All Chapters of สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]: Chapter 31 - Chapter 37

สายตาเช่นนี้ คือ สิ่งที่นางต้องการ มันเป็นการปลุกกำหนัดโดยไม่ต้องใช้ยากำหนัดหรือสิ่งของใดๆ นอกจากตัวนางเองนางหมุนตัวอีกสามครั้งเมื่อจังหวะเร็วขึ้น แล้วใช้มือทั้งสองข้างจับขอบชายเสื้อ เลื่อนชุดผาวสีชาดลงมาอยู่ที่ปลายเท้าบัดนี้เรือนร่างของนางเปลือยเปล่าปราศจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ นอกจากผมที่ยาวไปถึงแก้มก้นของนาง เรือนร่างและจังหวะร่ายรำมันทำให้พวกเขาอยากพุ่งตัวเข้าสอดดุ้นและตอกหนักๆ ไม่ให้นางออกไปพอแสงตะวันนางยังมองพวกเขาทั้งสองด้วยสายตายั่วยวน ยกเรียวขาขึ้นข้างหนึ่งไปทางด้านหลัง มือทั้งสองกางออก แอ่นตัวไปด้านหน้า แล้วค่อยๆ วางเรียวขาลง เมื่อดนตรีจบลงไป๋เจิ้นถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดอย่างรวดเร็วโดยไม่รีรอ พาร่างเปลือยเปล่าก้าวเดินไปหาเยว่ชิง แล้วใช้มือหนาคว้าคอระหงจรดริมฝีปากดูดริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม มันช่างเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทานไหว เหมือนกับว่าไป๋เจิ้นกำลังสูบวิญญาณของนางออกจากเรือนร่าง มือหนาของไป๋เจิ้นนั้นเลื่อนมาขยำก้นกลมสวยหนักๆ ทั้งสองข้าง นางเผยริมฝีปากออก ทอดสายตามองเขาด้วยความท้าทายและยั่วยวน มือเรียวของนางทั้งสองข้างผลักไป๋เจิ้นนอนลงบนตั่งเตียง ไป๋เจิ้นไม่ได้ออกแรง

“ขะ...ขอ...นำ...น้ำ...”น้ำเสียงแหบแห้งออกจากริมฝีปากแห้งผ่าวของหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติมาสองสามวันแล้ว มันทำให้ฮัวมู่ฉีที่นั่งอยู่ข้างๆ นาง สะดุ้งตื่นเล็กน้อย มองมายังเยว่ชิงด้วยความดีใจ“เยว่ชิง...เจ้าฟื้นแล้ว ข้าจะไปเอาน้ำมาให้เจ้า” ฮัวมู่ฉีเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงดีใจเป็นอันมากที่นางฟื้นขึ้นมา นางค่อยๆ ลืมตามองเขา มือหนาของเขาหยิบหมอนมาดันหลังของนางให้นั่งลง แล้วเขารีบเดินไปยังกาน้ำชาที่ตั้งอยู่บนเตากำลังร้อนกรุ่น เทน้ำชาลงในถ้วยกระเบื้อง แล้วก้าวเดินมาหานางค่อยรินน้ำช้าใสริมฝีปากบางของนาง“ค่อยๆ ดื่มนะ” ฮัวมู่ฉีเอ่ยบอกเยว่ชิงเช่นนี้ นางค่อยๆ ดื่มน้ำช้าๆ เขาจึงเอาผ้ามาเช็ดริมฝีปากบางของนาง“เยว่ชิงเจ้าฟื้นแล้วหรือ” เสียงของไป๋เจิ้นดังเข้ามาด้วยความดีใจ อีกทั้งยังถลามาหาเยว่ชิงด้วยความดีใจที่นางฟื้นแล้ว เขาและฮัวมู่ฉีเป็นกังวลอย่างมากที่นางหมดสติไปสามวันเต็มๆ พวกเขาทั้งสองผลัดกันดูแลนางเป็นอย่างดี คอยเช็ดตัวและคอยป้อนยานางตลอดสามวันที่ผ่านมา“ต้าหวาง ไท่จื่อและไท่จื่อเฟย พวกเขาตายหมดแล้ว...ฮือ...ฮือ...” เยว่ชิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสะอื้นร่ำไห้อย่างไม่อายผู้ใดด้วยความเสียใจมากคณานับ พวกเข

เยว่ชิงก้าวเดินเข้ามาเจียวฟางกงที่ประทับของหวางโฮ่วพระองค์ใหม่ ในตำหนักมีนางกำนัลสิบสองคนขันทีอักอีกคนรวมทั้งสิ้นสิบแปดคนตามบรรดาศักดิ์ หรือว่าจะเพิ่มมากหรือลดลงกว่านี้ตามที่หวางโฮ่วจะวินิฉันแต่ห้ามน้อยกว่าสิบแปดคน เยว่ชิงเห็นว่าเยอะเกินไปก็จริงแต่มันลดลงไม่ได้มีแต่เพิ่มขึ้นเท่านั้น นางคิดว่าสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่นางราวกับว่านางกระทำความผิด นางคิดว่าตอนที่นางยังอยู่แคว้นอวี้ เป็นถึงกงจู่ของแคว้น นางกำนัลและขันทียังไม่มากมายขนาดนี้เลย ทำเช่นไรได้ตอนนี้นางเป็นถึงหวางโฮ่วปกครองหกตำหนัก หกตำหนักนี้คือกงจู่ของทั้งหกแคว้นต้องเข้ามาอยู่ในตำหนักทั้งหกตามธรรมเนียม ซึ่งตอนนี้ฮัวมู่ฉียังไม่คิดจะกงจู่ของแต่ละแคว้นที่อยู่ใต้บัญชาของแคว้นหยางเข้ามาอยู่ นอกเสียจากเยว่ชิงหวางโฮ่ว ด้วยเขาสัญญากับนางจะไม่เอากงจู่แต่ละแคว้นมาเป็นผิงเฟยเด็ดขาด เพื่อให้นางอยู่อยากเป็นสุข เยว่ชิงคิดว่าตนเองโชคดีมากที่มีฟูจวินเช่นฮัวมู่ฉีและไป๋เจิ้นที่ตอนนี้มีตำแหน่งเป็นไท่ฟู มีอำนาจมากรองลงมาจากต้าหวางเพียงเท่านั้นและยังควบคุมตราพยัคฆ์บัญชาการทหารนับแสนทั้งในเมืองหลวงและนอกเมืองหลวง (ไท่ฟู่ แปลว่า ราชครู)เยว่ชิงเดินมาที่