All Chapters of สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]: Chapter 11 - Chapter 20

เยว่ชิงก้าวเดินด้วยท่าทีสง่างามและมั่นคงก้าวเดินออกจากตำหนักนางเห็นทหารของแคว้นหยางเต็มพระราชวังแคว้นอวี้ พวกเขามองนางราวกับนางเป็นคนแปลกประหลาด และชื่นชมในความงามภายในใจ เพราะรู้ว่านางต้องเป็นฟูเหรินของแคว้นหยางแต่ทว่าภายในใจของเยว่ชิงกลับอยากกรีดร้องที่นางดื้อดึงที่ไม่ยอมข้อเสนอตั้งแต่แรก ทำให้เหตุการณ์บานปลายถึงตอนนี้นางขึ้นบันไดหน้าท้องพระโรงมีจำนวนห้าสิบสองขั้น จนกระทั่งเข้ามาภายในท้องพระโรงว่าราชการของแคว้นอวี้ เหล่าขุนนางต่างถวายบังคมก้มหัวให้นางด้วยเป็นกงจู่ของแคว้นอวี้ นางเดินมาสุดปลายทางเห็นว่าตรงข้างหน้าคือเยว่หัว หลี่ซีซี ยังมีไท่จื่อและเหล่าหวางเย่และกงจู่อยู่พร้อมเพรียงกันด้วยโดนจับมาอยู่รวมกันในท้องพระโรงแห่งนี้ แต่ทว่าเยว่ชิงกลับเห็นว่า“อาฉี” เยว่ชิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบจะกลืนลงไปในลำคอ สีหน้าของนางซีดเซียวราวกับจับไข้เมื่อเห็นใบหน้าของฮัวมู่ฉี ผู้ชายที่นางได้หลับนอนในหอคณิกาเฟยอวี้เฟยเมื่อสองวันก่อน“เยว่ชิงกงจู่ ช่างสง่างาม งดงามและล้ำค่าสมคำร่ำลือจริงเชียว” ฮัวมู่ฉีเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยเยว่ชิงทอดสายตามองเขาด้วยความชิงชังถ้าข้าจะเป็นของใคร แต่ข้าขอไ

“ฮือ...อื้อ...เอาออกไปนะ ไอ้สารเลว...” นางสบถด่าทั้งที่ร้องครางกระเส่าหอบด้วยความเสียว ดุ้นของเขากระแทกโหมกระหน่ำราวกับไม่ได้เสพสังวาสกับผู้ใดมาแล้วเดือน จนนางรู้สึกว่าด้านล่างของนางนั้นเสียวจนชาจนปล่อยน้ำแตกพวยพุ่งออกมา ไป๋เจิ้นนำดุ้นออกมาพร้อมกับปล่อยน้ำกามของตัวเองออกมาด้วยเช่นกัน ไป๋เจิ้นทอดสายตามองใบหน้านางที่งดงามอาบไปด้วยน้ำตา แต่ความงดงามของนางทำให้เขาไม่อยากที่จะหยุดมัน จึงสอดเข้าไปใหม่อีกครั้ง จับเรียวขาทั้งสองข้างถ่างออกกว้างกระแทกใส่อย่างคึกคะนองใจ“ฮา...อ่า...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...อือ...อื้อ...” นางร้องครางกระเส่าอย่างลืมตัวด้วยความเสียวสะท้านเกินกว่าจะต้านทานไหว ฮัวมู่ฉีใช้มือจับใบหน้านางที่ร้องครางกระเส่าไม่หยุด มาจูบริมฝีปากนาง ลิ้นของเขาเลียริมฝีปากของนางหนักๆ นาง นางเผยริมฝีปากออกฮัวมู่ฉีสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของนาง นางแลกลิ้นของเขาด้วยความเสียวสะท้านด้วยความลืมตัว ฮัวมู่ฉียังใช้มือหมุนหัวนมและขยี้หัวนมหนักๆ นางเสียวทั้งบนและล่าง เหมือนกับว่าเขาทั้งสองกำลังปรนเปรอนางให้คลายความกังวลและความเกลียดชังทั้งหมด แต่ทว่านางกลับกัดลิ้นฮัวมู่ฉีทำให้เขาต้องชักริมฝีปากออก“น

เสียงดนตรีจากเครื่องดีดผีผาออกมาจากบนเนินเขาที่ไม่ไกลจากตำหนัก เสียงนั้นดังกังวานดังช่างไพเราะจับใจยิ่งนัก แต่ทว่าเสียงไพเราะนั้นแฝงไปด้วยความเศร้า ปรากฏร่างของหญิงสาวใบหน้างดงามไร้ที่ติสวมใส่ชุดแคว้นอวี้ด้วยชุดสีแดงเสื้อครึ่งตัวคล้องคอลวดลายดอกกล้วยไม้ปัดลวดลายด้วยดิ้นทองคำ เช่นเดียวกับกระโปรงสีแดงและผ้าคลุมที่สวมใส่คล้องจองกับสีและลวดลายของเสื้อ บนคอระหงมีสร้อยคอลูกปัดสีแดงทำมาจากทับทิม สีฟ้าทำมาจากหินขี้นกการเวก ตัวเรือนทำมาจากทองคำเช่นเดียวกับต่างหูและเครื่องหัวที่นางใส่ ทำให้ไป๋เจิ้นรู้สึกแปลกใจ เพราะนางไม่ได้แต่กายเช่นนี้ตั้งแต่ออกจากแคว้นอวี้แล้ว“เยว่ชิงกงจู่” น้ำเสียงแผ่วเบาของไป๋เจิ้นดังจากด้านหลังของเยว่ชิง นางจึงหันไปหาไป๋เจิ้นช้าๆ นางใช้มือเรียวเกลี่ยน้ำตาของตัวเองออกจากขอบตา ทำให้ไป๋เจิ้นรู้สึกหัวใจวูบไหวไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ไม่ทราบสาเหตุว่าทำไมใจเขาถึงได้เป็นแบบนี้กันนะ“ร้องไห้หรือ เรื่องวันนั้นข้าผิดเองที่ทำให้พระนางเสียเกียรติเช่นนั้น เพราะข้าไม่ยับยั้งช่างใจตัวเอง ท่านอย่าโทษฮัวมู่ฉีหรือตัวเองเลยนะ ท่านเอาความโกรธแค้นมาลงที่ข้าแต่เพียงผู้เดียวเถิด” ไป๋เจิ้นเอ่ยบอกด้ว

“อา...โอ้ว...อร๊าย...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ!...อืม...” นางกรีดร้องครางดังลั่นห้องนอนของฮัวมู่ฉี มือเรียวของนางโอบกอดซอกคอของฮัวมู่ฉีทั้งสองข้าง ฮัวมู่ฉีจูบริมฝีปากบางอีกครั้ง ขณะที่ไป๋เจิ้นกระแทกใส่นางอย่างหนักหน่วง พร้อมกับขยำก้นของนางหนักๆ“งื้อ...อือ...อื้อ...อ่า...โอ๊ะ...โอ๊ะ...โอ๊ะ...โอ้ว...อร๊าย...ข้าไม่ไหวแล้ว...” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าแผ่วเบาใบหน้าเรียวอาบไปด้วยน้ำตาด้วยความเสียวและความเจ็บปะปนกัน โดยไม่รู้ว่าอันไหนมันมากกว่ากัน นางเชิดใบหน้าขึ้นมองบน ไป๋เจิ้นใช้มือหนาขยำอกอวบอิ่มทั้งสองข้างและมือข้างที่ว่างขยำบีบหัวนมนางหนักๆจนกระทั่งพวกเขาปลดปล่อยน้ำกามออกมาพร้อมกัน ไป๋เจิ้นคว้าคอของนางมาจูบที่ริมฝีปากอย่างดูดดื่มเนิ่นนานกว่าจะถอนออกมา เรียวขาของนางทั้งสองข้างสั่นเทาแทบไม่มีแรงด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาทั้งสองข้าง“พวกเจ้ารวมหัวรังแกข้า” นางมองค้อนพวกเขาทั้งสองคนโดยทันที ขณะที่นางซบอกแกร่งของฮัวมู่ฉีด้วยความเหนื่อยอ่อน“ข้าไม่ได้รังแกเจ้าเสียหน่อย เจ้าเองทำตัวให้ข้าอยากเสพสมทำไมเล่า” ฮัวมู่ฉีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใช้มือหนาลูบไล้ผมหนาดกดำของนางแผ่วเบา“ข้ามาที่หลังนะ ข้าไม่เกี

เยว่ชิงลงจากรถม้าคันใหญ่ของฮัวมู่ฉี ซึ่งเป็นรถม้าพระราชทานของต้าหวาง รถม้าคนนี้บรรจุคนได้เจ็ดถึงแปดคน ขับเคลื่อนด้วยม้าสี่ตัว รถม้าเทียบเท่ากับไท่จื่อเลยทีเดียว แต่ทว่าฮัวมู่ฉีไม่ค่อยได้ใช้รถม้า ส่วนมากแล้วจะขี่ม้าออกไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง เพราะความคล่องตัวในการเดินทาง“เยว่ชิงกงจู่เพคะ หม่อมฉันเฉินเหมยลี่ นางกำนัลของไท่โฮ่ว” หญิงสาวใบหน้งดงามสวมใส่ชุดนางกำนัลระดับสูงถวายบังคมเยว่ชิงด้วยความนอบน้อม“เชิญเสด็จเพคะ” เฉินเหมยลี่เอ่ยบอกเยว่ชิงอีกครั้ง เยว่ชิงก็เดินตามเฉินเหมยลี่ผ่านประตูวังชั้นนอก เมื่อมองตรงไปเป็นทางยาวไกลจนถึงประตูชั้นที่สองและชั้นที่สามตามลำดับ เยว่ชิงมองเหล่านางกำนัลและขันทีในวังช่างดูแตกต่างกับวังแคว้นอวี้ยิ่งนัก ที่นี่นางกำนัลจะไม่ค่อยพลุกพล่านเช่นวังแคว้นอวี้ แต่ที่นี่กลับมีนางกำนัลสวนกันนับคนได้ อาจเป็นเพราะวังนี้กว้างใหญ่กว่า ทำให้มีทางเดินยาวไกลเยว่ชิงทอดสายตามองตรงไปด้านหน้า หญิงสาวนางใบหน้างดงามริมฝีปากแต่งแต้มด้วยชาดสวมใส่ชุดลายดอกเหมยสีแดงชาติ เครื่องหัวมากชิ้น กว่านางกำนัลทั้งแปดคน รวมไปถึงขันทีอีกสี่คน เยว่ชิงคิดว่าคงเป็นหญิงผู้สูงศักดิ์ตำหนักใดตำหนักหนึ่ง