สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]

ชายหนุ่มรูปงามผิวขาวดุจหิมะในยามเช้า นัยน์ตาดำสนิทดั่งนิลกาฬ จมูกของเขาโด่งเป็นสันด้วยเหนียงชินเป็นตระกูลเผ่าอาซือน่าราผู้บุกเบิกแคว้นหยางมากับอดีตต้าหวาง ถึงเขาจะเป็นหวางเย่ แต่ไม่ยอมรับตำแหน่งหวางเย่ของต้าหวางแต่อย่างใดแต่ด้วยอำนาจบารมีของฮัวมู่ฉีที่สั่งสมมาจากการทำศึกเหนือใต้ ต้าหวางคนปัจจุบันนามว่า ฮัวหลี่หยาง ผู้ซึ่งเป็นฟู่จวินของเขา ให้เขาควบคุมทหารนับแสนคนในวัยยี่สิบปี นอกจากที่เป็นหวางเย่แล้วเขายังมีตำแหน่งเป็นโหว จากการออกศึกอย่างต่อเนื่องตลอดเพลาห้าปีมานี้ ไม่เคยพ่ายศึกแม้แต่ครั้งเดียว (เหนียงชิน = แม่ / ฟู่จวิน = เสด็จพ่อ / ต้าหวาง = เจ้าแคว้น / หวางเย่ = องค์ชาย / โหว = เจ้าพระยา)เสียงเรื่องลือความงดงามเป็นที่เรื่องลือและความเก่งกล้าของเขาทำให้หญิงสาวและแม่ม่ายของแคว้นหยางต่างสนใจในตัวของเขา อยากได้เขาไปครอบครองแม้กระทั่งกงจู่แคว้นหยางต่างสนใจเขาด้วยเช่นกัน แต่ทว่าเขากลับชอบสำราญไปวันๆ กับนางคณิกามากกว่าที่จะมีคู่ครอง เพราะชีวิตของเขาล้วนแต่อยู่บนหลังม้า ไม่ใช่เมืองหลวงอย่างเมืองฉางเฉินแต่อย่างใด“ท่านโหว...งื้อ...อ่า...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...” เสียงกระเส่าของหญิงสาวร

หญิงสาวชุดสีม่วงอ่อนลวดลายกล้วยไม้วิจิตรงดงามบ่งบอกว่าเป็นหญิงผู้สูงศักดิ์ในราชวงศ์สูงส่ง ใบหน้างดงามราวกับพระจันทร์เต็มดวง คิ้วโก่งดังคันศร นัยน์ตาสีดำสนิทกลมโต ผมของนางดกดำเงางามรัดเกล้าต่ำด้วยหินหลากสีและดอกโบตั๋นสีชมพูตัวเรือนเงิน เช่นเดียวกับชุดสีชมพูค่อนไปทางสีม่วง ทำให้นางงดงามเหนือหญิงใดในหญิงสาวผู้นี้วัยสิบห้าปีเต็มในวันนี้ ในวังจัดงานวันเกิดให้นางอย่างเอิกเกริกด้วยเป็นกงจู่หนึ่งเดียวของเยว่หัวต้าหวางแห่งแคว้นอวี้ โดยนางมีนามว่า ‘เยว่ชิง’ นางมีอุปนิสัยร่าเริงเป็นที่รักของทุกคน แต่ทว่านางกลับมีนิสัยซุกซนไม่ชอบอยู่ในกฎระเบียบ ชอบหนีออกไปเที่ยวนอกวัง จนฟู่จวินของนางและเกอเกอทุกคนคอยปวดหัวอยู่ทุกครั้ง แต่พวกเขาก็เอ็นดูนาง ด้วยนางเป็นกงจู่หนึ่งเดียวของเยว่หัวต้าหวาง (เกอเกอ = พี่ชาย / กงจู่ = องค์หญิง)หญิงวัยกลางคนนามว่า ‘หลี่ซีซี’ นางก้าวเดินมาในห้องของเยว่ชิงด้วยสีหน้าเป็นกังวลอย่างมาก นางมาตามรับสั่งของเยว่หัวฟูจวินของนางด้วยความเป็นกังวล ทั้งเรื่องการศึกมาแรงเดือนเสียทั้งกำไรไพร่พลให้กับแคว้นหยาง อีกทั้งไม่รู้ว่าแนวหน้าจะทลายลงเมื่อไหร่ และเรื่องของกงจู่เพียงคนเดียวของนางที่

“ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าไปอยู่ที่ใด เพราะเจ้าเป็นกงจู่เพียงหนึ่งเดียวของข้า ข้าก็อยากให้เจ้าแต่งงานกับขุนนางคนใดคนหนึ่ง หรือไม่ก็เผ่าอวี้ฉี และเผ่าตวนลี่ที่เคยมาสู่ขอทาบทามเจ้า เจ้ากลับไม่ยอมแต่งงาน นี่อาจจะเป็นเหตุให้ฮัวมู่ฉีอ้างจะเอาเจ้าไปเป็นเครื่องบรรณาการให้กับต้าหวางแคว้นหยาง” ซีซีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าไม่ยอมนะ เหนียงชินถ้าข้าแต่งไป ท่านคิดหรือข้าจะถึงมือต้าหวางแคว้นหยาง หรือไม่ถ้าข้าขัดใจเขา ข้าอาจได้ตายระหว่างทาง ท่านก็รู้ดีว่า ฮัวมู่ฉีโหดร้ายป่าเถื่อนแค่ไหน ข้ายอมตายเสียที่นี่ดีกว่า” เยว่ชิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทอดสายตามองไปทางอื่นไม่หันกลับมามองหลี่ซีซีเหนียงชินของนาง “เยว่ชิง ข้าและฟู่จวินของเจ้าก็จนปัญญาที่จะต่อกรกับฮัวมู่ฉี ถ้าเจ้าไม่ยอมไปเป็นตัวประกัน กองทัพแคว้นหยางจะถล่มแนวกำแพงเมืองไม่ให้หยุดหย่อน เพื่อตีกำแพงเมืองให้แตกพ่ายได้ไม่ยาก ฮัวมู่ฉีเป็นผู้บัญชาการทัพ เจ้าก็รู้ว่าฮัวมู่ฉีผู้นี้ไม่เคยรบแพ้แม้แต่ครั้งเดียว ข้าและฟู่จวินของเจ้าหวั่นใจว่าแคว้นอวี้ของเราจะเหมือนแคว้นตงที่ถูกเขาเผาทั้งเมืองดังที่เขาได้กระทำมา ข้าเองไม่อยากเห็นแคว้นอวี้ล่มสลายไปในตอนนี

“ข้าขอนั่งด้วยคนสิ” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยบอกเยว่ชิง ทำให้เยว่ชิงหันกลับมามองคนตรงหน้าที่เผยรอยยิ้มให้นาง ใบหน้าของเขาช่างงดงามหล่อเหลาต่างจากบุรุษของแคว้นอวี้ อีกทั้งนัยน์ตาสีดำสนิทน่าค้นหา จมูกโค้งเป็นสัน ริมฝีปากกระจับไม่หนาและไม่บางจนเกินไป ผิวของเขานั้นขาวดุจหิมะในฤดูเหมันต์นั้นอีก ความสูงนั้นสูงกว่าผู้คนทั่วๆ ไป แต่ทว่ามีร่างหนาใหญ่ราวกับเป็นนักรบ แต่เยว่ชิงไม่ได้คิดอะไรเยอะ นางจึงพยักหน้าเบาๆ“อืม” เยว่ชิงเอ่ยบอกคำเดียว เขาจึงนั่งลงตรงข้ามกับนางทันที เยว่ชิงกลัวว่าตัวเองจะมีพิรุธจึงนำผ้ามาคลุมหัวอีกครั้ง“ได้แล้วเจ้าค่ะ ผัดถั่วงอก และหมูอบเจ้าค่ะ” เสียงของจื่อหลันเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับชายกับอาหารที่วางตรงหน้าของนางสองอย่าง รวมไปถึงจอกไหเหล้าขนาดเล็กที่นางสั่งไปชั่วครู่ นางเทเหล้าให้เยว่ชิงด้วยรอยยิ้ม“เจ้าชื่ออะไร” เขาเอ่ยถามเยว่ชิง เยว่ชิงหันกลับไปมองเขา เขาเผยรอยยิ้มให้นางด้วย ใบหน้าพราวเสน่ห์ของเขาทำให้นางรู้สึกแปลกๆ หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้นางหยุดฟังเสียงหัวใจตัวเองชั่วครู่“ข้าชื่ออาฉี ข้าเป็นพ่อค้าข้าวล่องแม่น้ำมาจากตอนเหนือเร่ร่อนไปเรื่อย” เขาเอ่ยบอก

“ข้าพึ่งรู้ว่าคนเมืองหลวงเช่นเจ้าจะชอบใช้ความรุนแรงแบบนี้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มคนป่าเถื่อน บ้าอำนาจคิดอยากจะได้ อยากจะทำสิ่งใดตามอำเภอใจเช่นนั้นก็ได้หรือ“คิกคิกคิก เจ้ากำลังคิดว่าข้าเป็นคนป่าเถื่อนสินะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“เจ้ามันเป็นคนบ้า ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” นางเอ่ยบอกและดิ้นรนให้เขาปล่อยนางลง และยังใช้มือเรียวทุบตีเขา“แรงเท่าเท่านี้ คิดว่าข้าจะเจ็บ แต่ถ้าเจ้าดิ้นเช่นนี้ เมื่อเจ้าตกลงไปแข้งขาหักขึ้นมา ข้าก็ช่วยต่อขาให้เจ้าไม่ได้นะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม นางจึงหยุดทุบตีเขาทันทีเขาก้าวเดินอย่างรวดเร็วแค่ไม่กี่ก้าว เขาก็ถึงเตียงสีแดง แล้วจึงโยนนางลงบนเตียงทันที มันทำให้นางรู้สึกจุกจนพูดอะไรไม่ออก เขาทอดสายตามองเรือนร่างของนางที่สวมใส่อยู่ แต่ไม่ได้บดบังเรือนร่างที่งดงามของนางแม้แต่น้อย“ฮา...ก่อนอื่น ข้าคงต้องเปลื้องผ้าของเจ้าก่อน” เขาเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใช้มือดึงเชือกคาดเอวสีขาวลวดลายลายดอกเหมย นางจับมือหนาของเขาผลักออก“อย่านะ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง“ในเมื่อเจ้ากลัวเช่นนี้ เหตุใดถึงหนีออกจากบ้านมาในหอคณิกาเช่นนี้เ