All Chapters of สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]: Chapter 21 - Chapter 30

“อ่า...เยว่ชิง...โอ้ว...” ไป๋เจิ้นร้องครางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เยว่ชิงใช้มือเรียวทั้งสองข้างคลึงหัวดุ้นเบาๆ แล้วค่อยๆ เอามือออก นางจึงก้าวเดินขึ้นมานั่งบนขอบสระยกจอกเหล้าที่มีอยู่เกลือบเต็มจอกกรอกใส่ปากบาง กลิ่นเหล้าดอกท้อคละคลุ้งในโพรงปากแล้วเหล้านั้นไหลออกมาจากโพรงปากไหลลงมาบนซอกคออกอวบอิ่มไหลลงมาบนหน้าท้องแบนราบและเรียวขา ชายหนุ่มทั้งสองทนการยั่วยวนของนางไม่ไหว“อ่า...โอ้ว...โอ้ว...งื้อ...อื้อ...อ่า...” เยว่ชิงร้องครางกระเส่าเร่าร้อน เพราะฮัวมู่ฉีกำลังโลมเลียกลีบร่องของนางที่มีหยาดเหล้าดอกท้ออยู่บนนั้น และลิ้นร้ายนั้นสอดเข้าไปในกลีบร่องดูดดื่มหนักๆ นางปล่อยน้ำกามขาวขุ่นออกมาให้เขาชิม มือหนาของฮัวมู่ฉีนั้นถ่างเรียวขาออกกว้าง มือเรียวของนางจิกลงบนผมของฮัวมู่ฉีที่ยาวไปถึงกลางหลังให้บรรเทาความหวาดเสียว“อ๊า...อร๊าย...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...งื้อ...อร๊าย...” นางร้องครางกระเส่าดังขึ้นอีก เมื่อไป๋เจิ้นจูบดูดหัวนมของนางจากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง มือหนาของเขาที่ว่างขยำราวนมทั้งสองข้างหนักๆ ฮัวมู่ฉีสอดนิ้วเข้าไปในกลีบร่องถึงสามนิ้ว สอดเข้าไปลึกถึงติ่งเสียวขยี้บดในนั้น ไม่ช้าน้ำกามพวยพุ่งออกมา พุ่งใ

“โอ้ว...โอ้ว...โอ๊ะ...โอ๊ะ...อร๊าย...อาเจิ้น...อร๊าย...ฮือ...อื้อ...” นางร้องเสียงครางกระเส่าออกมาจากริมฝีปาก มือเรียวของนางจับดุ้นของฮัวมู่ฉีรูดขึ้นลงเลียหนักๆ บนหัวดุ้น แล้วนำดุ้นเข้าไปในโพรงปากดูดดุ้นหนักๆ ไม่หมดทั้งดุ้น เพราะดุ้นของฮัวมู่ฉีมันทั้งใหญ่และยาว“โอ้ว...ซี๊ด...เยว่ชิง...อ่า...” ฮัวมู่ฉีร้องครางกระเส่าเสียวจับหัวนางดันเข้าสุดหัวดุ้นชนกับผนังในโพรงปากแล้วปล่อยน้ำกามออกมาในโพรงปากของนางทั้งหมด ทำให้นางสำลักออกมา ฮัวมู่ฉีจึงเอาดุ้นออกจากโพรงปากของนาง นางเผยรอยยิ้มทอดสายตามองฮัวมู่ฉีราวกับนังจิ้งจอกในร่างของมนุษย์มันช่างยั่วยวนและล่อลวงให้ลุ่มหลง“งื้อ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...นางร้องครางกระเส่าดังลั่นก่อนที่จะปล่อยน้ำกามใส่โพรงปากไป๋เจิ้นทั้งหมด ไปเจิ้นถอนริมฝีปากจากกลีบน้ำกามของนางพวยพุ่งออกมาอีก นางใช้นิ้วเรียวขยี้กลีบร่องหนักๆ ด้วยความเสียว ไป๋เจิ้นใช้มือหนาขยี้กลีบร่องของนางน้ำกามที่พวยพุ่งออกมาจึงหยุด นางเผยรอยยิ้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข“วันนี้ข้าอยากบำเรอพวกเจ้า ให้ข้าทำนะ” เยว่ชิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งดันไป๋เจิ้นนอนเบื้องล่างของนาง สายต

“มีอะไรติดหน้าข้าหรือ” จางเม่ยเหนียงเอ่ยถามเยว่ชิงด้วยความสงสัย เห็นว่าเยว่ชิงจ้องใบหน้านางเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยสิ่งใด“ท่านเคยนอนกับฮัวมู่ฉีหรือไป๋เจิ้นหรือไม่” เยว่ชิงเอ่ยถามเช่นนี้ ทำให้เม่ยเหนียงที่ยกจอกเหล้าดื่มถึงกับสำลักเหล้าทันที เยว่ชิงร้อนรนตกใจรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในเสื้อ ส่งให้เม่ยเหนียงเช็ดปากทันที“แค่กๆ ทำไมเจ้าถึงถามข้าแบบนี้เล่า” เม่ยเหนียงเอ่ยถามเยว่ชิงด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ข้าเพียงแค่สงสัย เพราะแคว้นหยางไม่สนใจว่าหญิงหรือชายจะนอนกับผู้ใด เพียงเพราะผลิตผู้คนให้มากๆ ในสภาวะสงคราม อีกทั้งฟูเหรินก็สามารถมีฟูจวินได้หลายคน” เยว่ชิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เด็กโง่! ข้ากับฮัวมู่ฉีและไป๋เจิ้น พวกเราไม่เคยมีอะไรกันทั้งนั้นถ้าจะชมชอบก็คงจะเป็นเพราะฮัวมู่ฉีเป็นนักรบที่ไม่เคยพ่ายแพ้ผู้ใดมาก่อน เขาจึงได้ฉายาเทพเจ้าแห่งสงครามเขาไม่ได้ฉายานี้เพราะโชคช่วย ถ้าเขาจะแพ้ก็มีอยู่คนเดียวที่เขายอมสยบราบคาบ” เม่ยเหนียงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มแล้วยกจอกเหล้าดื่มจนหมดจอก“ผู้ใดหรือ” เยว่ชิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เม่ยเหนียงเผยรอยยิ้มแล้วใช้นิ้วดีดหน้าผากเยว่ชิง“โอ๊ย! ข้าเจ็บนะ” เยว่ชิงเอ่ยบอ

“ฮัวมู่ฉี เจ้านี่มันบ้าบิ่นเกินไปแล้ว คิดอย่างไรเอาองครักษ์ไปแค่ยี่สิบคน ดีที่ข้าไหวตัวทันส่งทหารไปอีกสามสิบคน เจ้าไม่เป็นห่วงตัวเอง เจ้าก็ต้องเป็นห่วงเยว่ชิงบ้าง นางกับเจ้าและไป๋เจิ้นก็จะแต่งงานอยู่ไม่กี่เดือนข้างหน้า ยังทำตัวบ้าบิ่นไม่กลัวตาย ไป๋เจิ้นเจ้าก็อีกคนทำไมไม่ห้ามนายเจ้า พวกเจ้านี่มัน...เฮ้ย...ให้ตายสิน่า...”ฮัวฮู่จี้ไท่จื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเดินไปเดินมาด้วยความร้อนรน เมื่อฮัวมู่ฉีรายงานเรื่องราวที่ไปต่อสู้กับนักฆ่าที่ชานป่านอกเมือง ฮัวมู่ฉีคิดว่านักฆ่าพวกนี้คิดจะมาสังหารไท่จื่อโดยเฉพาะก็เป็นได้“ข้าก็ปลอดภัยดีไม่ใช่หรือ” ฮัวมู่ฉีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยยกถ้วยน้ำชามาดื่ม“เยว่ชิงหวางเฟยของเจ้า นางรู้เรื่องนี้หรือไม่” ฮัวอู๋จี้ไท่จื่อเอ่ยถามฮัวมู่ฉีด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ข้าสั่งไม่ให้ทุกคนบอกนาง” ฮัวมู่ฉีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“บอกอะไรหรือ มีอะไรที่ปิดข้าหรือ” น้ำเสียงอ่อนหวานของเยว่ชิงดังอยู่หน้าเรือนกลางพร้อมด้วยจางเม่ยเหนียงที่เดินเข้ามาพร้อมกัน เยว่ชิงและจางเม่ยเหนียงถวายบังคมฮัวอู๋จี้และฮัวมู่ฉี เพราะพวกเขาคือหวางเย่ของต้าหวาง“เจ้าก็บอกนางเองแล้วกัน” ฮัวอู๋

“โอ้ว...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...อาเจิ้น...อร๊าย...!!!”หญิงสาวที่นั่งข้างฮัวมู่ฉีร้องครางกระเส่าด้วยความหวาดเสียว นางนั่งคร่อมบนขาแกร่งของไป๋เจิ้นด้วยสภาพเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อทั้งที่อากาศหนาวเย็นหิมะตก เยว่ชิงและไป๋เจิ้นเสพสมกันมาถึงสองน้ำ มือเรียวและเรียวขาที่พาดคุกเข่าจิกเกร็งด้วยความหวาดเสียว บนรถม้าขนาดใหญ่มีม้าขับเคลื่อนซึ่งเป็นรถม้าของฮัวมู่ฉี เพื่อเดินทางกลับมายังจวน“อ่า...เยว่ชิง...เจ้างดงามยิ่งนัก ข้าหลงรักจนไม่อยากให้ใครมาแทนที่เจ้า ข้ารักเจ้านะเยว่ชิง” ไป๋เจิ้นเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงคงที่คงวา ขณะที่เยว่ชิงร้องครางกระเส่าเสียวแทบขาดใจ มือหนาของเขาจับสะโพกบาง“โอ้ว...โอ๊ะ...โอ๊ะ...โอ๊ะ...อร๊าย...ข้าไม่ไหวแล้วนะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...” นางร้องครางกระเส่าด้วยความเสียว ขณะที่ร่อนกลีบร่องบนดุ้นอย่างหนักหน่วงทั้งบดและขยี้จนแทบขาดใจ ส่วนฮัวมู่ฉีนั้นนั่งดูแผนที่ชัยภูมิแคว้นฉีด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วม้วนแผนที่เก็บใส่กล่อง“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...กรี๊ด...!!!” นางกรีดร้องเสียงดังลั่นไม่เกรงใจผู้ใด ขณะที่นางปล่อยน้ำกามพวยพุ่งออกมา ส่วนไป๋เจิ้นนั้นก็ปล่อยน้ำกามขาวขุ่นด้วยเช่นกัน มือหนาขอ