แล้วก็เป็นแบบนั้น...[“ถ้าพอร์ชรู้สึกดีกับเราจริง ๆ เรื่องของเราก็ควรพัฒนากว่านี้”“เอาไว้ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า”“ถ้าชอบเราก็จีบเราสิ เรื่องของเราจะได้เกิดขึ้น”]เสียงหวานของเธอยังก้องอยู่ในหู เรื่องของเราควรพัฒนากว่านี้ ค่อยเป็นค่อยไป เขาควรจีบเธองั้นเหรอ ปกติผู้ชายอย่างเขาไม่เคยอ่อนไหวกับคำพูดของผู้หญิงคนไหน แค่กับเธอเท่านั้นที่เขานำมาใส่ใจแบบนี้เขาคิดทุกอย่างวกไปวนมา จนเพื่อนทั้งสองรวมถึงน้องสาวเขาที่กำลังคุยกันเจี๊ยวจ๊าว ยังไม่เข้าโสตประสาทเลย มันนึกถึงแต่เธอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจริง ๆผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่รู้สึกตัวอีกทีไอ้เพื่อนรักนักดนตรีของเขาอย่างมาวินมันก็กลับมาแล้ว มันนั่งลงตรงนั้นก่อนจะจิบเครื่องดื่มที่มีคนรินไว้ให้เพื่อดับกระหาย เพราะตัวเขาต้องเคลียร์งานอีกหลายอย่าง ก็เลยนึกอะไรได้“มึงมาก็ดีแล้ว ฝากไปส่งยัยพั้นช์ที่คอนโดหน่อย” พอร์ชพูดขึ้นหลังจากที่มาวินวางแก้วในมือลงบนโต๊ะแล้ว“เค้าบอกตอนไหนว่าจะกลับ” ยัยน้องสาวตัวแสบก็พูดขัดอย่างเอาแต่ใจ“แล้วจะอยู่ไปทำไมล่ะ สี่ทุ่มแล้ว พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่หรือไง” พอร์ชโต้เถียงด้วยความเป็นห่วงตามประสาพี่ชาย“แต่เค้ายังไม่อย
Last Updated : 2026-05-21
LOGIN
