บททั้งหมดของ ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: บทที่ 21 - บทที่ 30

เปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ เปิดขึ้นพร้อมรู้สึกเจ็บแปลบตรงจุดอ่อนไหวก่อนความปวดร้าวจะแล่นเข้ามาในร่างกาย ราวกับกระดูกแตกหักแม้แต่ตอนขยับตัวเล็กน้อยยังสะเทือนไปทั้งร่างไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศตกกระทบลงมาบนผิวเนียน ทำให้หนาวเหน็บ มือเรียวกำชับผ้าห่มคลุมเรือนร่างเปลือยเปล่า ค่อย ๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เงียบงัน ภาพเหตุการณ์ดุเดือดเมื่อคืนฉายซ้ำเข้ามาในหัวทั้งที่ไม่ได้อยากนึกถึงเธอจำได้ว่าหลังทุกอย่างจบลงเขาก็ออกจากห้อง แม้ตอนทำเหมือนจะอ่อนโยนบ้าง แต่แรงกระแทกกลับป่าเถื่อนจนแทบรับไม่ไหวเสียงถอนหายใจหลุดออกมาท่ามกลางห้องที่เงียบสนิท เธออยากนอนพักอีกสักหน่อย แต่เพราะไม่ใช่ห้องของตัวเอง จึงกัดฟันข่มความเจ็บแล้วขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง ตรงกึ่งกลางลำตัวคล้ายฉีกขาด มันทั้งเจ็บและแสบตอนเสียดสีเพียงแค่ลุกขึ้นก็เจอเข้ากับคราบเลือดเป็นวงใหญ่แห้งติดบนผ้าปูที่นอน เหมือนหลักฐานยืนยันว่าย้อนกลับไปไม่ได้อีกแล้ว หัวใจดวงน้อยพลันเบาหวิว ค่อย ๆ กำมือเข้าหากัน เฝ้ามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกจุกแน่นกลางอก แต่ไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมา อาจเพราะทุกอย่างคือสิ่งที่เธอเลือกและเมื่อเป็นสิ่งที่เลือกด้วยตัวเองก็คงไม่มีส

อีกฟากทางด้านฌานิน หลังกินยาที่คนของคลื่นเอามาให้ เธอก็เพิ่งฟื้น จากนอนซมมาตลอดทั้งวันอาการเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวดีขึ้นกว่าช่วงกลางวัน แต่ก็ยังไม่หายขาดมือเรียวควานหาโทรศัพท์ท่ามกลางห้องที่มืดสนิท ตั้งใจจะใช้เปิดแฟลชเพื่อลุกขึ้นไปเปิดสวิตช์ไฟ แต่เมื่อดูบนหน้าจอก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นข้อความจากแชตกลุ่มของเพื่อน และแชตแยกส่วนตัวของขวัญใจแชตกลุ่มปอร์เช่: มาคลับกันไหมสาว ๆ พี่คลื่นเลี้ยงปอร์เช่: เวลาอยู่กับผู้หญิงพี่มันแพรวพราวโคตรปอร์เช่: -ส่งภาพ-ขวัญใจ: ยังไงนะ? พี่คลื่นควงผู้หญิงเหรอปอร์เช่: อะไร อย่าทำเหมือนหวง เขาโสดไงครับคุณขวัญ มันน่าตกใจตรงไหนวะพอได้อ่านมาถึงข้อความสุดท้าย ฌานินแตะภาพนั้นที่เพื่อนสนิทส่งมาเปิดดู ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเห็นคนที่เพิ่งพูดว่าจะไม่มีใครระหว่างเธออยู่ในสถานะเด็กเลี้ยง แต่ตอนนี้กลับนั่งโอบผู้หญิงอีกคนไว้แนบชิดข้างกาย รอยยิ้มดูไม่ต่างจากเมื่อคืนที่เขาใช้หลอกล่อเธอนิ้วเรียวปัดออกจากแชตกลุ่มไปยังข้อความของขวัญใจที่ส่งค้างเอาไว้ แล้วกวาดสายตาไล่อ่านแชต: ขวัญใจขวัญใจ: ฌานิน ตื่น ตื่นก่อนขวัญใจ: แกตกลงกับพี่คลื่นแล้วไม่ใช่หรือไงขวัญใจ: เชื่อแล้วว่าร

ช่วงบ่าย ร่างเล็กตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลังได้พักผ่อน ร่างกายก็ดีขึ้นกว่าตอนเช้า แม้ยังมีความเมื่อยล้าหลงเหลืออยู่บ้างก็ตาม หลังอาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อย ฌานินต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเพราะมีคราบเลือดจาง ๆ ติดอยู่ตรงผืนผ้า เธอหยุดมอง ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ พยายามบอกตัวเองให้มองผ่านมันไปเหมือนเป็นเพียงร่องรอยเล็กน้อยที่ไม่สำคัญ“ฌา สภาพแกโทรมขนาดนี้ได้ยังไง” ขวัญใจที่เพิ่งมาถึงห้องของเพื่อนเบิกตาโพลงหลังเห็นใบหน้าซีดเซียว รีบถามด้วยความเป็นห่วง “กินยาหรือยัง”“อื้อ กินแล้ว”“ฉันนึกว่าแกดีขึ้นแล้วซะอีก หนักมากเลย”“เมื่อคืนเขามาหาฌาที่ห้องแล้วก็ทำ” เสียงแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากซีดเซียว พูดเท่านั้นเพื่อนสนิทก็รีบถามทันที“ยังไงนะ? หลังจากที่ฉันแนะนำให้แกแชตไป พี่คลื่นมาหาเหรอ”“อื้อ”“เขาไม่เห็นเหรอว่าแกเป็นแบบนี้ ข้อตกลงก็ส่วนข้อตกลง แต่น่าจะต้องมีความเห็นใจบ้างสิ” ขวัญใจพูดยาวเหยียด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่เริ่มก่อตัวกลางอกตั้งแต่เห็นสภาพเพื่อน“ขวัญไม่ต้องห่วง เขาโอนเงินมาให้ห้าแสนเลยนะ มันคุ้มจะตาย” ฌานินพยายามยิ้ม ทั้งที่รอยยิ้มนั้นฝืนจนดูออกว่ามันไม่ได้มาจากความสุขจริง ๆ“เฮ้อ!! เอาเ

หลังคนตัวสูงออกไปจากห้องแล้ว ฌานินนั่งนิ่งบนโซฟา ภายในห้องมีจอทีวีติดตรงผนัง กำลังฉายการแข่งขันดุเดือด เมื่อไม่รู้จะทำอะไร เธอจึงทอดสายตามองแบบนั้น กระทั่ง จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดใบหน้าหวานรีบหันมอง คล้ายต่างฝ่ายต่างตกใจในความเงียบงันสองคนจ้องกันโดยไม่มีคำพูด ฌานินไม่รู้ว่าหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อคนนี้เป็นใครแต่จะว่าไปแล้วเขามีความคล้ายคลึงกับคนที่เป็นเจ้าของชีวิตเธออยู่ตอนนี้พอสมควร“ทำไมมาอยู่ในห้องนี้ ใครพามา?” ล่าขมวดคิ้วเข้ม เขาตั้งใจขึ้นมาเอาของ ไม่คิดว่าจะเจอผู้หญิงนั่งอยู่ภายในห้องแถมยังไม่คุ้นหน้า“พะ พี่คลื่นค่ะ”“เป็นอะไรกับมัน”คนตัวเล็กจิกเล็บลงบนฝ่ามือหลังได้ยินคำถามที่ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง เธอเป็นอะไรกับเขา หากตอบว่าเด็กเลี้ยง มันคงน่าอายถ้าใครต่อใครรับรู้“ไม่ต้องตอบ พอเดาได้”ร่างเล็กเม้มริมฝีปากชนกันเบา ๆ หลุบตาหลบ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาภายในห้อง เธอไม่ได้ถามชื่อและเขาเองก็ไม่ได้ตั้งคำถามอะไรต่อ เพียงแค่เดินมาหยิบของแล้วออกจากห้องไปมือเรียวเอื้อมหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาวางบนตัก แล้วล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะเลื่อนอ่านแชตของเพื่อนที่พิมพ์คุยกัน ถึงได้รู้ว่าวันนี้

วันต่อมาหลังจากอาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ฌานินเดินออกมานั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เปิดทีวีค้างไว้เพื่อหาสิ่งเบี่ยงเบนความคิด ระหว่างนั้นแจ้งเตือนจากแชตกลุ่มของเพื่อนสนิทดังขึ้น เธอจึงเอื้อมหยิบมาเปิดอ่านแชตกลุ่มปอร์เช่: วันเกิดไอ้เปอร์ มันฝากชวนสาว ๆ ไปกันไหมครับผมขวัญใจ: วันไหนคะปอร์เช่: วันนี้ขวัญใจ: แล้วทำไมเพิ่งมาบอก ฉันยังไม่ได้เตรียมของขวัญให้สุดหล่อเลยปอร์เช่: เปอร์มันเพิ่งฝากชวนไหน ๆ ก็รู้จักกันแล้ว อยากให้ไปขวัญใจ: @ฌานินขวัญใจ: แกไปไหมฌาฌานิน: อื้อ ไปก็ได้พี่เปอร์อุตส่าห์ชวนเธอนึกไปถึงตอนที่คูเปอร์ช่วยมายืนกันผู้ชายคนนั้นให้ตอนอยู่สนามแข่ง หากเอ่ยชวนอย่างนี้แล้วไม่ไปมันคงดูไม่ดีเท่าไร จึงเลือกตอบตกลงและเมื่อบอกแบบนั้นแชตของขวัญใจก็ส่งแยกเข้ามาแชต: ขวัญใจขวัญใจ: ไปจริงเหรอ งานนี้พี่คลื่นน่าจะไปด้วยนะฌานิน: ไม่เป็นไรหรอก เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น ฌารู้ว่าต้องทำยังไง พี่คลื่นเองก็คงเหมือนกันขวัญใจ: อือแฮะ ลืมคิด เขาคงไม่แสดงออกให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์กับแกฌานินนั่งคุยกับเพื่อนต่อพักใหญ่ หลากหลายเรื่องราวเมื่อปิดจอโทรศัพท์แล้วเธอลุกขึ้นเดินออกไปสูดอากาศด้านนอกระ