต้องมีแต่” เมื่อเห็นเธอยังขัดขืน ใบหน้าหล่อเหลาก็ก้มลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน“มะ...มองทางไปสิ” เธอเริ่มทำตัวไม่ถูกจนต้องพูดแก้เก้อ“หึ ไม่มีอะไรหรอก ง่วงก็นอนต่อเถอะ”“ไม่ได้ง่วงสักหน่อย”“อือ งั้นก็นอนเล่นไป” พอถึงเตียงคิงไซส์ เขาก็ค่อย ๆ วางเธอลงอย่างทะนุถนอม“ทุ่มนึงแล้วเหรอ” เธอเหลือบมองนาฬิกาข้างฝาแล้วหันมามองเขาอย่างแปลกใจ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเผลอหลับไปนานพอสมควร“อือ หิวหรือยัง”“ไม่ล่ะ ฉันไม่กินมื้อเย็น”“มิน่าล่ะ ถึงได้ผอมแห้งดูไม่มีแรงแบบนี้”“นี่นาย!”“ก็มันจริงไหมล่ะ ดูสิผิวก็ขาวซีด ตัวก็ผอมแห้ง ใหญ่แต่นม” เขาพูดพลางส่ายหน้าขำ ๆ ถึงปากจะว่าอย่างนั้น แต่ในใจเขากลับชอบหุ่นเธอสุด ๆ ทั้งสวย ทั

แล้วคนที่ไม่ค่อยสนใจอะไรอย่างเขา ตอนนี้ก็ให้คนมาเตรียมอาหารไว้ให้เธอจนเต็มโต๊ะจากที่เคยตั้งแง่ใส่ตั้งแต่แรกเจอ ตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างในใจเธอกลับเริ่มสั่นคลอนอย่างบอกไม่ถูก รู้ตัวอีกทีเธอก็เผลอจ้องมองใบหน้าคมเข้มนั่นค้างไว้โดยไม่รู้ตัว“จ้องหน้าฉันไม่อิ่มเหมือนกินข้าวหรอกนะ” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมยักคิ้วกวน ๆ อย่างคนรู้ทัน“บ้า ใครอยากจ้องนายกัน” เธอกระแอมไอแก้เขิน รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทำเป็นไม่สนใจ“เธอแพ้อาหารอะไรหรือเปล่า”“ฉันกินได้ทุกอย่างแต่ไม่ค่อยกินเยอะ”“กินเยอะก็ดีนะ ผอมแห้งดูมีแรงน้อยขนาดนี้”“อันนี้มันเป็นเรื่องของฉัน” แล้วเธอก็ต้องหน้างอเมื่อเขาพูดถึงเรื่องหุ่นขึ้นมาอีก“ฉันอยากให้เธออวบมีน้ำมีนวลขึ้นมากกว่านี้”“หึ ไม่ต้องมายุ่ง”“อืม กินนี่สิอร่อยนะ กินเยอะ ๆ” เขาตัดบทด้วยการตักอาหารวางลงบนจานของเธออีกหลายอย่างแม้จะเป็นการกระทำแสนธรรมดา แต่มันกลับทำให้ใจดวงเล็กสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ จะยอมรับก็ได้ว่าตอนนี้...เธอมองเขาเปลี่ยนไปจริง ๆ“แล้วทำไมนายกลับมาเร็วจัง”“ก็เผื่อเธอจะอยากให้ช่วยเหลืออะไร เรียนเสร็จฉันก็กลับ”“แล้วนายไม่ไปไหนต่อหรือไง เอ่อ...” พอรู้ตัวว่าเริ

1 สัปดาห์ต่อมาตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ อาการบาดเจ็บที่ขาของเธอก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ ในที่สุดก็ถึงวันที่เธอพอจะขยับตัวทำอะไรเองได้บ้างเสียที แม้ตอนเดินจะยังดูกะเผลกอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตมากนักทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกในคอนโดนี้มีครบทุกอย่าง เธอแทบไม่จำเป็นต้องก้าวขาออกจากห้องเลยด้วยซ้ำ เพราะทั้งเรื่องอาหารการกินและแม่บ้านดูแลความสะอาด เขาก็จัดเตรียมไว้ให้พร้อมเสร็จสรรพส่วนเจ้าของห้องอย่างเขา ก็ยังคงทำหน้าที่บุรุษพยาบาลจำเป็น ได้อย่างดีเยี่ยมสมคำรพปาก หมอนั่นคอยวนเวียนอยู่ไม่ห่าง แถมยังทำตัวรุ่มร่ามใส่เธอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่ว่าเธอจะบ่นหรือไล่ส่งยังไง คนหน้ามึนอย่างเขาก็ไม่สะทกสะท้าน จนพักหลังมานี้เธอต้องนอนอย่างหวาดระแวงทุกคืน เพราะไม่รู้ว่าคนหื่นกามอย่างเขาจะฉวยโอกาสปล้ำเธอตอนไหนด้านเขากิจวัตรประจำวันคือเรียนเสร็จก็ตรงดิ่งกลับห้องทันที แทบไม่แวะวอกแวกที่ไหนเลย มีบ้างที่ต้องเข้าไปดูงานที่คลับแต่ก็ไม่ได้อยู่นานเหมือนเมื่อก่อน จนกลุ่มเพื่อนสนิทเริ่มส่งเสียงบ่นกัน สุดท้ายคนที่ไม่เคยมีความลับกับเพื่อนอย่างเขาก็ต้องยอมคายความจริงออกมาจนได้และเหมือนอย่างทุกวันที่