All Chapters of ยัยตัวร้ายของนายวิศวะตัวท็อป | พอร์ชxวันใหม่: Chapter 41 - Chapter 50

วันใหม่ปาดน้ำตาช้า ๆ แววตาที่เคยแดงก่ำด้วยความเสียใจ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว เธอรู้ตัวดีว่าอดีตเธอเคยทำผิดต่อเขา แต่การที่เขาเลือกจะทำลายความรู้สึกเธออย่างเลือดเย็นในวันนี้ มันคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด“ฉันไม่ควรเสียใจนานจริง ๆ ถึงแม้ฉันจะแกล้งหลอกเขาก่อน แต่เขาก็ไม่ควรมาหลอกให้ฉันรักแบบนี้เลย ทำไมเขาถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้” เธอลุกขึ้นนั่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆมือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดบล็อกเบอร์โทรศัพท์และโซเชียลมีเดียของพอร์ชทุกช่องทางอย่างไม่ลังเล แม้ในส่วนลึกของหัวใจจะยังสั่นไหวและโหยหาอ้อมกอดของเขามากเพียงใด แต่ความเจ็บปวดสอนให้เธอรู้ว่า บางครั้งการเดินจากกันไปในตอนนี้ อาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วก็ได้1 เดือนต่อมาภายในคลับหรูใจกลางเมือง เสียงเพลงบีทหนักหน่วงผสมผสานกับแสงไฟสลัวสีน้ำเงินและแดง ตัดสลับกับความวุ่นวายของผู้คนในคืนวันศุกร์ วันใหม่ปรากฏตัวในชุดเดรสสั้นสีแดงสดโชว์แผ่นหลังและเอวบางเนียนละเอียด หลังจากที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลยนานนับเดือน เพราะหัวใจที่เพิ่งบอบช้ำจากการเลิกรากับพอร์ชเมื่อหนึ่งเดือนก่อน มาถึงตอนนี้เธอต้องทำตัวให้เป็นปกติ ได้แต่ซ่อนความรู้สึกทุกอ

ความจริงที่พอร์ชไม่รู้ แผนการของแก๊งเพื่อนวันใหม่ภายในรถคันหรู วันใหม่ลอบมองกระจกหลังเห็นพอร์ชยืนซึมอยู่ เธอก็เกือบจะใจอ่อน แต่เธียรกลับเบรกความคิดนั้นทันที“อย่าเพิ่งใจอ่อนนะวันใหม่” เธียรพูดพลางหัวเราะ แล้ววันใหม่ก็เงียบไปกว่า 5 นาทีกว่าจะพูดอะไรออกมาได้“ฉันไม่ได้จะใจอ่อน แต่แค่ไม่คิดว่าคนอย่างพอร์ชจะทำอะไรแบบนี้ด้วย” แล้วเธอก็ละสายตาจากกระจกมองหลังแล้วหันมามองด้านหน้าต่อ“หึ มันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ รวมถึงขับรถตามเรามาอยู่ตอนนี้”“...” วันใหม่มองผ่านกระจกอีกครั้ง แล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ“แต่เธอต้องดูเชิงก่อนอย่าพึ่งใจอ่อน อีกอย่างมินนี่ฝากมาบอกว่าถ้าฉันแกล้งไอ้พอร์ชไม่สำเร็จ คืนนี้ฉันได้นอนนอกห้องแน่ ๆ”ซึ่งนี่กก็คือความลับที่ใครไม่เคยรู้ ยิ่งพอร์ชแล้วด้วยอาจเพราะความหึงบังตา เธียรกับมินนี่กำลังอยู่ในความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน และบ้านของเธียรก็อยู่ติดกับบ้านวันใหม่มาตั้งแต่เด็ก ทั้งสามคนคือเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ที่วางแผนจะดัดนิสัยคนบ้าสายแก้แค้นด้วยวิธีแรง ๆ อย่างพอร์ชให้เข็ดหลาบณ มหาวิทยาลัยพอร์ชไม่ยอมแพ้แค่นั้น เขาขับรถตามไปจนถึงมหาวิทยาลัย ยิ่งเห็นเธียรเดินโอบไหล่วันใหม่เข้าตึกเรียน

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยคุณหมอหนุ่มสุดหล่อวัยกลางคนที่เดินเข้ามา พร้อมกับหญิงสาวสะสวยคนหนึ่ง ที่เขาก็คุ้นหน้าดีว่าเป็นใคร“ไงคนไข้ เป็นยังไงบ้าง”“ลุงกันต์ ป้าอันดา สวัสดีค่ะ” วันใหม่ที่เห็นทั้งสองคนก็รีบโถมตัวเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง“เป็นยังไงบ้างเรา จากที่เกียจโรงพยาบาลช่วงนี้ได้มาบ่อยเชียวนะ” คุณลุงหมอก็ไม่วายเอ่ยแซวหลานสาว“...” เขาที่เห็นเธอกับหมอหนุ่มคนนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้ว เพราะตอนนั้นเขาไม่พอใจในท่าทางสนิทสนม และคิดเลยเถิดว่าเธออาจจะเป็นเหมือนน้ำมนต์เพื่อนของเธอ“ก็ไม่คิดว่าจะได้มาบ่อยเหมือนกันค่ะ นี่พอร์ชค่ะ” แล้วเธอก็แนะนำเขาให้ลุงกับป้าได้รู้จัก“อืม แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง พอรู้เรื่องป้ากับลุงก็รีบมาเลย” อันดาพูดอย่างคนใจดี“คะ...ครับ สวัสดีครับ ดีขึ้นแล้วครับ” แล้วได้จังหวะเขาก็ทักทายคนทั้งสอง พร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม“อือ มาเป็นลูกเขยบ้านนี้ก็อดทนหน่อยนะ พ่อตายิ่งใช้แต่กำลังอยู่ด้วย ต้อนรับว่าที่ลูกเขยด้วยลำแข้งซะงั้น” หมอกันต์หัวเราะรวน เมื่อนึกถึงความบ้าดีเดือดของน้องชายทั้งสอง“เอ่อ...” เขาเพียงมองหน้าทุกคนสลับกัน อย่างทำตัวไม่ถูก“นี่หมอกันต์ เป็

ถึงแม้จะได้รับคำอ้อนวอนจากลูก ๆ แต่อคติที่สูงเสียดฟ้า เลยน่าเศร้าที่เสียงสะอื้นและคำขอร้องของลูก ๆ กลับไปไม่ถึงใจของผู้เป็นพ่อที่ถูกบดบังด้วยทิฐิมานานหลายสิบปี“รักงั้นเหรอ? หึ มันเชื่อไม่ได้หรอกวันใหม่ ป๊าไม่มีวันเอาลูกศัตรูมาเป็นลูกเขยเด็ดขาด!” นายน์ตวาดกลับ“กูก็เหมือนกัน! กูไม่มีทางรับลูกสาวมึงเข้ามาอยู่ในตระกูลกูได้” เพิร์ธสวนกลับอย่างไม่ลดละพูดจบสองเสือที่อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ และไม่มีทางก้มหัวให้กันก็สะบัดหน้าหนี เดินกระแทกเท้าออกจากห้องพักฟื้นไปคนละทิศละทาง ทิ้งเสียงประตูปิดดังปังที่บาดลึกเข้าไปในใจของลูกทั้งสองคนภายในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงความเงียบ และเสียงสะอื้น นาบี และ ฟ้าใส หันมามองหน้ากัน ทั้งคู่ต่างถอนหายใจยาว และส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของสามีตัวเอง ที่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต“ขอโทษนะนาบี ที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้” ฟ้าใสจับมืออดีตเพื่อนจนแน่นเพื่อเป็นการขอโทษ“ไม่เป็นไรนะฟ้าใส ทุกอย่างคงเป็นผลจากการกระทำ”“แม่ ฮึก ๆ” วันใหม่ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งร้องไห้ เพราะเธอสำนึกผิดจริง ๆ ว่าเรื่องทุกอย่างมันเกิดมาจากเธอ“แม่ขอโทษนะพอร์ช วันใหม่...” นาบีเดินเข้ามาลูบหัวลูกชา

ณ เกาะส่วนตัวที่กระบี่สายลมพัดเอากลิ่นอายทะเลที่แสนสดชื่นมาปะทะใบหน้า เกาะส่วนตัวที่กระบี่ ของครอบครัว อัครพัฒนกุลชัย คือสวรรค์บนดิน น้ำทะเลใสราวกับกระจกสะท้อนแต่ความลับที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงคือ... เกาะแห่งนี้ส่วนหนึ่งเคยเป็นสมบัติของตระกูล อัคราคินน์ที่เคยขายออกไปในอดีต และผู้ที่ซื้อมันไว้เพื่อเก็บรวมกันเป็นผืนใหญ่ เพื่อรอเวลามอบกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงก็คือตะระกูล อัครพัฒนกุลชัย นั่นเอง“ที่นี่จะเป็นของพอร์ชกับวันใหม่...ถือเป็นของขวัญจากป๊า ป๊าให้หนูวันใหม่นะ” เพิร์ธพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเมตตา มือหนาก็ยื่นโฉนดที่ดินที่ถือมาไว้ให้เจ้าของตัวจริงได้ครอบครองนั่นก็ทำเอานายน์ อึ้งไปเหมือนกันกับสิ่งที่ได้รับรู้ ในช่วงที่ตัดสินใจขายเขาก็ทำใจนาน แต่ด้วยเพราะตั้งใจจะไปอยู่ต่างประเทศ และไม่อยากให้ลูกสาวต้องอยู่ที่เมืองไทยด้วย และคงไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว จึงอยากยกให้เจ้าของที่เหมาะสมมากกว่า ใครจะคิดว่าอนาคตยังไงก็ต้องกลับมาเป็นของลูกสาวกับลูกเขยจนได้ ทั้งมันยังยิ่งใหญ่มากขึ้นอีกต่างหาก“ขอบคุณนะคะป๊า” วันใหม่ขอบคุณเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย“มันคือของวันใหม่น